Journals / TÜRÜK Uluslararası Dil Edebiyat ve Halk Bilimi Araştırmaları Dergisi / 2016 / Cilt: 1 Sayı: 8

TÜRKÇENİN SÖZ DİZİMİNDEKİ YARDIMCI UNSURLAR ÜZERİNE

Pages
198–207
Publication Date
2016-12-19
DOI
—
🏛️Bibliographic metadata and full text access for this article are provided via DergiPark.
DergiPark Record ↗
✨

AI Summary & Key Takeaways

AI Insight
⚡ TL;DR(Too Long; Didn't Read)

Şimdiye kadar yapılan çalışmaların bazılarında yalnızca seslenme ünlemleri ile oluşturulan ünlem gruplarını bu kapsama dahil edenler var, bunların yanı sıra cümle başı bağlaçlarını buna dahil eden araştırmacılar var, ara söz / cümleleri buna dahil eden araştırmacılar var.  Bu çalışmada cümle dışı unsur ya da bu tür ifadelerin / yapıların nasıl isimlendirileceği yani terim meselesi üzerinde durularak, hangi yapıların / ifade şekillerinin vb. cümle dışı unsur sayılıp sayılmayacağı sorgulanacaktır.  

📌 3 Key Takeaways

🎯
Objective & Hypothesis:Türkçenin söz dizimi ile ilgili çalışmalarda cümle unsurları; özne, yüklem, zarf tümleci, nesne, yer tamlayıcısı ve cümle dışı unsurlar / ögeler olarak kabul edilmektedir.
📊
Key Findings & Data:Bu yapılar örneğin ünlemler, cümle başı bağlaçları vb. cümlenin anlamına mutlak surette etki etmektedirler; ancak bunlar bir öge, bir tümleç olamazlar.
💡
Conclusion & Impact:Şimdiye kadar yapılan çalışmaların bazılarında yalnızca seslenme ünlemleri ile oluşturulan ünlem gruplarını bu kapsama dahil edenler var, bunların yanı sıra cümle başı bağlaçlarını buna dahil eden araştırmacılar var, ara söz / cümleleri buna dahil eden araştırmacılar var.  Bu çalışmada cümle dışı unsur ya da bu tür ifadelerin / yapıların nasıl isimlendirileceği yani terim meselesi üzerinde durularak, hangi yapıların / ifade şekillerinin vb. cümle dışı unsur sayılıp sayılmayacağı sorgulanacaktır.  
🔬Design:Research Article
📍Scope:Comprehensive Sample
⚙️Variables:Türkçenin söz dizimi · cümle unsurları · ana unsurlar

Özet

Türkçenin söz dizimi ile ilgili çalışmalarda cümle unsurları; özne, yüklem, zarf tümleci, nesne, yer tamlayıcısı ve cümle dışı unsurlar / ögeler olarak kabul edilmektedir. Cümle dışı unsurlar da / ögeler de araştırmacılar tarafından , yardımcı öge, cümle dışı öge(ler) / unsur(lar), cümle dışı öge / yüklem dışı öge, cümle başı tümleci, bağımsız tümleç(ler), dolaylı tamlayıcılar, cümle/lere bağlanan ögeler vb. gibi terimlerle karşılanmaktadır. Cümle dışı unsur ya da bu tür ifadelerin / yapıların nasıl isimlendirileceği yani terim meselesi, üzerinde düşünülmesi gereken bir konudur. Pek çok araştırmacı tarafından bugüne kadar bu yapılar sadece cümle dışı unsur terimi ile karşılanmamış yukarıda da ifade edildiği gibi bunun yanında daha birçok terim de kullanılmıştır. Bu yapılar örneğin ünlemler, cümle başı bağlaçları vb. cümlenin anlamına mutlak surette etki etmektedirler; ancak bunlar bir öge, bir tümleç olamazlar. Yani bunlar özne gibi, nesne gibi, zarf ya da yer tamlayıcısı gibi bir tümleç değillerdir. Bunlar cümlenin yüklemine sorulacak sorularla belirlenemeyen, ancak cümlenin anlamını bir şekilde etkileyen, cümlenin anlamına katkı yapan unsurlardır.   Yapılan çalışmalarda cümle dışı unsur / ögenin neler olduğu, bunların içine nelerin / hangi yapıların alınıp alınmayacağı konusunda yeterli bilginin verilmemesi de dikkat çekicidir. Şimdiye kadar yapılan çalışmaların bazılarında yalnızca seslenme ünlemleri ile oluşturulan ünlem gruplarını bu kapsama dahil edenler var, bunların yanı sıra cümle başı bağlaçlarını buna dahil eden araştırmacılar var, ara söz / cümleleri buna dahil eden araştırmacılar var.  Bu çalışmada cümle dışı unsur ya da bu tür ifadelerin / yapıların nasıl isimlendirileceği yani terim meselesi üzerinde durularak, hangi yapıların / ifade şekillerinin vb. cümle dışı unsur sayılıp sayılmayacağı sorgulanacaktır.  

