KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi / 2013 / Cilt: 20 Sayı: 3

KIRŞEHİR YÖRESİ KIRMATAŞ AGREGALARININ MÜHENDİSLİK ÖZELİKLERİ

Metin Arslan
İlhami Demir
Sayfa
—
Yayın Tarihi
2013-04-10
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Sonuç olarak; Seyfe, Demirli ve Kızılırmak agrega­larının su emme oranlarının yüksek olduğu ayrıca Seyfe agregasında aşınma kaybının da yüksek olduğu, bu ag­regaların diğer özelikleri bakımından standartlara uygun olduğu belirlenmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu araştırmada, Kırşehir yöresi taş ocaklarından elde edilen kırmataş agregalarının mühendislik özelikleri incelenmiştir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Sonuç olarak; Seyfe, Demirli ve Kızılırmak agrega­larının su emme oranlarının yüksek olduğu ayrıca Seyfe agregasında aşınma kaybının da yüksek olduğu, bu ag­regaların diğer özelikleri bakımından standartlara uygun olduğu belirlenmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Diğer taraftan Keçikale (alt) ve Keçikale (üst) agregalarının belirtilen özelikleri bakımından en iyi sonuçları verdiği görülmüştür.
🔬Tür:Makale
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Agrega · kırmataş · fiziksel özelikler

Özet

Bu araştırmada, Kırşehir yöresi taş ocaklarından elde edilen kırmataş agregalarının mühendislik özelikleri incelenmiştir. Seyfe, Obruk, Keçikale (alt), Küçükbüklüm, Demirli, İnaç, Keçikale (üst) ocakları ve Kızılırmak havzasından deney numuneleri alınmıştır. Numuneler üzerinde tane dağılımı, özgül ağırlık, su emme, birim ağırlık, donma çözülme, aşınma dayanımı (Los Angeles), sülfat miktarı, klorür miktarı, alkali–agrega reak­siyonu ve tane şekli tayini deneyleri gerçekleştirilmiştir. Sonuç olarak; Seyfe, Demirli ve Kızılırmak agrega­larının su emme oranlarının yüksek olduğu ayrıca Seyfe agregasında aşınma kaybının da yüksek olduğu, bu ag­regaların diğer özelikleri bakımından standartlara uygun olduğu belirlenmiştir. Diğer taraftan Keçikale (alt) ve Keçikale (üst) agregalarının belirtilen özelikleri bakımından en iyi sonuçları verdiği görülmüştür.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Arslan, M., Demir, İ. (2013). KIRŞEHİR YÖRESİ KIRMATAŞ AGREGALARININ MÜHENDİSLİK ÖZELİKLERİ. Gazi Üniversitesi Mühendislik Mimarlık Fakültesi Dergisi, Cilt: 20 Sayı: 3. https://ajindex.com/articles/1079074

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

↗Yeni Sekme

PDF belgesi yükleniyor...

Kaynakça (15)

  1. Erdoğan, Y.T., Beton, Ortadoğu Teknik Üni¬ver-sitesi , Ankara, 62-63, 2003.
  2. Postacıoğlu, B., Bağlayıcı maddeler, Agregalar, Beton, Matbaa Teknisyenleri Basımevi, Cilt II, İstanbul, 202-209, 1987.
  3. Akman, M. S., “Beton Agregaları, Fiziksel, Petrografik ve Kimyasal Nitelikleri”, Beton Se¬mi-neri, 6-10 Şubat 1984, Devlet Su İşleri Yayını, Ankara, 16, 1984.
  4. Kara, H., 1/100 000 Ölçekli Açınsama Nitelikli Türkiye Jeoloji Haritaları Serisi Kırşehir G18 Paftası, Maden Tetkik Arama Genel Müdürlüğü, Ankara, 37, 1, 1991.
  5. Kırşehir Kireç Kalker Taş Ocağı Ç.E.D. Ön Araştırma Raporu, Barkisan A.Ş. Kırşehir, 7,8, 2000.
  6. Yavuz, E., Orta Anadolu Masifinin (Kırşehir Yöresi) Metamorfizma yaşı üzerine K/ Ar Yöntemi ile Bir İnceleme, Hacettepe Üniver-sitesi, Ankara, 19, 1981.
  7. TS 707, “Beton Agregalarından Numune Alma ve Deney Numunesi Hazırlama Yöntemi”, Türk Standartları Ensititüsü, Ankara, 1980.
  8. Neter, J., vd., “Applied Statistics, 3th edition”, Allyn and Baconinc., London, 1988.
  9. Norusis, M., J., “SPSS for Windows Base System Users Gudie Relase 6.0”, SPSS Inc., Chicago, 1993.
  10. Demir, İ., Kırşehir Yöresi Kırmataş Agregala-rı¬nın Mühendislik Özellikleri Doktora Tezi, Gazi Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, 73, 84, 2003.
  11. Erdoğan, Y. T., Betonu Oluşturan Malzemeler, Agregalar, THBB, Ankara, 88-90, 1995.
  12. Şimşek, O., Yapı malzemesi-2, Ankara Üni-versitesi Basımevi, Ankara, 51, 2000.
  13. Murdock, L. J., vd. Concrete Materials and Practice, 6 th edition, A division of Hodder & Slonghlon, London, 27, 1991.
  14. TS 706 EN 12620, “Beton Agregaları”, Türk Standartları Enstitüsü, Ankara, 2003.
  15. TS 2517, “Alkali Agrega Reaktivitesinin Kimyasal Yolla Tayini”, Türk Standartları Enstitüsü, Ankara, 1977.