AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThe younger generation’s re-signification of honour constitutes a form of discursive resistance and reappropriation that turns a repressive cultural code into a tool of critique.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
This study examines the intergenerational semantic transformation of “honour/namus” among women in Şanlıurfa, Türkiye. While the literature has largely centred honour on the policing of women’s bodies and sexuality, the affective and ethical logics through which younger women reframe honour-trust, loyalty, betrayal, slander, and moral self-governance-remain under-analysed. Methods: Adopting a phenomenological qualitative design, in-depth interviews were conducted with 22 women aged 18-87 through purposive sampling; the data were analysed using Braun and Clarke’s reflexive thematic analysis. Findings, older women define honour through the regulation of the body and sexuality, public visibility, veiling, and religious legitimation. Younger women, by contrast, detach honour from a patriarchal and body-centred frame and relocate it within a gender-neutral ethical register of justice, rights, merit, and conscience, grounded in an affective moral economy of trust and reputation. Structural factors such as education and media, alongside the “silent revolutionary” role of intermediate-generation mothers who refuse to transmit traditional codes, are central to this shift. The younger generation’s re-signification of honour constitutes a form of discursive resistance and reappropriation that turns a repressive cultural code into a tool of critique.
Özet
Bu çalışma, Şanlıurfa’da kadınlar arasında “namus” kavramının kuşaklar arası dönüşümünü analiz etmektedir. Namus literatürü çoğunlukla kavramı kadın bedeni ve cinselliği üzerinden ele alırken, genç kuşakta yükselen etik/adalet eksenli tanımların duygulanımsal (güven, sadakat, iftira, aldatma) mantıkla nasıl kurulduğu görece görünmez kalmaktadır. Fenomenolojik desene dayalı nitel araştırmada amaçlı örnekleme ile seçilen 18-87 yaş aralığında 22 kadınla derinlemesine görüşmeler yapılmış; veriler Braun ve Clarke’ın refleksif tematik analiz yaklaşımıyla çözümlenmiştir. Bulgular, yaşlı kuşak namusu beden ve cinselliğin denetimi, kamusal görünürlük, örtünme ve dinî meşruiyet üzerinden kurarken; genç kuşak namusu adalet, hak, liyakat ve vicdan gibi etik ilkelerle, ayrıca güven ve itibarın korunmasına ilişkin bir ahlaki ekonomi içinde yeniden tanımlamaktadır. Bu dönüşümde eğitim ve medya gibi yapısal dinamiklerin yanı sıra geleneksel kodları kızlarına aktarmayı bilinçli biçimde reddeden “ara kuşak” annelerin mikro düzeydeki “sessiz devrimci” rolü belirleyicidir. Sonuç, genç kadınların namusu yeniden adlandırma pratiği, baskıcı bir kültürel kodun eleştirel bir karşı söyleme dönüştürüldüğü söylemsel direniş ve yeniden sahiplenme olarak yorumlanmaktadır.