KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Yönetim ve Ekonomi: Celal Bayar Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi / 2019 / Cilt: 26 Sayı: 1

Fısıltı Gazetesinin Yönetimi: Kamu ve Özel Sektör Yöneticileri Arasında Karşılaştırmalı Bir Uygulama

Gökben Bayramoğlu

Sayfa
181–199
Yayın Tarihi
2019-03-19
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗

Özet

B ilginin dedikodu ya da söylenti yoluyla kişiden kişiye informal yolla aktarılmasını sağlayan f ısıltı gazetesi, dünyanın en eski medyası olarak kabul edilmektedir. Toplum bilimleri içerisinde önemli bir yer tutmasına rağmen örgütsel araştırmalarda ampirik olarak yeterince incelenmediği görülmektedir. Bu çalışmada, kurumlarda fısıltı gazetesinin nasıl çalıştığı ve kuruma etkilerinin neler olduğu araştırılmıştır. Bu kapsamda kamu ve özel sektörde faaliyet gösteren 315 yönetici ile anket çalışması yapılmıştır. Dedikodu genellikle eğlenme ve sohbet etmek amacıyla yapılır, ancak bazen de “daha iyi bir statü elde etmek” ve “başkalarının itibarını zedelemek” amacını taşımaktadır. Dedikodunun en olumsuz etkileri çalışanların moralinin bozulması, güven kaybı ve bunun sonucunda çalışanlar arasındaki uyumun azalmasıdır. Buna karşın yönetimin aldığı değişim kararlarına karşın kendini hazırlama olanağı sağlaması ve duygusal/psikolojik rahatlama sağlaması gibi olumlu sonuçlara da neden olabilmektedir.

Anahtar kelimeler
🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Bayramoğlu, G. (2019). Fısıltı Gazetesinin Yönetimi: Kamu ve Özel Sektör Yöneticileri Arasında Karşılaştırmalı Bir Uygulama. Yönetim ve Ekonomi: Celal Bayar Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, Cilt: 26 Sayı: 1, 181–199. https://doi.org/10.18657/yonveek.427214

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

Kaynakça (32)

