Journals / Turkish Studies (Elektronik) / 2011 / Cilt: 6 - Sayı: 1

Double redublication In Turkey Turkish

Türkiye Türkçesinde İkili tekrarlar

Pages
1625–1648
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

After that we listed the double reduplication frames in Turkey Turkish about the priorities of main vocabulary as usage frequency in teaching Turkish from a special corpus that is developed for this research.

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Reduplications is defined as repeating the same frames to strengthen the meaning by using the same, synonymous and antonymous words or similar words resembling each other as syllable.
📊
Key Findings & Data:Vocabulary of Turkey Turkish (TT) literary language, 3486 double reduplication frames are using with different functions.
💡
Conclusion & Impact:After that we listed the double reduplication frames in Turkey Turkish about the priorities of main vocabulary as usage frequency in teaching Turkish from a special corpus that is developed for this research.
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Domain Parameters

Abstract

Reduplications is defined as repeating the same frames to strengthen the meaning by using the same, synonymous and antonymous words or similar words resembling each other as syllable. Also double reduplication is one of the sub-categories of reduplication. Vocabulary of Turkey Turkish (TT) literary language, 3486 double reduplication frames are using with different functions. In this study, firstly we emphasized notion of reduplication and double reduplication and also position of double reduplication frames as a notion. After that we listed the double reduplication frames in Turkey Turkish about the priorities of main vocabulary as usage frequency in teaching Turkish from a special corpus that is developed for this research.

Özet

İkileme/yineleme kavramı, dilde anlamı güçlendirmek için aynı sözcüklerin tekrarlanması, anlamları birbirine yakın veya karşıt olan ya da sesleri birbirini andıran sözcüklerin yan yana kullanılmasıyla oluşan birliktelikler olarak tanımlanır. İkili tekrarlar ise ikilemeler/yinelemeler içerisinde yer alan alt türlerinden biridir. Türkiye Türkçesinde (TT) 3486 sözcükbirim bu niteliğiyle yazın dilinde dizgesel olarak farklı işlevlerle kullanılmaktadır. Çalışmada öncelikle kavram olarak ikileme/yineleme ve ikili tekrarlar üzerinde durulmuş ve ikili tekrarlar, söz konusu ikilemeli/yinelemeli yapılar içerisinde bir kavram olarak konumlandırılmıştır. Ardından TT‟de ikili tekrar yapıları, oluşturulan özel bir derlemden Türkçenin öğretiminde temel söz varlığında öncelikler açısından kullanım sıklıklarına göre listelenmiştir.

🔖

Cite This Article

ÖZKAN, B. (2011). Double redublication In Turkey Turkish. Turkish Studies (Elektronik), Cilt: 6 - Sayı: 1, 1625–1648. https://ajindex.com/articles/102201

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (15)

  1. ABİK A. Deniz, “„(İsim1+lI/+lU) (İsim2++lI/+lU)‟ Kuruluşundaki İkilemeler”, İstanbul Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü, VII. Milletler Arası Türkoloji Kongresi, 08-12 Kasım 1999, İstanbul. ABİK A. Deniz, “Derleme Sözlüğü‟nde İkinci Kelimesinin BaĢında s- Bulunduran Tekrarlar”, IX. Millî Türkoloji Kongresi, İstanbul Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü,15-19 Eylül 1997,
  2. İstanbul.
  3. ADALI Oya, Türkiye Türkçesinde Biçimbirimler, TDK yay., Ankara 1979. AKSAN Doğan, “Anlambilim Açısından Türkçenin Söz Varlığı”, (Ed. Ayşe Kıran, Ece Korkut, Suna Ağıldere), Günümüz Dilbilim Çalışmaları, MULTILINGUAL, İstanbul 2003, s. 32- vd. AKSAN Doğan, Her Yönüyle Dil Ana Çizgileriyle Dilbilim, (3 Cilt), TDK Yay.: 43, Ankara 2000.
  4. AKSAN Doğan, Tükçenin Sözvarlığı, Engin Yay., İstanbul 1996.
  5. ALKAYA Ercan (2008). “Orta ve Doğu Karadeniz Ağızlarında Görülen İkilemeler Üzerine Bir Değerlendirme”, Turkish Studies International Periodical for the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, Volume 3/3 Spring 2008.
  6. ATABAY N. vd., Sözcük Türleri, Papatya Yay., İstanbul 2003.
  7. ATABAY N. vd., Türkiye Türkçesinin Sözdizimi, TDK Yay.: 472, Ankara 1981. AYDIN Erhan, “Orhon Yazıtlarında Hendiadyoinler”, Türk Dili, S. 544 (Nisan 1997). s. 417-421, 2003.
  8. BANGUOĞLU Tahsin, Türkçenin Grameri, (6. Baskı), TDK Yay.: 528, Ankara 2000.
  9. BİLGEGİL Kaya, Türkçe Dilbilgisi, Dergâh Yay., İstanbul 1984.
  10. BOZKURT Fuat, Türkiye Türkçesi, (2. Baskı), Hatiboğlu Yayınevi. Ankara 2000. ÇAĞATAY Saadet, “Uygurcada Hendiadyoinler”, Türk Lehçeleri Üzerine Denemeler,Ankara Üniv. DTCF Yay., Ankara 1978, s. 29-66. ÇAĞLAR Güler, “Türkçede Sözcük Dizilişi ve Dil Tipolojisi”, Genel Dilbilim Dergisi, Hacettepe Üniversitesi Yay., Ankara 1978, s. 55-60. ÇORAKLI ġahbender, Türkçe ve Almancada ikilemeler, Atatürk Üniversitesi,
  11. Sosyal Bilimler Enstitüsü, Batı Dilleri ve Edebiyatı Bölümü, Alman Dili ABD, Yayılmlanmamış Yüsek Lisans Tezi, Erzurum 1991. DEMİRCAN Ömer, “Emphatic Reduplication in Turkish”, Studies on Modern Turkish; Proceedings of the 3rd Conference in Turkish Linguistics; (Yay. Haz.: Hendrik E. Boeschoten, Ludo Th. Verhoeven.) Tilburg University Press, 1987.
  12. DEMİRCAN Ömer, Türkçenin Ses Dizimi, (II. Baskı), Der Yay., İstanbul 2001.
  13. DENY Jean, Türk Dili Grameri (Osmanlı Lehçesi), (Çev. Ali Ulvi Elöve), İstanbul 1941.
  14. DİZDAROĞLU Hikmet, Tümcebilgisi, TDK Yay.: 426, Ankara 1976.
  15. EDİSKUN Haydar, Türk Dilbilgisi, Remzi Kitabevi, İstanbul 1996. ERDEM Mehmet Dursun, “Harezm Türkçesinde İkileme