AI Summary & Key Takeaways
AI InsightThus, the article also documented the old and post-earthquake conditions of the pulpits.
📌 3 Key Takeaways
Abstract
While pulpit was a simple walking stick that the Prophet Muhammad leaned on when giving sermons in the early Islamic period, From the Umayyad period onwards, it became has become both a symbolic element of the mosque and a symbol of sultanate. This liturgical element has subsequently undergone a transformation in Turkish-Islamic mosques, depending on the design, aesthetics and style of the period and region to which they belong. The subject of the research is Traditional Ottoman Pulpits in Hatay Districts. The research is limited to traditional mosque pulpits in Hatay districts. In this content, 12 Ottoman period pulpits, located in the district centres of Hatay Province, are discussed in terms of their plan, architecture, decoration and material-technical features within the framework of art history discipline. The pulpits, although there are no inscriptions of the masters and builders, belong to mosques dating back to the 16th-20th centuries. Among the works, the largest pulpit, approximately 0.88 x 3.81 x 5.93 m belongs to the Sheikh Ali Mosque, the smallest sized pulpit, with a height of 70 x 2.79 x3.91 m belongs to the Yayladağı Kasım Bey Mosque. Of the 12 pulpits, 5 were made of stone, 6 were made of marble, and 1 was made of wood. Except for a few examples, the pulpits are quite plain in terms of decoration. Southern-influenced pulpits reflect the local style in terms of workmanship and the Ottoman pulpit style in terms of decoration and typology. The pulpits are stylistically similar to the Ottoman pulpits from the neighbouring artistic circles of Adana, Kilis, Gaziantep and Syria. In addition, due to the 02.06.2023 Hatay earthquake, all of the cultural assets in Antakya, the central district of Hatay, were destroyed. Thus, the article also documented the old and post-earthquake conditions of the pulpits.
Özet
Minber, Erken İslam devrinde Hz. Muhammed’in hutbe verirken yaslandığı basit asa ve Müslümanların ona hediye ettiği üç basamaklı kürsü iken, Emevi dönemi ile birlikte caminin hem simgesel hem de saltanat alametlerinden bir öğesi olmuştur. Bu litürjik eleman, sonraki süreçlerde Türk-İslam camilerinde ait oldukları döneminin ve bölgelerin; tasarım, estetik ve üsluplarına bağlı dönüşüm izlemiştir. Araştırmanın konusu, Hatay İlçelerinde Geleneksel Osmanlı Minberleri’dir. Araştırma, Hatay ilçelerinde bulunan geleneksel cami minberleri ile sınırlıdır. İçerikte, sanat tarihi disiplini çerçevesinde Hatay İli’ne bağlı ilçe merkezlerinde, Osmanlı dönemine ait 12 minber; plan, mimari, süsleme ve malzeme-teknik özellikleri açısından ele alınmıştır. Minberler, ekseri usta ve inşa kitabesi olmamakla birlikte, 16.-20. yüzyıl arasına tarihlenen camilere aittir. Eserler arasında, en büyük boyutlu minber yaklaşık 0.88 x 3.81 x 5.93 m ile Şeyh Ali Camii’ne ait iken, en küçük boyutlu minber de, 0.70 x 2.79 x3.91 m ile Yayladağı Kasım Bey Camii’ne aittir. 12 minberden; 5’inde taş, 6’sında mermer ve 1’inde ahşap malzeme kullanılmıştır. Minberler, birkaç örnek dışında süsleme açısından oldukça sadedir. Güney etkisindeki minberler işçilik bakımından yerel, süsleme ve tipolojik açıdan Osmanlı minber üslubunu yansıtmaktadır. Minberler, üslup açısından komşu sanat çevresinden; Adana, Kilis, Gaziantep ve Suriye’deki Osmanlı minberleri ile yakın benzerlik göstermektedir. Bunun ile birlikte, 02.06.2023 Hatay depremi nedeniyle Hatay merkez ilçesi Antakya’daki kültür varlıklarının bütünü yıkılmıştır. Böylelikle, makalede ayrıca cami minberlerinin eski ve deprem sonrası durumları da belgelenmiştir.