KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi / 2026 / Cilt: 26 Sayı: 72

“Kefernahum” Filminin Çocuk Hakları ve Çocuk Suçluluğunda Aile Risk Faktörleri Açısından İncelenmesi

Analysis of The Movie Capharnaum in Terms of Children's Rights and Family Risk Factors in Juvenile Delinquency

Merve Aydın

Sayfa
545–581
Yayın Tarihi
2026-09-29
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗

Özet

Bu çalışma çocuk haklarının ve çocuk suçluluğundaki aile risk faktörlerinin “Kefernahum” filmi aracılığıyla anlaşılmasına katkıda bulunmayı amaçlayan nitel bir araştırmadır. Nadine Labaki’nin yönetmenliğini yaptığı 2018 yapımı olan bu film, işlediği suç nedeniyle hapis cezası alan ve ailesine haklarının ihlaline yönelik dava açan bir çocuğun yaşam mücadelesini işlemektedir. Araştırma doküman analizi çalışmasıdır. Bulgulara göre film içeriğinde çocukların hayatta kalma, gelişme ve korunma haklarının ihlal edildiği; katılım hakkı açısından ise “çocuğun kendini ilgilendiren her konuda görüşünü ifade edebilmesi” hakkının yerine getirildiği görülmektedir. Filmde çocuk suçluluğuna yönelik; anne ve babanın çocuklarla ve birbirleriyle olumsuz ilişkisi, ailenin gelir düzeyinin yetersizliği ve kardeş sayısının çok olması, çocuğun çalıştırılması, ailede suçlu bireyin varlığı ile uyuşturucu ve alkol kullanımı, aile içi şiddet, ihmal ve istismar risk faktörleri görülmektedir. Araştırmada çocuk suçluluğuna yönelik aile risk faktörlerine karşın, çocuk haklarının önleyici bir faktör olduğu çıkarımı yapılmıştır. “Kefernahum” filminin, çocuk haklarına ve çocuk suçluluğundaki aile risk faktörlerine ilişkin farkındalık amaçlı uzmanlara yönelik düzenlenecek programlarda materyal olarak kullanılabileceği önerilmektedir.

Abstract

This qualitative study aims to contribute to the understanding of children's rights and family risk factors in juvenile delinquency by analyzing the movie “Capharnaüm”. Directed by Nadine Labaki, this 2018 movie deals with the life struggle of a child who is sentenced to prison for a crime he committed and sues his family for neglect of his rights. The research is a document analysis study. According to the findings, it is seen that children's rights to survival, development and protection are violated in the movie content, while there are appropriate scenes in terms of the right to participate. In the movie, the risk factors for juvenile delinquency are seen as negative relationship between parents and children and each other, inadequate economic level of the family and high number of siblings, presence of a criminal individual in the family, drug and alcohol use, domestic violence, neglect and abuse. In the study, it was inferred that children's rights are a preventive factor despite family risk factors for juvenile delinquency. It is suggested that the movie “Capharrnaüm” can be used as material in programs to be organized for experts to raise awareness about children's rights and family risk factors in juvenile delinquency.

Anahtar kelimeler
🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Aydın, M. (2026). “Kefernahum” Filminin Çocuk Hakları ve Çocuk Suçluluğunda Aile Risk Faktörleri Açısından İncelenmesi. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, Cilt: 26 Sayı: 72, 545–581. https://doi.org/10.21560/spcd.vi.1656695

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

Kaynakça (140)

  1. Acar, G., Demir, A., Görmez, D., ve Keser, İ. (2015). Aile ve çocuk suçluluğu ilişkisi. Hacettepe University Faculty of Health Sciences Journal, 1(2), 651-656.
  2. Açıkel-Gülel, E., ve Daşbaş, S. (2019). Suça sürüklenmiş erkek çocuklarda aile aidiyeti ve yaşam doyumu ilişkisi. Toplum ve Sosyal Hizmet, 30(3), 965-987. https://doi.org/10.33417/tsh.622589
  3. Afşin, R., ve Öğretir-Özçelik, A. D. (2018). Suça sürüklenen çocuklar ile suça sürüklenmeyen çocukların algıladıkları anne ve baba tutumları ile ebeveyn bağlanma stillerinin karşılaştırılarak incelenmesi. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 17(66), 384-400. https://doi.org/10.17755/esosder.294032
  4. Akbulut, Ö. F., ve Günaydın, H. (2020). Çocuğa yönelik şiddetin çocuk hakları sözleşmesi bağlamında incelenmesi. Kırşehir Ahi Evran Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi, 1(1), 29-40.
  5. Akkoç, B., ve Kuzlu-Ayyıldız, T. (2022). Yeni bir çocuk hakları ihlali şekli: “Paylaşan ebeveynlik” ve pediatri hemşirelerinin rolü. Akdeniz Hemşirelik Dergisi, 1(2), 77-82.
