Dergiler / Hitit ilahiyat dergisi / 2012 / Cilt: 11 Sayı: 22
Oğlan Şeyh İbrahim Efendi ve Bazı Tasavvufî Görüşleri
- Sayfa
- 253–280
- DOI
- —
Özet
Bayrâmî Melâmîleri veya Hamzavîler, Osmanlı toplum hayatında derin izleri bulunan tasavvufî bir zümreyi ifâde etmektedir. Bu ekol içinde çok önemli simâlar bulunmaktadır. Bunlardan birisi de “Sânî-i Muhyîddîn el-Arabî” diye anılan Oğlan Şeyh İbrahim Efendi (ö.1065/1655)’dir. Bu makalede, XI./XVII. asır Melâmî şeyhlerinden biri olan İbrahim Efendi ve bazı tasavvufî görüşleri ele alınmaktadır. