Dergiler / Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi / 2006 / Cilt: 9 Sayı: 9

Göç ve Çocuk Suçluluğu

Migration and Juvenile Delinquency

Sayfa
79–90
Yayın Tarihi
2006-06-01
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Kullanılan “Aile Değerlendirme Ölçeği” ve “Saldırganlık Ölçeği”ne göre suç işleyen çocukların, suç işlemeyen çocuklara göre daha saldırgan eğilimlere sahip oldukları ve suç işleyen çocukların suç işlemeyen çocuklara göre aile ilişkilerini daha sağlıksız algıladıkları tespit edilmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Son yıllarda çocuk ve suç kavramlarının birlikte anılması aslında sosyal bir sorunun varlığını gündeme getirmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Kullanılan “Aile Değerlendirme Ölçeği” ve “Saldırganlık Ölçeği”ne göre suç işleyen çocukların, suç işlemeyen çocuklara göre daha saldırgan eğilimlere sahip oldukları ve suç işleyen çocukların suç işlemeyen çocuklara göre aile ilişkilerini daha sağlıksız algıladıkları tespit edilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Araştırmada çıkan en önemli sonuç ise, çocukların gerek saldırgan davranışlar göstermesinde, gerekse suça yönelmesinde en temel nedenin son yıllarda ailelerin kırsal kesimden kente göç etmiş olmasıdır.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:çocuk suçluluğu · göç · saldırgan davranış

Özet

Son yıllarda çocuk ve suç kavramlarının birlikte anılması aslında sosyal bir sorunun varlığını gündeme getirmektedir. Bu nedenle suç işleyen çocuktan öte, çocuğun suç işlemesine neden olan sosyo-psikolojik faktörlerin üzerinde durulup incelenmesi gerekmektedir. Bu araştırmada suç işleyençocuklar içerisinden seçilen örneklem grubu ilesuç işlemeyen çocuklar arasından seçilen örneklem grubunun aile ilişkileri ve saldırganlık davranışları karşılaştırılarak, göç ile çocuk suçluluğu arasındaki ilişkinin ortaya konulması amaçlanmıştır. Kullanılan “Aile Değerlendirme Ölçeği” ve “Saldırganlık Ölçeği”ne göre suç işleyen çocukların, suç işlemeyen çocuklara göre daha saldırgan eğilimlere sahip oldukları ve suç işleyen çocukların suç işlemeyen çocuklara göre aile ilişkilerini daha sağlıksız algıladıkları tespit edilmiştir. Araştırmada çıkan en önemli sonuç ise, çocukların gerek saldırgan davranışlar göstermesinde, gerekse suça yönelmesinde en temel nedenin son yıllarda ailelerin kırsal kesimden kente göç etmiş olmasıdır.

Abstract

In the recent years, usage of the terms child and crime together in a sentence indicates existence of a social problem. For this reason sociopsychological factors that direct children to crime has to be analyzed, rather than “Juvenile Delinquency”. In this study we aimed to make firm socio-demographic characteristics that direct children to commit a crime. We compare the family relations and aggressive behaviours of two sample groups to find the connections between migration and Juvenile Delinquency. One of the groups was selected among children who had committed a crime and other was selected among children who never had committed a crime. At the end of the study we found that children who had committed a crime have more aggressive behaviours than other group and we proved that their family realtions are also unhealty relative to the crime commited group using “Family Evaluation Scale and Aggressiveness Scale”. The most important outcome of this study is that migration of the families from rural to urban areas inthe last few years is the main reason of the aggressive behaviours of children and their being directed to crime.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Erkan, Y. D. D. R., Erdoğdu, Ö. G. M. Y. (2006). Göç ve Çocuk Suçluluğu. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, Cilt: 9 Sayı: 9, 79–90. https://doi.org/10.21560/spcd.18149

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

↗Yeni Sekme

Kaynakça (22)

  1. ATAUZ, Sevil (2001), “Sokak Çocukları Grup Çalışması Su- nuş Bildirisi”, Sosyal Hizmet Sempozyumu, 20-21- 22 Ekim 1999, Diyarbakır , T.C. Başbakanlık GAP Böl. Kal. İdaresi Başk. Ve H.Ü. Sos. Hiz. Yükseko- kulu Yayını.
  2. BULUT, Işıl (1990), Aile Değerlendirme Ölçeği El Kitabı. An- kara: Özgüzeliş Matbaası.
  3. ÇAĞLAR, D. (1981), Uyumsuz Çocuklar ve Eğitimi, İkinci Basım, A.Ü. Eğitim Fak.Yayınları, 103. A.Ü. Basıme- vi, Ankara.
  4. DE ROSİER (1994), Grup Social Content and Children’s Agressive Behavior.Child Development,65.
  5. ERKAN, Rüstem, (2002), “GAP Bölgesinde Nüfus Hare- ketleri ve Göç,” GAP Yöresinde Nüfus, Çevre ve Kalkınma Konferansı, Türkiye Çevre Vakfı Yayını, Ankara.
  6. FICHTER, Joseph, (1990), Sosyoloji Nedir? Çev. Nilgün Çelebi, Selçuk Üniversitesi Yayınları, Konya.
  7. GIBBONS,Don C. (1970), Delinquent Behaviour, Prentin- ce-Hall Inc, New Jersey.
  8. GIDDENS, Anthony (2000)
  9. Sosyoloji, Yayına Haz. Hüse
  10. yin ÖZEL, Cemal GÜZEL, Ayraç Yayınevi, Ankara.
  11. GÜREL; Sümer, (2001), “Türkiye’de Göç ve Bütünleşme Sorunsalı”, 21. Yüzyılın Karşısında Kent ve İnsan, Yayına Hazırlayan: Firdevs Gümüşçüoğlu, Bağlam Yayınları, İstanbul.
  12. HANCI, Hamit (1999), Çocuk Suçluluğuna Yol Açan Sos- yal Bir Yara, İç Göçler Ve Çarpık Kentleşme. (www.med.ege.edu.tr).
  13. İÇLİ, Tülin Günşen (2004), Kriminoloji, Martı Kitap ve Yayı- nevi, Ankara.
  14. İÇDUYGU; A., Ünalan, T, (1998), “Türkiye’de İç Göç: So- runsal Alanları ve Araştırma Yöntemleri” Türkiye’de İç Göç, Tarih Vakfı Yayınları, İstanbul.
  15. KARTAL, S. Kemal, (1978), Kentleşme ve İnsan, TODAİE Yayınları, Yayın No: 175, Ankara.
  16. KİEDROWSKİ, John (1998), Development and Crime. In- ternational Development Information Centre
  17. KÖROĞLU, Ertuğrul (2002), Atılganlık Nedir?; Güncel Psi- koloji Dergisi, HYB yayıncılık, Cilt:3, Sayı:2. Anka- ra.
  18. KÜÇÜKKARACA, Nilgün (2001), Göç ve Çalışan Çocuklar: Diyarbakır’da Çalışan Çocuklar, Sosyal Hizmet Sempozyumu, 20-22 Ekim Diyarbakır
  19. ÖZER, İnan (2004), Kentleşme, Kentlileşme ve Kentsel De- ğişme, Ekin Kitabevi, Bursa. 90
  20. ULUĞTEKİN, Sevda (1984), “Çocuk Yetiştirme Yöntemleri açısından Ana-Baba Çocuk İlişkileri”. H.Ü. Sosyal Hizmetler Yüksek Okulu Dergisi: 21-69,Ankara.
  21. YAVUZER, Haluk (1994), Çocuk ve Suç, Remzi Kitapevi, İs- tanbul.
  22. YÖRÜKOĞLU, A. (1983), Çocuk Ruh Sağlığı, Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, Ankara.