  6. Akkuş-Çetinkaya, T., Kayğusuz, Ö. R., ve Bayır, T. (2022). Kahramanmaraş ilinde suça sürüklenen çocukların aile içi şiddete yönelik tutumları. KSU Medical Journal, 17(3), 138-145. https://doi.org/10.17517/ksutfd.1020691
  7. Anne-Bentley, K. (2005). Can there be any universal children's rights?. The International Journal of Human Rights, 9(1), 107-123. https://doi.org/10.1080/13642980500032370
  8. Arastaman, G., Fidan, İ. Ö., ve Fidan, T. (2018). Nitel araştırmada geçerlik ve güvenirlik: Kuramsal bir inceleme. Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 15(1), 37-75. https://doi.org/10.23891/efdyyu.2018.61
  9. Arslan, E. (2022). Nitel araştırmalarda geçerlilik ve güvenilirlik. Pamukkale Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (51), 395-407. https://doi.org/10.30794/pausbed.1116878
  10. Aslan, C., ve Doğan-Güldenoğlu, B. N. (2018). Çok satılan çocuk edebiyatı kitaplarında çocuk hakları üzerine bir çözümleme. Y. Karaman-Kepenekci, ve P. Taşkın (Ed.), Prof. Dr. Emine Akyüz’e Armağan: Akademisyenlikte 50 Yıl (ss: 90-102). Ankara: Pegem Akademi.
  11. Aslan, Y. (2021). Suça sürüklenen çocuklarla ilgili yapılan yayınların incelenmesi. Anatolian Journal of Health Research, 2(3), 79-86. https://doi.org/10.29228/anatoljhr.53877
  12. Aspers, P., and Corte, U. (2019). What is qualitative in qualitative research. Qualitative Sociology, 42(2), 139-160. https://doi.org/10.1007/s11133-019-9413-7
  13. Ataç, İ. (2021). Suça sürüklenen terör mağduru çocuklar. Hak İş Uluslararası Emek ve Toplum Dergisi, 10(26), 118-131. https://doi.org/10.31199/hakisderg.912547
  14. Ayaz, M., Ayaz, A. B., ve Soylu, N. (2012). Çocuk ve ergen adli olgularda ruhsal değerlendirme. Klinik Psikiyatri Dergisi, 15(1), 33-40.
  15. Başkale, H. (2016). Nitel araştırmalarda geçerlik, güvenirlik ve örneklem büyüklüğünün belirlenmesi. Dokuz Eylül Üniversitesi Hemşirelik Fakültesi Elektronik Dergisi, 9(1), 23-28.
  16. Batman, H., ve Demirel, A. C. (2023). Suça sürüklenen çocuklarda çocuk destek merkezlerinin yeri ve önemi. Namık Kemal Üniversitesi Sosyal Bilimler Meslek Yüksek Okulu Dergisi, 5(2), 1-10. https://doi.org/10.56493/nkusbmyo.1331846
  17. Besemer, S., Ahmad, S. I., Hinshaw, S. P., and Farrington, D. P. (2017). A systematic review and meta-analysis of the intergenerational transmission of criminal behavior. Aggression and Violent Behavior, 37, 161-178. https://doi.org/10.1016/j.avb.2017.10.004
  18. Bilginer, Ç., Karadeniz, S., Hızarcı, S., Yılmaz, B. C., ve Kandil, S. (2021). Suça sürüklenen çocukların adli psikiyatrik değerlendirme ve rapor sonuçları: İki yıllık retrospektif dosya taraması. Klinik Psikiyatri Dergisi, 24(2), 217-227. https://doi.org/10.5505/kpd.2020.02360
  19. Bilican-Gökkaya, V. (2022). Suça sürüklenen çocuk ve aile faktörü. Cumhuriyet Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, 46(2), 193-204.
  20. Bobbio, A., Arbach, K., and Illescas, S. R. (2020). Juvenile delinquency risk factors: Individual, social, opportunity or all of these together?. International Journal of Law, Crime and Justice, 62, 100388. https://doi.org/10.1016/j.ijlcj.2020.100388
  21. Bozkaya, H. (2022). Göç ve çocuk hakları üzerine bir değerlendirme. RumeliDE Dil ve Edebiyat Araştırmaları Dergisi, (30), 677-688. https://doi.org/10.29000/rumelide.1190328
  22. Brownfield, D., and Sorenson, A. M. (1994). Sibship size and sibling delinquency. Deviant Behavior, 15(1), 45-61. https://doi.org/10.1080/01639625.1994.9967957
  23. Bulut-Pedük, Ş. (2015). Çocukların hak ettiği eğitimi almalarında onların gelişim haklarını bilen ve dikkate alan okul öncesi öğretmenleri olabilmek. Milli Eğitim Dergisi, 45(206), 97-105.
  24. Bülbül, S., ve Doğan, S. (2016). Suça sürüklenen çocukların durumu ve çözüm önerileri. Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Dergisi, 59(1), 31-36.
