Neo Fonksiyonalizmden Yapısalcılığa, Entegrasyon Kuramları Işığında Türkiye-Avrupa Birliği Uyumu

Özet

Avrupa'da biitiinleşme (entegrasyon); siyasi, ekonomik ve sosyal boyutlar ı yla disiplinler arası yaklaşım gerektiren bir alandır. Küreselleşmenin dinamikleri sonucu, tophımlararası etkileşim, Uluslararası İlişkiler için önemli bir faktör olmuştur. Sosyal/yap ısalcı argiimanlarm biitiinleşıne konusunu aç ıklama kapasiteleri ve yaklaşımları bu açıdan umut vericidir. Günümüzde toplumlar ın ortak düşünce ve değerler oluşturma süreçleri ve bu fikirlerin ortak çı kar ve politikalara dönüşebilmesi, biitiinleşme aç ısı ndan önemlidir. Ancak bu konularda, liberal kurumsal tezler, yap ısalcı yaklaşımlar kadar açıklama getirememekte; ortak düşünce ve değerleri ikincil faktör saymaktachr. Elit seviyesinde etkile şime vurgu yapan ve sivil olu şumlar, gözden kaçı ran yaklaşımlar; birey veya grup seviyesinde gerçekleşen, sade vatandaşlar arası ndaki, iletişim ve uyum çabalar ını yansıtamıyor. Avrupa Birliği (AB) aç ı sından bakı ldığında, toplumlaraı yısı uyumun artı rı lması ; yeni üye ve aday ülkelerle, sosyal etkile şim ve uzlaşman ın sağlanabilmesi için sosyal yapısalcı yaklaşımlar önem taşıyor. Bu çalışmada, Avrupa Birliği bütünkşınesi, kuramsal etkileri süren neo finksiyonalizm ve günümüz yap ısalcı yaklaşımları çerçevesinde ele ahmn ıştır. Ayrıca Türkiye ve AB ili şkilerinde sosyokültiirel farkl ı lıkların uyunı beklentilerine etkileri tartışıhnıştı r. Bu bağlamda, Avrupa'da yaşayan Türklerin uyum güçlerinin artırıhnasma yönelik çözüm önerileri ,sunuhnu ştur.