Journals / Ankara Üniversitesi SBF Dergisi / 2014 / Cilt: 69 - Sayı: 4

YARGININ SİYASALLAŞMASI ÇERÇEVESİNDE SUÇU VE SUÇLUYU ÖVME SUÇU: YENİ DÜZENLEMENİN ANLAMI

Pages
807–834
Publication Date
2015-01-08
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

In the meantime, the importance of relations between the judiciary and political power in terms of the limits of the freedom of expression will also be analyzed

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:The crime of praising the offence and the offender is defined in Article 215 of the Turkish Penal Code, which has been used (and is being used) as a tool to limit freedom of expression in Turkey.
📊
Key Findings & Data:A new criteria containing the “the clear and present danger” element was added to the crime as with the 4th Judicial Reform Package.
💡
Conclusion & Impact:In the meantime, the importance of relations between the judiciary and political power in terms of the limits of the freedom of expression will also be analyzed
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:İfade özgürlüğü · suçu ve suçluyu övme suçu · açık ve yakın tehlike kriteri

Abstract

The crime of praising the offence and the offender is defined in Article 215 of the Turkish Penal Code, which has been used (and is being used) as a tool to limit freedom of expression in Turkey. A new criteria containing the “the clear and present danger” element was added to the crime as with the 4th Judicial Reform Package. In order to find the possible outcomes of the amendment in the reform package, , problems arising from the former version of article 215 and the ways in which judicial bodies interpret the clear and present danger criteria will be discussed. In the meantime, the importance of relations between the judiciary and political power in terms of the limits of the freedom of expression will also be analyzed

Özet

4. Yargı Paketi ile “açık ve yakın tehlike” ölçütü eklenen Türk Ceza Kanunu m. 215’te tanımlanmış suçu ve suçluyu övme suçu, Türkiye’de ifade özgürlüğünün sınırlandırılmasının araçlarından biri olagelmiştir. Bu çalışmada maddenin önceki halinden kaynaklanan sorunların tespit edilmesi ve Türkiye’de “açık ve yakın tehlike” kriterinin mahkemelerce nasıl yorumlandığı ortaya konarak 2013 yılında yapılan değişikliğin olası anlamı bulunmaya çalışılacaktır. Bu çaba sırasında, ifade özgürlüğünün sınırları bakımından yargının siyasal iktidarla olan ilişkisinin önemi de kendiliğinden ortaya çıkmaktadır.

🔖

Cite This Article

KUYUCU, N. (2015). YARGININ SİYASALLAŞMASI ÇERÇEVESİNDE SUÇU VE SUÇLUYU ÖVME SUÇU: YENİ DÜZENLEMENİN ANLAMI. Ankara Üniversitesi SBF Dergisi, Cilt: 69 - Sayı: 4, 807–834. https://ajindex.com/articles/10242

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (14)

  1. Adalet Bakanlığı Yeni Ceza Adaleti Sistemi Tanıtım Sitesi, www.cezabb.adalet.gov.tr/mevzuat/maddegerekce.doc (20.06.2014)
  2. Alacakaptan, Uğur (2000), “Fikir ve Düşünce Özgürlüğü ve Tehlike Suçları Çağdaş Batı Hukukunda Bu Konudaki Düşünce ve Uygulamalar”, Türk Hukuk Kurultayı, 2: 6-32.
  3. Algan, Bülent (2011), “Dissolution of Political Parties by the Constitutional Court in Turkey: An Everlasting Conflict between the Court and the Parliament?”, AÜHFD, 60 (4): 809-836.
  4. Algan, Bülent (2008), “The Brand New Version of Art. 301 of the Turkish Penal Code and The Future of Freedom of Expression Cases in Turkey”, German Law Journal, 9 (12): 2237-2251.
  5. Arslan, Zühtü (2003), “İfade Özgürlüğünün Sınırlarını Yeniden Düşünmek: „Açık ve Yakın Tehlike‟nin Tehlikeleri”, ÖZİPEK, Bekir Berat, Teorik ve Pratik Boyutlarıyla İfade Hürriyeti,(Ankara: Liberal Düşünce Topluluğu): 49-62.
  6. Aydın, Öykü Didem (2004), Üç Demokraside Düşünce Özgürlüğü ve Ceza Hukuku I Amerika Birleşik Devletleri Örneği, (Ankara: Seçkin Yayıncılık). Aydın, Öykü Didem (2011), “Düşünce Özgürlüğünün Anlamı ve İşlevi Işığında Düşünce Özgürlüğünü Sınırlamanın Anayasallığı”, Hacettepe Hukuk Fakültesi Dergisi, 1(2): 26-63.
  7. Aydın, Öykü Didem, “Düşünce Özgürlüğü ve YTCK Açısından Salt İfade Suçu Tiplerine Eleştirel Bir Bakış", http://www.turkhukuksitesi.com/makale_1055.htm, (10.11.2013).
  8. Altıparmak, Kerem (2007), “Bitmeyen Sorun: İfade Özgürlüğü”, Kolektif, İfade Özgürlüğü: İlkeler ve Türkiye (Ankara: İletişim Yayınları): 9-19.
  9. Altıparmak, Kerem ve Hüsnü Öndül (2013), Gözel ve Özer/Türkiye Kararının Uygulaması, İzlenmesi Raporu, http://www.aihmiz.org.tr, (15.11.2013).
  10. Baker, Edwin C. (1977-1978), “Scope of the First Amendment Freedom of Speech”, UCLA Law Review, 25:964-1040.
  11. Bork, Robert H. (Güz 1971), “Neutral Principles and Some First Amendment Problems”, Indiana Law Journal, 47 (1): 1-35.
  12. Brennan, William J. (Kasım 1965), “The Supreme Court and the Meiklejohn Interpretation of the First Amendment”, Harvard Law Review, 79 (1): 1-20.
  13. Centel, Nur, Ceza Muhakemesi Hukukunda Hakimin Tarafsızlığı, (İstanbul: Kazancı Hukuk Yayınları). Emerson, Thomas I. (1963), “Toward a General Theory of the First Amendment”, Yale Law Journal, 72 (5): 877-956.
  14. Ertekin, Orhan Gazi, Faruk Özsu, Kemal Şahin, Muzaffer Şakar, Uğur Yiğit (2013), Türkiye’de Yargı Yoktur, (İstanbul: Tekin Yayınevi). Gökcen, Ahmet (2001), Halkı Kin ve Düşmanlığa Açıkça Tahrik Suçu, (Ankara: Liberal Düşünce Topluluğu). Güran, Sait (1969), İfade Hürriyeti Üzerinde