  25. Casas, F. (1997). Children's rights and children's quality of life: Conceptual and practical issues. Social Indicators Research, 42, 283-298. https://doi.org/10.1023/A:1006836909395
  26. Cemlyn, S., and Briskman, L. (2003). Asylum, children's rights and social work. Child & Family Social Work, 8(3), 163-178. https://doi.org/10.1046/j.1365-2206.2003.00281.x
  27. Corbetta, P. (2003). Social research: Theory, methods and techniques. Thousand Oaks: SAGE Publications.
  28. Creswell, J. W. (2013). Qualitative research methods: Qualitative research and research design according to five approaches. Thousand Oaks: SAGE Publications.
  29. Çabuk, G. (2022). Çocuk suçluluğu bağlamında çocuğu suça iten nedenler. Sosyal Politika ve Sosyal Hizmet Çalışmaları Dergisi, 3(1), 129-143.
  30. Çimke, S., Gürkan, D. Y., ve Polat, S. (2018). Sosyal medyada çocuk hakkı ihlali: sharenting. Güncel Pediatri, 16(2), 261-267. https://doi.org/10.4274/jcp.2018.0038
  31. Çoban, M. (2019). Dinî referanslarda ailenin sorumluluğu bağlamında çocuğun dinî eğitimine dair bazı ilkeler. Şırnak Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 10(22), 181-196. https://doi.org/10.35415/sirnakifd.539758
  32. Çoban, S. (2014). Bazı sosyal etkenlerin çocuk suçluluğu ile ilişkisi üzerine karşılaştırmalı bir araştırma. Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Dergisi, 31(2), 77-95.
  33. Çocuk Koruma Kanunu (2005). Erişim tarihi: 13.06.2025, https://www.mevzuat.gov.tr/mevzuat?MevzuatNo=5395&MevzuatTur=1&MevzuatTertip=5
  34. Dağ, H., Doğan, M., Sazak, S., Kaçar, A., Yılmaz, B., Doğan, A., ve Arıca, V. (2015). Çocuk haklarına güncel yaklaşım. Cukurova Medical Journal, 40(1), 1-5. https://doi.org/10.17826/cutf.02147
  35. Daiute, C. (2008). The rights of children, the rights of nations: Developmental theory and the politics of children's rights. Journal of Social Issues, 64(4), 701-723. https://doi.org/10.1111/j.1540-4560.2008.00585.x
  36. Demiray, E. (2013). Uzaktan eğitim ve kadın eğitiminde uzaktan eğitimin önemi. Eğitim ve Öğretim Araştırmaları Dergisi, 2(2), 155-168.
  37. Dinç, B. (2015). Okulöncesi eğitim kurumuna devam eden çocukların ebeveynlerinin çocuk hakları eğitimi konusundaki görüşleri. Eğitimde Nitel Araştırmalar Dergisi, 3(1), 7-25. https://doi.org/10.14689/issn.2148-2624.1.3c1s1m
  38. Dirican, R. (2018). Tarihi süreçte çocukluk ve çocuk hakları. Çocuk ve Gelişim Dergisi, 2(2), 51-62. https://doi.org/10.36731/cg.472028
  39. Dursun, C. (2019). Ebeveynlerin çocuklarını sosyal medyada teşhiri: Çocuk hakları bağlamında bir değerlendirme. Çocuk ve Medeniyet, 4(8), 195-208.
  40. Ergüney, M. (2020). Sinemada çocuk haklarının temsili: “Kefernahum” filmi örneği. Aile Kurumunun Bekasına Yönelik Çağdaş Fırsatlar/Tehditler Bildiriler Kitabı Cilt-II, 505.
  41. Erten, M., ve Ertay, Y. (2023). TÜİK verilerine göre suça sürüklenen çocuklar ve sıklıkla işlenen suç türleri. Uluslararası Düzce Eğitim Bilimleri Dergisi, 1(2), 91-113.
  42. Farrington, D. P. (2011). Families and crime. J.Q. Wilson, and J. Petersilia (Ed.), Crime and public policy (ss. 130-157). New York: Oxford University Press.
  43. Forster N. (2006). The analysis of company documentation. J. P. Scott (Ed.), Documentary research (ss. 83-106). Thousand Oaks, CA: SAGE.