  1. Baker, J. S., & Jones, M. A. (1996, Spring). The Poison Grapevine: How Destructive Are Gossip and Rumor in the Workplace. Human Resource Development Quarterly, 7(1), s. 75-88.
  2. Beersma, B., & Kleef, A. V. (2011). How the Grapevine Keeps You in Line: Gossip Increases Contributions to the Group. Social Psychological and Personality Science, 2(6), s. 642-649. doi:10.1177/1948550611405073
  3. Bhasin, S. (2013). Rumours Galore... to Gossiping No More !!! Human Capital, 18-24.
  4. Danış, M. S. (2015). Dedikodunun Sosyolojisi. Konya: Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Yayınlanmamış Yükseklisans Tezi.
  5. Davis, K. (1953, September-October). Management Communication and the Grapevine. Harvard Business Review, 31(5), s. 43-49.
  6. Davis, K. (1969). Grapevine Communication Among Lower and Middle Managers. Personel Journal.
  7. Davis, K. (1973, October). The Care and Cultivation of the Corporate Grapevine. Management Review, 62(10), s. 53-56.
  8. Deepa, S., & Seth, M. (2016, April). Can Organizational Grapevine be Beneficial? An Exploratory Study in Indian Context. English for Specisific Purposes World, 19(49).
  9. Dingfelder, S. F. (2006, April). Learned it through the Grapevine. 02 19, 2018 tarihinde APA Monitor on Psychology: http://www.apa.org/monitor/apr06/grapevine.aspx adresinden alındı
  10. Dodig-Crnkovic, G., & Anokhina, M. (2008). Workplace Gossip and Rumor: The Information Ethics Perspective. In Proceeding of the Tenth International Conference ETHICOMP.
  11. Dunbar, R. (1997). Grooming, Gossip, and the Evolutaion of Language. USA, London: Harvard University Press.
  12. Elder, D., & Enke, J. L. (1991, August). The Structure of Gossip: Opportunities and Constraints on Collective Expression among Adolescents. American Sociological Review, 56(4), s. 494-508.
  13. Eroğlu, E. (2005). Yöneticilerin Dedikodu ve Söylentiye Yönelik Davranış Biçimlerinin Belirlenmesi: Arfor Taşıma Hizmetleri A.Ş.'de Bir Uygulama. Kırgızistan-Türkiye Manas Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 7(13), s. 203-219.
  14. Erol, Y., & Akyüz, M. (2015). Dünyanın En Eski Medyası: Dedikodunun Örgüt Düzeylerindeki İşlevleri ve Algılanışı: Sağlık Örgütlerinde Bir Alan Araştırması. Journal of World of Turks, 7(2), s. 149-168. Feinberg, M., Willer, R., & Schultz, M. (2014). Gossip and OStracism Promote Cooperation in Groups. Psychological Science, 25(3), s. 656-664.
  15. Gholipout, A., Kozekanan, S. F., & Zehtabi, M. (2011). Utilizing Gossip as a Strategy to Construct Organizational Reality. Business Strategies Series, 12(2), s. 56-62. doi:10.1108/17515631111114859
  16. Gouveia, C. D., Vuuren, L. V., & Crafford, A. (2005). Towards a Typology of Gossip in the Workplace. SA Journal of Human Resource Management, 3(2), s. 56-68. doi: https://doi.org/10.4102/sajhrm.v3i2.68
  17. Hafen, S. (2004). Organizational Gossip: A Revolving Door of Regulation and Resistance. Southern Communication Journal, 69(3), s. 223-240. doi:10.1080/10417940409373294
  18. Hallett, T., Harger, B., & Eder, D. (2009). Gossip at Work: Unsanctioned Evaluative Talk in Formal School Meettings. Journal of Contemporary Ethnography, 38(5), 584-618. doi:10.1177/0891241609342117
  19. Harari, Y. N. (2012). Hayvanlardan Tanrılara Sapiens: İnsan Türünün Kısa Bir Tarihi. (E. Genç, Çev.) İstanbul: Kolektif Yayınları.
  20. Heathcote, E., & Dawson, S. (2008). Have You Heard? The Role of Rumour During Organisational Change Processed. International Journal of Knowledge, Culture and Change Management, 8(2), s. 273-283.
  21. Kanber, L. K. (2015, Mayıs-Haziran). Sırrın Evrimsel Yükü. Psikeart(39).
  22. Kapferer, J.-N. (1992). Dedikodu ve Söylenti: Dünyanın En Eski Medyası. (I. Gürbüz, Çev.) İstanbul: İletişim Yayınları.
  23. Manaf, M. M., Ghani, E. K., & Jais, I. M. (2013). Factors Influencing the Conception of Rumours in Workplace. Journal of Arts and Humanities, 2(6), s. 50-63.
  24. Michelson, G., & Mouly, S. (2000). Rumour and Gossip in Organizations: A Conceptual Study. Management Decision, 38(5), s. 339-346. doi:http://dx.doi.org/10.1108/00251740010340508
  25. Michelson, G., & Mouly, V. S. (2002). You Didn't Hear if From Us But....': Toward and Understanding of Romour and Gossip in Organizations. Australian Journal of Management, 27(Special Issue), s. 57-68.
  26. Mishra, J. (1990). Managing the Grapevine. Public Personnel Management, 19(2), s. 213-229. doi:10.1177%2F009102609001900209
  27. Nicoll, D. C. (1994). Acknowledge and Use Your Grapevine. Management Decision, 32(6), s. 25-30. doi:https://doi.org/10.1108/00251749410065097
  28. Noon, M., & Delbridge, R. (1993). News from Behinde My Hand: Gossip in Organizations. Organization Studies, 14(1), s. 23-37. doi: 10.1177%2F017084069301400103
  29. Reyhanoğlu, M., & Akın, Ö. (2016). Toksik Liderlik Örgütsel Sağlığı Olumsuz Yönde Tetikler mi? İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi, 5(3), s. 442-459.
  30. Ribeiro, V., & Blakeley, J. A. (1995). The Proactive Management of Rumor and Gossip. JONA, 25(6), s. 43-51. doi:https://doi.org/10.1300/J075v23n02_07 Rivero, O. (2013). Rumors in the Workplace Affecting Organizational Change. Global Journal of Management and Business Research Administration and Management, 13(12).
  31. Rosnow, R. L. (1980). Psychology of Rumour Reconsidered. Psychological Bulletin, 87(3), s. 578-591.
  32. Waddington, K. (2005). Behind Closed Doors-the Role of Gossip in the Emotinal Labour of Nursing Work. Int. J. Work Organisation and Emotion, 1(1), s. 35-48.