Journals / Mesned İlahiyat Araştırmaları Dergisi / 2019 / Cilt: 10 - Sayı: 2

KUR’ÂN’IN ÖĞRETİSİ VE MODERN BİLİMİN VERİLERİ IŞIĞINDA “DÜZ DÜNYA TEORİSİ”NİN TARTIŞILMASI

Pages
321–352
Publication Date
2019-12-30
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Bu çalışmada Kur’ân’ın öğretisi ve modern bilimin evrenin işleyişine dair verileri bağlamında “Düz Dünya Teorisi” tartışılacaktır.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:İlk insanlar çoğunlukla dünyanın düz olduğunu varsayıyorlardı.
📊
Key Findings & Data:Hıristiyanlığın ortaya çıkmasından sonra Ortaçağ kozmolojisinde fazla bir ilerleme kaydedilmemiş ve bu dönemde Hıristiyanlık kozmolojisinin etkisiyle yerin düz olduğu görüşü kabul görmüştür.
💡
Conclusion & Impact:Bu çalışmada Kur’ân’ın öğretisi ve modern bilimin evrenin işleyişine dair verileri bağlamında “Düz Dünya Teorisi” tartışılacaktır.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Evren · Yerküre · Düz Dünya Teorisi

Özet

İlk insanlar çoğunlukla dünyanın düz olduğunu varsayıyorlardı. Sözgelimi Fırat ve Dicle arasında dönemin en gelişmiş medeniyetini inşa edip yazıyı icat eden Sümerler, Eski Çinliler, Bâbilliler ve Hintliler ellerindeki verilere dayanarak yerkürenin düz olduğunu düşünüyorlardı. Eski Yunan’da önceleri yerin düz olduğu fikri kabul görse de Parmenides, Eflâtun ve bilhassa Aristo’dan sonra dünyanın yuvarlak olduğu fikri kesin kabul görmüştür. Hıristiyanlığın ortaya çıkmasından sonra Ortaçağ kozmolojisinde fazla bir ilerleme kaydedilmemiş ve bu dönemde Hıristiyanlık kozmolojisinin etkisiyle yerin düz olduğu görüşü kabul görmüştür. Fakat Müslüman bilginlerin kahir ekseriyeti Batlamyus’un usullerine uyarak dünyanın yuvarlak olduğu düşüncesini daha ilk dönemlerden itibaren kabul etmişlerdir. Daha sonra Astronomi alanında yapılan çalışmalar, bilimsel arenada dünyanın yuvarlak olduğu fikrinin şüphesiz bir hakikat olarak genel kabul görmesine neden olmuştur. Ancak son yıllarda başta ABD’de gerçekleştirilen “Düz Dünya Konferansı” olmak üzere birçok ülkede düzenlenen etkinliklerle dünyanın düz olduğunu iddia eden yüzlerce kişinin katılması, genel kabul gören bu fikrin tersine dünyanın düz olduğu savını ileri süren eğilimin giderek revaç bulduğunu göstermektedir. Bu çalışmada Kur’ân’ın öğretisi ve modern bilimin evrenin işleyişine dair verileri bağlamında “Düz Dünya Teorisi” tartışılacaktır.

🔖

Cite This Article

KUBAT, M. (2019). KUR’ÂN’IN ÖĞRETİSİ VE MODERN BİLİMİN VERİLERİ IŞIĞINDA “DÜZ DÜNYA TEORİSİ”NİN TARTIŞILMASI. Mesned İlahiyat Araştırmaları Dergisi, Cilt: 10 - Sayı: 2, 321–352. https://ajindex.com/articles/104905

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (11)