  44. Fossey, E., Harvey, C., McDermott, F., and Davidson, L. (2002). Understanding and evaluating qualitative research. Australian & New Zealand Journal of Psychiatry, 36(6), 717-732. https://doi.org/10.1046/j.1440-1614.2002.01100.x
  45. Freeman, M. (2000). The future of children's rights. Children & Society, 14(4), 277-293. https://doi.org/10.1111/j.1099-0860.2000.tb00183.x
  46. Gadda, A. M., Harris, J., Tisdall, E. K. M., Millership, E., and Kilkelly, U. (2019). Human rights’ monitoring and implementation: How to make rights ‘real’ in children’s lives. The International Journal of Human Rights, 23(3), 317-322. https://doi.org/10.1080/13642987.2018.1558972
  47. Gezen, M. (2023). Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Bildirgesi nazarında ihmal kavramının Capharnaüm filmindeki Zain karakteri üzerinden incelenmesi. İstanbul Aydın Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 15(2), 203-225. https://doi.org/10.17932/IAU.IAUSBD.2021.021/iausbd_v15i2005
  48. Gove, W. R., and Crutchfield, R. D. (1982). The family and juvenile delinquency. Sociological Quarterly, 23(3), 301-319. https://doi.org/10.1111/j.1533-8525.1982.tb01014.x
  49. Gördeles-Beşer, N., Arabacı, L. B., Uzunoğlu, G., Bilaç, Ö., ve Ozan, E. (2019). Suça itilmiş ergenlerde ebeveyn tutumu ve çocukluk çağı travmalarının belirlenmesi. Klinik Psikiyatri Dergisi, 22(2), 219-227. https://doi.org/10.5505/kpd.2019.94834
  50. Güçlü, S. (2016). Çocukluk ve çocukluğun sosyolojisi bağlamında çocuk hakları. Sosyoloji Dergisi, (1özel), 1-22.
  51. Güler, G. (2017). Suça sürüklenen çocukların biyopsikososyal değerlendirilmesi. Türkiye Klinikleri J Child Psychiatry-Special Topics, 3(3), 220-4.
  52. Güler, G., Sungur, M. A., ve Kütük, M. Ö. (2018). Suça sürüklenen çocukların klinik ve sosyodemografik özelliklerinin değerlendirilmesi. Adli Tıp Bülteni, 23(1), 39-46. https://doi.org/10.17986/blm.2017332628
  53. Gümrükçüoğlu, S. (2020). Din eğitimi açısından çocuğun hakkını korumada ailenin sorumluluğu. Turkish Studies, 15(2), 177-209. https://doi.org/10.29228/TurkishStudies.42034
  54. Günaydın, D., ve Vatanel, C. (2024). Yoksulluk ile çocukların suça sürüklenmesi arasındaki ilişki: Tekirdağ/Süleymanpaşa örneğinden ampirik bulgular. İktisadi İdari ve Siyasal Araştırmalar Dergisi, 9(25), 765-785. https://doi.org/10.25204/iktisad.1473021
  55. Hammarberg, K., Kirkman, M., and De Lacey, S. (2016). Qualitative research methods: When to use them and how to judge them. Human Reproduction, 31(3), 498-501. https://doi.org/10.1093/humrep/dev334
  56. Hammersley, M. (2014). Research ethics and the concept of children's rights. Children & Society, 29(6), 569-582. https://doi.org/10.1111/chso.12077
  57. Hillman, M. (2006). Children's rights and adults' wrongs. Children's Geographies, 4(1), 61-67. https://doi.org/10.1080/14733280600577418
  58. Hoeve, M., Blokland, A., Dubas, J. S., Loeber, R., Gerris, J. R., and Van der Laan, P. H. (2008). Trajectories of delinquency and parenting styles. Journal of Abnormal Child Psychology, 36, 223-235. https://doi.org/10.1007/s10802-007-9172-x
  59. Isir, A. B., Tokdemir, M., Küçüker, H., and Dulger, H. E. (2007). Role of family factors in adolescent delinquency in an Elazig/Turkey reformatory. Journal of Forensic Sciences, 52(1), 125-127. https://doi.org/10.1111/j.1556-4029.2006.00313.x
  60. Jonson-Reid, M., and Barth, R. P. (2000). From maltreatment report to juvenile incarceration: The role of child welfare services. Child Abuse & Neglect, 24(4), 505-520. https://doi.org/10.1016/S0145-2134(00)00107-1
  61. Kaçar, F. (2024). Göç ve yoksulluk ekseninde mekânda bireyin inşası: Kefernahum filminin göstergebilimsel analizi. Kastamonu İletişim Araştırmaları Dergisi, (12), 1-26. https://doi.org/10.56676/kiad.1265766
  62. Kahraman, P. B., Kartal, T., ve Yıldız, S. (2020). Resimli çocuk kitaplarında çocuk hakları. Çocuk Edebiyat ve Dil Eğitimi Dergisi, 3(2), 138-163. https://doi.org/10.47935/ceded.801810
  63. Kandemir, H. S. (2025). Suça sürüklenen çocuk kavramı ve uygulamalar üzerine. Topkapı Sosyal Bilimler Dergisi, 4(1), 60-67. https://doi.org/10.15659/tjss.2025.004
  64. Kaplan, B., Çalışkan, Z., Evgin, D., ve Caner, N. (2016). Evrensel bir sorun: Suça sürüklenen ve suç mağduru olan çocuklar. Gümüşhane Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi, 5(2), 10-15.