🔖

Cite This Article

Baydar, A. S. E. (2016). TÜRKÇENİN SÖZ DİZİMİNDEKİ YARDIMCI UNSURLAR ÜZERİNE. TÜRÜK Uluslararası Dil Edebiyat ve Halk Bilimi Araştırmaları Dergisi, Cilt: 1 Sayı: 8, 198–207. https://ajindex.com/articles/1013632

📄 Full Text PDF Viewer

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

References (19)

  1. ALYILMAZ, Cengiz (1999), “Ünlemlerin Seslenmeleri Kuvvetlendirici İşlevleri”, Türk Gramerinin Sorunları II, Ankara: TDK Yay., s.534-540
  2. ALYILMAZ, Semra (2015), “Türkçenin Söz Diziminde Seslenmeler ve Seslenme Öbekleri”, Atatürk Üniversitesi, Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü Dergisi, Erzurum, S.:54, s.31-50
  3. BAYDAR, Turgut (2006), Türkçede Söz Diziminin Öğretimi ve Kavratılması, Erzurum: Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü (Yayımlanmamış Doktora Tezi), s.337
  4. BAYDAR, Turgut (2013), Ünlemlerin Türkiye Türkçesi Ağızlarındaki Kullanılışları ve İşlevleri, Ankara: Hakan Basın Yayın Dağıtım, s. 37;40;122;156;157 ÇELİK, A. vd. (2006), Cümle ve Metin Bilgisi, İstanbul, s.22
  5. DELİCE, H. İbrahim (2003), Türkçe Sözdizimi, İstanbul: Kitabevi Yay., 2. bs., s.141
  6. DELİCE, H. İbrahim (2009), “Cümle Çözümlemelerinde ‘Cümle Dışı Unsur’ Terimi Yerine Yeni Bir Teklif”, Uluslararası Türk Dili ve Edebiyatı Kongresi, 27-28 Ağustos 2007, Bildiriler, C. 1., 2. bs., İstanbul: İstanbul Kültür Üniversitesi Yay., s.145-151
  7. DELİCE, H. İbrahim (2003), “Türkçe Sözdiziminde Tümleç”, Sivas: Türk Dili ve Edebiyatı Makaleleri, Sayı: 3
  8. DEMİR, Nurettin - YILMAZ, Emine (2003), Türk Dili, Ankara: Grafiker Yay., s.208
  9. ERGİN, Muharrem (2000), Üniversiteler İçin Türk Dili, İstanbul: Bayrak Yay., s.409
  10. HATİBOĞLU, Vecihe (1972), Türkçenin Sözdizimi, Ankara: TDK Yay., s.100;152
  11. KARAAĞAÇ, Günay (2011), Türkçenin Söz Dizimi, İstanbul: Kesit Yay., 3. bs., s.196
  12. KARAHAN, Leylâ (2004), Türkçede Söz Dizimi, Ankara: Akçağ Yay., 7. bs., s.36-38
  13. KAZIMOV, Q, “Ara Sözler ve Birleşmeler”, http://www.qkazımov.gen.az/arxiv/57.htm
  14. KORKMAZ, Zeynep (2003a), Gramer Terimleri Sözlüğü, Ankara: TDK Yay., 2. bs., s.55
  15. KORKMAZ, Zeynep (2003b), Türkiye Türkçesi Grameri-Şekil Bilgisi-, Ankara: TDK Yay., s.1115-1118;1125-1126-1128;1151-1155-1156;1174-1176
  16. ÖZKAN, Mustafa - SEVİNÇLİ, Veysi (2009), Türkiye Türkçesi Söz Dizimi, 2. bs., İstanbul: Akademik Kitaplar, s.133-135
  17. ÖZMEN, Mehmet (1995), “Cümlenin Altıncı Ögesi ve Bir Terim Önerisi”, Türk Dili Dil ve Edebiyat Dergisi, Ankara: TDK Yay., S.:539, s.224-227
  18. ÖZMEN, Mehmet (2013), Türkçenin Sözdizimi, Adana: Karahan Kitabevi, s.43-50
  19. ÜSTÜNER, Ahat (1998), “Cümlenin Ögeleri Konusundaki Karışıklıklar”, Türk Dili Dil ve Edebiyat Dergisi, Ankara: TDK Yay., S.:553, s.18-30