  1. ABDULBAKİ, M. Fuâd, Mu’cemu’l-Mufehras li Elfâzi’l-Kur’âni’l-Kerîm, İstanbul, 1990.
  2. APAYDIN, H. Yunus, “İbn Hazm”, DİA, (XX/52-56), İstanbul, 1999.
  3. ATEŞ, Süleyman, Kur’ân-ı Kerîm Tefsîri, İstanbul, 1995. BEYDAVÎ, Kâdî Nâsırüddîn Ebû Saîd (Ebû Muhammed) Abdullāh b. Ömer b. Muhammed, Envâru’t-Tenzîl ve Esrâru’t-Te’vîl, Byy., 1296.----------, Beydavî Tefsiri, Trc. Abdülvehhab Öztürk, İstanbul, 2011.
  4. CAN, Seyithan, “Fahreddin er-Râzî’ye Göre Âlem’in Yaratılış Süreci”, Edebali İslamiyat Dergisi, Cilt: 2, Sayı: 4, Kasım, 2018.
  5. CİSR, Hüseyin, Risâle-i Hâmidiye, Çev. Manastırlı İsmail Hakkı, Sadeleştiren: Ahmet Gül, İstanbul, 1973. CÜRCÂNÎ, Ebu’l-Hasan Seyyid Şerif Ali b. Muhammed b. Ali, Şerhu’l-Mevâkıf, İstanbul, 1311.----------, Kitâbu’t-Ta’rîfât, Kahire, Trs. ÇAĞRICI, Mustafa, “Yer”, DİA, (XXXXIII/478-478), İstanbul, 2013.ÇELİK, Ömer, Hakk’ın Daveti Kur’ân-ı Kerîm Meâli Tesfîri, İstanbul, 2013.----------, Tefsir Usûlü ve Tarihi, İstanbul, 2012.
  6. DE WAUX, B. Carra, “Dünya”, İA, (III/664-665), İstanbul, 1977.
  7. DUMAN, Zeki, Beyânu’l-Hak (Kurân-ı Kerîm’in Nüzul Sırasına Göre Tefsîr), Ankara, 2016.
  8. ERDEM, Hüsameddin, İlkçağ Felsefesi Tarihi, Konya 1998. EBU’L-BEKÂ, el-Kefevî, el-Külliyât, Bulak, 1253. ELMALILI, Muhammed Hamdi Yazır, Hak Dini Kur’ân Dili, İstanbul,
  9. Trs. FAYDA, Mustafa, “Taberî Muhammed b. Cerîr”, DİA, (XXXIX/314-318), İstanbul, 2010. FERRÂ, Taha Osmân - Muhammed Mahmûd Muhammedeyn, el-Medhel ilâ ‘İlmi’l-Coğrafya ve’l-Bîe, Dermek, Ts. FÎRÛZÂBÂDÎ, Mecduddîn Muhammed b. Ya’kûb, el-Kâmusu’l-Muhît, Beyrut, 2005. GAZZÂLÎ, Ebû Hâmid, Tehâfutu’l-Felâsife, Kahire, Trs. GÖKMEN, Fatin, “Bîrûnî”, İA, (II/645-646), İstanbul, 1970.
  10. IRĞAT, Muhammed Tarihselcilik Düşüncesi Bakımından İbn Haldun, İstanbul, 2017. İBN BÂZ, Abdülazîz b. Abdillah, el-Edilletü’n-Nakliyye ve’l-Hissiye alâ Cereyani’ş-Şemsi ve Sükûni’l-Ardi ve İmkani’s-Suûdi ile’l-Kevâkib, Riyad, 1402/1982. İBN HALDÛN, Mukaddime, Kahire, Trs. İBN HAZM, Ebû Muhammed Ali b. Ahmed b. Saîd el-Endulusî ez-Zâhirî, el-Fisal fi’l-Milel ve’l-Ehvâ ve’n-Nihal, Thk. Muhammed İbrahim Nasr-Abdurrahman Umeyre, Cidde, 1982. İBN MANZÛR, Ebû’l-Fadl Cemaluddîn Muhammed b. Mukerrem, Lisânu’l-Arab, Kum, 1405. İBN TEYMİYYE, Takiyyuddîn Ahmed, Mecmuu Fetâvâ, Riyad, Trs. İBN USEYMÎN, Muhammed b. Sâlih, el-Kenzu’s-Semîn fî Tefsîri İbn ‘Useymîn, Beyrut, 2010. İSFEHÂNÎ, Hüseyin b. Muhammed er-Râğıb, el-Müfredâtu fî Ğarîbi’l-Kur’ân, İstanbul, 1986.
  11. KARAMAN, Hayrettin, (İbrahim Kâfi Dönmez, Mustafa Çağrıcı, Sadrettin Gümüş ile birlikte),