  65. Karataş, K. (2000). 1920’den 2000’e Türkiye’de çocuk olmak. Ufkun Ötesi Aylık Dergi, 4(16), 2-10.
  66. Karataş, K., Erükçü-Akbaş, G., ve Gülhan-Orhan, M. (2020). Ankara’da çocuk suçluluğu: Emniyet çocuk şubeye gelen olgular üzerinden bir değerlendirme. Türkiye Sosyal Araştırmalar Dergisi, 24(1), 137-156.
  67. Karataş, S. (2020). Suça sürüklenen çocuklar ve suç mağduru çocuklara yönelik bir değerlendirme. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar, 12(4), 575-586. https://doi.org/10.18863/pgy.711319
  68. Kart, B. (2018). Felsefi bir sorun olarak mültecilik ve çoklu kırılganlık. ViraVerita E-Dergi, (8), 1-17. Kayma-Güneş, D., ve Gökler, R. (2017). The family characteristics of juvenile delinquency in Turkey. Journal of Human Sciences, 14(4), 3742-3755. https://doi.org/10.14687/jhs.v14i4.4961
  69. Kayma, D., ve Gökler, R. (2021). Suça sürüklenen çocukların sosyodemografik özellikleri ile suç ilişkisinin incelenmesi. Gümüşhane Üniversitesi Sağlık Bilimleri Dergisi, 10(1), 1-10. https://doi.org/10.37989/gumussagbil.744638
  70. Keskin, Z. (2022). Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Komitesi kararlarında sınır dışı prosedürüne tabi çocuğun yüksek yararı: Usulî güvenceler. Journal: Interdisciplinary Encounters, (16), 165-188. https://doi.org/10.47124/viraverita.1193081
  71. Keş, İ., ve Yılmaz, Y. (2019). Konya ili örneğinde çocuk suçluluğu üzerine kriminolojik bir inceleme. Necmettin Erbakan Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 2(1), 23-46.
  72. Kızıltepe, R. (2023). Mahalle ve çocuk suçluluğu: Bir derleme çalışması. Uluslararası Sosyal Bilimler ve Eğitim Dergisi, 5(9), 793-812.
  73. Kitapçıoğlu-Yüksel, T. (2024). Suça sürüklenen çocuklara yönelik değerlendirme. Kırklareli Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 2(1), 69-110. https://doi.org/10.62124/kluhfd.1360506
  74. Koç, İ. (2004) Türkiye’de çocukların nüfusa kayıt olmamasını etkileyen değişkenler ve nüfusa kayıtlı olmaya geçiş süreci. Nüfusbilim Dergisi, 26(1), 35-44.
  75. Koç, İ., ve Eryurt, M. A. (2010). Türkiye'de beş yaş altındaki çocukların nüfusa kayıt olma durumları: 1993-2008. Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Dergisi, 53(2), 114-121.
  76. Kofler-Westergren, B., Klopf, J., and Mitterauer, B. (2010). Juvenile delinquency: Father absence, conduct disorder, and substance abuse as risk factor triad. International Journal of Forensic Mental Health, 9(1), 33-43. https://doi.org/10.1080/14999013.2010.483345
  77. Kolburan, Ş. G. (2020). Bir sinema filmi üzerinden çocuk ve suç: Bir dönüşüm öyküsü. Türkiye Klinikleri Adli Tıp ve Adli Bilimler Dergisi, 17(1), 82-90. https://doi.org/10.5336/forensic.2019-72828
  78. Korkmaz, M. N., ve Erden, G. (2010). Çocukları suç davranışına yönelten olası risk faktörleri. Türk Psikoloji Yazıları, 13(25), 76-87.
  79. Kurt, S. (2016). Çocuk haklarına ilişkin temel uluslararası belgeler ve Türkiye uygulaması. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, 16(36), 99-127. https://doi.org/10.21560/spcd.28915
  80. Kurtdede-Fidan, N., ve Özaydın, A. (2019). Ebeveynlerin çocuk haklarına ilişkin metaforik algıları. Nevşehir Hacı Bektaş Veli Üniversitesi SBE Dergisi, 9(2), 361-378.
  81. Lansdown, G., Jimerson, S. R., and Shahroozi, R. (2014). Children's rights and school psychology: Children's right to participation. Journal of School Psychology, 52(1), 3-12. https://doi.org/10.1016/j.jsp.2013.12.006
  82. Levent, A. F. (2011, Şubat, 25-27). Üstün yetenekli çocuklara devletin sunması gereken haklar. Birinci Türkiye Çocuk Hakları Kongresi. Tam Metin Bildirileri (ss. 85-102). Çocuk Vakfı, İstanbul.
