AI Summary & Key Takeaways
AI InsightBy examining first the characteristics of the late Ottoman period in Mount Lebanon, secondly the roots of the famine and the different narratives about the famine, then the portrayal of the Ottomans and France in the Maronite discourse, and finally the place of the famine in the construction and historiography of Lebanese national identity, the article argues that this retrospective narrative, which parallels the universal pattern of nation-building, could not be disseminated to the whole society, but could become the official view
📌 3 Key Takeaways
Abstract
The great famine that occurred in the Levant region during the First World War had the most severe consequences in Mount Lebanon. The causes of the famine and the level of responsibility of various parties remain a matter of debate in the academic literature. But the Lebanese Maronite leaders portrayed the famine as a result of the Ottoman government’s deliberate policy of starvation. This perspective became the dominant view in the aftermath of the war: on one hand, the catastrophe that the famine inflicted on the nation and the supposed resistance in the face of it became constitutive elements of Lebanese national identity, and on the other hand, France was placed in the position of a savior and this served as a legitimizing function for the French mandate between 1920 and 1943. By examining first the characteristics of the late Ottoman period in Mount Lebanon, secondly the roots of the famine and the different narratives about the famine, then the portrayal of the Ottomans and France in the Maronite discourse, and finally the place of the famine in the construction and historiography of Lebanese national identity, the article argues that this retrospective narrative, which parallels the universal pattern of nation-building, could not be disseminated to the whole society, but could become the official view
Özet
Birinci Dünya Savaşı esnasında Levant bölgesinde yaşanan büyük kıtlık, en ağır sonuçları Cebel-i Lübnan’da meydana getirmiştir. Kıtlığın sebepleri ve muhtelif tarafların sorumluluk düzeyleri akademik literatürde tartışma konusudur. Lübnanlı Maruni önde gelenleri ise kıtlığı Osmanlı yönetiminin kasıtlı aç bırakma politikasının sonucu olarak betimlemiştir. Bu bakış açısı savaş sonrasında hâkim görüş haline getirilmiş, bir yandan kıtlığın ulusa yaşattığı felaket ve bunun karşısında ortaya konulduğu varsayılan direniş Lübnan ulusal kimliğinin kurucu unsurları arasında yer alırken, diğer yandan Fransa bir kurtarıcı pozisyonuna yerleştirilmiş ve bu durum 1920-1943 yılları arasındaki Fransız mandasını meşrulaştırıcı bir işlev görmüştür. Makale, Cebel-i Lübnan’daki Osmanlı hakimiyetinin son dönemlerinin karakteristik özelliklerini, kıtlığın kaynaklarını ve kıtlık hakkındaki farklı anlatıları, Maruni söylemindeki Osmanlı ve Fransa betimlemelerini ve son olarak Lübnan ulusal kimliğinin inşasında ve tarihyazımında kıtlığın yerini inceleyerek, ulus inşasının evrensel şablonuyla paralel nitelikler taşıyan bu retrospektif anlatının tüm topluma yayılamadığını, ancak resmi görüş haline getirilebildiğini ileri sürmektedir.