AI Summary & Key Takeaways
AI InsightIn conclusion, the article argues that the opposition press’s language legitimizing violence served not only as propaganda but also as a factor that fueled the sultan’s increasingly repressive policies.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
Abstract The Young Turks, who led the opposition movement against Sultan Abdulhamid II, adopted the objective of dethroning the sultan. Through their propaganda activities in the press and publications, they sought to shape public opinion against Abdulhamid II. The sultan's suspicious personality and fear of assassination were exploited by the Young Turks. This article examines the discourse of assassination in the publications of the Young Turks and the ways in which this discourse was legitimized. The security-oriented reflexes developed by Abdulhamid II, characterized by authoritarian governance, censorship policies, and an extensive network of informants, compelled the opposition of the period to engage not only in political but also psychological struggles. The Young Turk press, operating primarily in Europe, portrayed Abdulhamid II as a tyrannical despot and a symbol of absolute malevolence, framing a potential assassination attempt against him as a political necessity and a legitimate form of defense to save the state. Through a historical analysis method based on Young Turk publications and memories from the period, this study elucidates how assassination was positioned as a political tool. Furthermore, it evaluates the psychological impact of this threat environment on Abdulhamid II’s personality and its reflections on his governance style. In conclusion, the article argues that the opposition press’s language legitimizing violence served not only as propaganda but also as a factor that fueled the sultan’s increasingly repressive policies. It concludes that the relationship between political power and opposition during Abdulhamid II’s reign was shaped by a complex interplay.
Özet
Sultan II. Abdülhamid’e karşı muhalefet hareketini yürüten Jön Türkler padişahı tahttan indirmeyi amaç olarak benimsemiştir. Basın ve yayın üzerinden yaptıkları propaganda faaliyetleriyle II. Abdülhamid aleyhinde kamuoyu oluşturmaya çalışmışlardır. II. Abdülhamid’in şüpheci kişiliği ve suikasta uğrama korkusu Jön Türkler tarafından kullanılmıştır. Bu makale, Jön Türklerin yayın organlarında yer alan suikast söylemini ve bu söylemin meşrulaştırılma biçimlerini incelemektedir. Abdülhamid’in otoriter yönetim, sansür politikaları ve yaygın hafiye ağı şeklinde geliştirdiği güvenlikçi refleksler, dönemin muhalefetini yalnızca siyasi değil aynı zamanda psikolojik bir mücadeleye de zorlamıştır. Avrupa merkezli yayın yapan Jön Türk basını, II. Abdülhamid’i zalim bir müstebit ve mutlak kötülüğün sembolü olarak kodlayarak, ona karşı girişilecek olası bir suikastı siyasi bir zorunluluk ve devleti kurtaracak meşru bir müdafaa biçiminde sunmuştur. Çalışmada, Jön Türklerin yayınları ve döneme ait hatıralar üzerinden yürütülen tarihsel analiz yöntemiyle suikastın nasıl bir siyasi araç olarak konumlandığı ortaya konulmaktadır. Ayrıca bu tehdit atmosferinin II. Abdülhamid’in kişiliği üzerindeki psikolojik etkileri ve bunun yönetim tarzına yansımaları da değerlendirilmektedir. Sonuç olarak makale, muhalif basının şiddeti meşrulaştıran dilinin, yalnızca propaganda amacı taşımadığını; aynı zamanda padişahın artan baskıcı politikalarını besleyen unsur hâline geldiğini ileri sürmektedir. II. Abdülhamid döneminde siyasi iktidar-muhalefet ilişkisinin girift bir yapıyla biçimlendiği sonucuna varmaktadır.