  83. Levent, A. F., ve Dönmez-Övür, M. (2019). Eğitim hukuku. Ankara: Nobel Akademi.
  84. Livingstone, S., and Bulger, M. (2014). A global research agenda for children's rights in the digital age. Journal of Children and Media, 8(4), 317-335. https://doi.org/10.1080/17482798.2014.961496
  85. Loeber, R., and Stouthamer-Loeber, M. (1986). Family factors as correlates and predictors of juvenile conduct problems and delinquency. Crime and Justice, 7, 29-149. https://doi.org/10.1086/449112
  86. Lokmanoğlu, E., Çakmakkaya, B. Y., Altun, Z., Yıldırım, F. (2024). Sosyal medya bağlamında suça sürüklenen çocukların incelenmesi. International Journal of Social and Humanities Sciences Research (JSHSR), 11(112), 2149-2157. https://doi.org/10.5281/zenodo.14045242
  87. Lundy, L. (2012). Children's rights and educational policy in Europe: The implementation of the united nations convention on the rights of the child. Oxford Review of Education, 38(4), 393-411. https://doi.org/10.1080/03054985.2012.704874
  88. Lundy, L. (2019). “İfade hakkı” yeterli değil: Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi 12. maddenin kavramsallaştırılması. Çocuk ve Medeniyet, 4(8), 87-106.
  89. MacLachlan, A., McMellon, C., and Inchley, J. (2023). Public mental health during the covid-19 pandemic: Impacts on children's rights. The International Journal of Human Rights, 27(9-10), 1406-1425. https://doi.org/10.1080/13642987.2022.2057958
  90. Morrison, F., and Houghton, C. (2023). Children’s human rights in the contexts of domestic abuse and covid-19. The International Journal of Human Rights, 27(9-10), 1353-1368. https://doi.org/10.1080/13642987.2022.2057963
  91. Nisar, M., Ullah, S., Ali, M., and Alam, S. (2015). Juvenile delinquency: The influence of family, peer and economic factors on juvenile delinquents. Applied Science Reports, 9(1), 37-48. https://doi.org/10.15192/PSCP.ASR.2015.9.1.3748
  92. Okumuş, H., Karakuş, M., Çakır, L., Enginyurt, Ö., ve Özer, E. (2016). Ordu ilinde 2010-2014 yılları arasında suça sürüklenen çocukların değerlendirilmesi. Klinik Tıp Pediatri Dergisi, 8(5), 35-39.
  93. Öğüt, O., Dursun, Y., Şişmanlar, Ş. G., Coşkun, A., ve Sarı, U. (2020). Suça sürüklenen çocukların sosyo-demografik özellikleri, algılanan aile işlevselliğinin ve anne-baba tutumlarının suça sürüklenme üzerine etkisinin değerlendirilmesi. Anadolu Psikiyatri Dergisi, 21(5), 531-536.
  94. Öngören, H., ve Katılmış, A. (2021). Çocukları suça iten nedenler ve alınması gereken önlemler: İstanbul Emniyet Müdürlüğü Çocuk Şube Müdürlüğü görevlilerinin görüş ve değerlendirmeleri. Çocuk ve Medeniyet, 6(11), 83-108. https://doi.org/10.47646/CMD.2021.235
  95. Öter, A. (2018). Çocuk suçluluğunun toplumsal nedenlerine sosyolojik bir bakış (Antalya örneği). 21. Yüzyılda Eğitim ve Toplum, 7(21), 739-769.
  96. Özcan, G. (2023). Çocuk hakları ihlali ve çocuk istismarı açısından çocuk youtube kanalları. Disiplinlerarası Çocuk Hakları Araştırmaları Dergisi, 3(5), 64-72.
  97. Öztürk, B., ve Erkul, H. (2023). İnsan hakları açısından çocuk suçluluğu üzerine nitel bir araştırma. TroyAcademy, 8(3), 262-295. https://doi.org/10.31454/troyacademy.1279473
  98. Öztürk, D. (2016). Hukukta çocuk kavramı. Z. Merey (Ed.) Çocuk hakları (ss. 17-42). Ankara: Pegem Akademi.
  99. Pehlivan, K. B., ve Acar, Y. B. (2009). Çocuklar ve eğitimde dışlanma. Toplum ve Sosyal Hizmet, 20(2), 27-38.
  100. Pelit, K., ve Alkan, M. F. (2022). Suça sürüklenen çocukların sosyo-demografik ve suç özelliklerinin incelenmesi. Türkiye Sosyal Hizmet Araştırmaları Dergisi, 6(1), 51-65. https://doi.org/10.55109/tushad.1028919
  101. Picton-Howell, Z. (2023). The unintended consequences of school closures during covid-19 on children and young people’s physical health rights-what are they and how can they be mitigated?. The International Journal of Human Rights, 27(9-10), 1442-1457. https://doi.org/10.1080/13642987.2022.2057956
  102. Polat, B. D., Ersoy, Ö. A., ve Toran, M. (2017). Çocuk Katılımı Farkındalık Ölçeği (ÇKFÖ): Ölçek geliştirme, güvenirlik ve geçerlik çalışması. Erken Çocukluk Çalışmaları Dergisi, 1(2), 186-215. https://doi.org/10.24130/eccd-jecs.196720171241
  103. Remschmidt, H., and Walter, R. (2010). What becomes of delinquent children? results of the marburg child delinquency study. Deutsches Ärzteblatt International, 107(27), 477-483. https://doi.org/10.3238/arztebl.2010.0477
  104. Ruiz-Casares, M., Collins, T. M., Tisdall, E. K. M., and Grover, S. (2017). Children’s rights to participation and protection in international development and humanitarian interventions: Nurturing a dialogue. The International Journal of Human Rights, 21(1), 1-13. https://doi.org/10.1080/13642987.2016.1262520
  105. Ryan, J. P., and Testa, M. F. (2005). Child maltreatment and juvenile delinquency: Investigating the role of placement and placement instability. Children and Youth Services Review, 27(3), 227-249. https://doi.org/10.1016/j.childyouth.2004.05.007
  106. Ryan, J. P., Williams, A. B., and Courtney, M. E. (2013). Adolescent neglect, juvenile delinquency and the risk of recidivism. Journal of Youth and Adolescence, 42, 454-465. https://doi.org/10.1007/s10964-013-9906-8
  107. Sak, R., Sak, İ. T. Ş., Şendil, Ç. Ö., ve Nas, E. (2021). Bir araştırma yöntemi olarak doküman analizi. Kocaeli Üniversitesi Eğitim Dergisi, 4(1), 227-256. https://doi.org/10.33400/kuje.843306
  108. Sarı, S. A., Çiçek, A. U., Bütün, C., ve Yıldırım, A. (2019). Sivas ilinde suça sürüklenen çocuk olguların sosyodemografik ve klinik özellikleri. Adli Tıp Bülteni, 24(3), 177-182. https://doi.org/10.17986/blm.20192450173
  109. Saruç, S., ve Güneş, D. K. (2014). Suça sürüklenen çocuklar hakkında hazırlanan sosyal inceleme raporlarının mahkeme kararlarına etkisi. Toplum ve Sosyal Hizmet, 25(1), 109-132.
  110. Sayın, H. (2021). Kaos ve kozmos arası gelgitler. Göç Dergisi (GD), 8(3), 461-477. https://doi.org/10.33182/gd.v8i3.740
  111. Schroeder, R. D., Osgood, A. K., and Oghia, M. J. (2010). Family transitions and juvenile delinquency. Sociological Inquiry, 80(4), 579-604. https://doi.org/10.1111/j.1475-682X.2010.00351.x
  112. Serin, H. (2019). Sosyal medyada çocuk hakları ihlalleri: Ebeveynler ve öğretmenler farkında mı?. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 20(Özel Sayı), 1005-1031. https://doi.org/10.17494/ogusbd.555107
  113. Sharma, S., Sharma, G., and Barkataki, B. (2015). Family and social factors as predictors of drug misuse and delinquent behavior in juveniles. International Medical Journal, 22(4), 237-240.
  114. Shenton, A. K. (2004). Strategies for ensuring trustworthiness in qualitative research projects. Education for Information, 22(2), 63-75. https://doi.org/10.3233/EFI-2004-22201
  115. Simões, C., Matos, M. G., and Batista-Foguet, J. M. (2008). Juvenile delinquency: Analysis of risk and protective factors using quantitative and qualitative methods. Cognitie, Creier, Comportament/Cognition, Brain, Behavior, 12(4), 389-408.
  116. Singh, A., and Kiran, U. V. (2012). Effect of single parent family on child delinquency. International Journal of Science and Research, 3(9), 866-868.
  117. Şen, A. (2021). İnsan hakları, çocuk hakları ve insan hakları eğitimi. Anadolu Journal of Educational Sciences International, 11(1), 462-482. https://doi.org/10.18039/ajesi.742558
  118. Şentuna, T. (2023). Çocuk suçluluğunun toplumsal soruna dönüşmesinin değerlendirilmesi. Uluslararası Toplumsal Bilimler Dergisi, 7(4), 68-90. https://doi.org/10.30830/tobider.sayi.16.5
  119. Şentürk, Ş. (2018). Suça sürüklenmiş çocukların sosyo-demografik özellikleri ana-baba tutumları ve suçun nedenleri (Amasya örneği). Disiplinlerarası Eğitim Araştırmaları Dergisi, 2(3), 38-48.
  120. Şentürk-Dizman, Z. (2023). Türkiye’de suça sürüklenen çocukların çeşitli değişkenler açısından incelenmesi. Uluslararası Avrasya Sosyal Bilimler Dergisi, 14(53). 1153–1169. https://doi.org/10.35826/ijoess.3351
  121. Tan, B. P., Zuraini, J. O., and Noor-Banu, M. N. (2019). Examining family and school factors as predictors of delinquency: A study of juvenile offenders, at‐risk students, and low‐risk students in Malaysia. Asian Social Work and Policy Review, 13(2), 146-158. https://doi.org/10.1111/aswp.12165
  122. Tekgöz-Obuz, A. (2019). Suça sürüklenen ve hakkında danışmanlık tedbir kararı verilen çocukların suça sürüklenme nedenleri: Nitel bir çalışma. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi, 12(67), 630-641. https://doi.org/10.17719/jisr.2019.3750
  123. Tekin, H. H., ve Kaya-Kılıç, A. (2020). Sağlık çalışanlarının çocuk ihmal ve istismar vakaları ile karşılaşma durumları, bildirim yükümlülükleri ve eğitim gereksinimleri. Sürekli Tıp Eğitimi Dergisi, 29(2), 85-94. https://doi.org/10.17942/sted.567336
  124. Tisdall, E. K. M., and Cuevas-Parra, P. (2022). Beyond the familiar challenges for children and young people’s participation rights: the potential of activism. The International Journal of Human Rights, 26(5), 792-810. https://doi.org/10.1080/13642987.2021.1968377
  125. Tisdall, E. K. M., and Morrison, F. (2023). Children’s human rights under covid-19: learning from children’s rights impact assessments. The International Journal of Human Rights, 27(9-10), 1475-1491. https://doi.org/10.1080/13642987.2022.2036135
  126. Turhan, E. H. (2022). Türk sinemasında çocuk yoksulluğu: “Zıkkımın Kökü” filmi örneği. Türkiye Film Araştırmaları Dergisi, 2(2), 97-108.
  127. Tutar, H. (2022). Nitel araştırmalarda geçerlilik ve güvenilirlik: Bir model önerisi. Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 22(Özel Sayı 2), 117-140. https://doi.org/10.18037/ausbd.1227323
  128. TÜİK (2024). Güvenlik birimine gelen veya getirilen çocuk istatistikleri, Erişim tarihi: 18.11.2025, https://data.tuik.gov.tr/Bulten/Index?p=Guvenlik-Birimine-Gelen-veya-Getirilen-Cocuk-Istatistikleri-2024-53989
  129. Türk, B. (2023). Çocuk istismarı ve ihmali perspektifinden Kefernahum filminin analizi The Journal of Academic Social Science, 11(138), 114-122. https://doi.org/10.29228/ASOS.68206
  130. Türkyılmaz, M., ve Kuş, Z. (2014). İlköğretim 100 temel eserde çocuk hakları. Sosyal Bilimler Dergisi, 5(15), 39-63.
  131. Uğurlu, E. G. (2022). Çocuk filmlerine hak temelli yaklaşım. E. G. Uğurlu, ve B. Ünal (Eds.) Ulusal Film Çalışmaları Sempozyumu Tam Metin Bildirileri Kitabı (ss. 151-162). Ankara: Nobel Akademi.
  132. Uğurlu, Z., ve Gülsen, İ. (2014). Çocuk hakları ve hukuki bağlamda çocuğun ihmal ve istismardan korunması. Uluslararası Sosyal ve Eğitim Bilimleri Dergisi, 1(1), 1-24. https://doi.org/10.20860/ijoses.40982
  133. UNICEF (2004). Çocuk haklarına dair sözleşme, Erişim tarihi: 12.03.2025, https://www.unicefturk.org/public/uploads/files/UNICEF_CocukHaklarinaDairSozlesme.pdf
  134. UNICEF (2007). Çocuk hakları ve gazetecilik uygulamaları, Erişim tarihi: 12.03.2025, https://www.unicef.org/turkiye/media/3966/file/%C3%87OCUK%20HAKLARI%20VE%20GAZETEC%C4%B0L%C4%B0K%20UYGULAMALARI%20HAK%20TEMELL%C4%B0%20PERSPEKT%C4%B0F.pdf
  135. UNICEF (2017). Dünyada her 5 çocuktan 1’i okula gidemiyor!, Erişim tarihi: 12.03.2025, https://www.unicefturk.org/yazi/okulagitmeyen
  136. Walters, G. D. (2022). Delinquency between siblings: a meta-analysis. Aggression and Violent Behavior, 67, 101792. https://doi.org/10.1016/j.avb.2022.101792
  137. van der Put, C. E., and Assink, M. (2024). Interrelatedness of family and parenting risk factors for juvenile delinquency: a network study in US and Dutch juveniles. International Journal of Offender Therapy and Comparative Criminology, 69(8), 941–962. https://doi.org/10.1177/0306624X241240697
  138. Yüksel, T. (2019). Bir üniversite hastanesi çocuk psikiyatrisi polikliniğinde değerlendirilen suça sürüklenen çocuklar. Dicle Tıp Dergisi, 46(3), 559-565. https://doi.org/10.5798/dicletip.620603
  139. Zorbaz, O., ve Bilge, F. (2019). Suça sürüklenen çocukların değerlendirilmesinde ekolojik sistem yaklaşımının kullanımı: olgu sunumu. Sosyal Politika Çalışmaları Dergisi, 19(44), 793-813. https://doi.org/10.21560/spcd.v19i49119.506405
  140. Zorlu, S. E., ve Bilgin, S. (2024). Çocuk hakları, tarihî gelişimi ve çocuk suçluluğu. Gaziantep University Journal of Social Sciences, 23(2), 763-780. https://doi.org/10.21547/jss.1403984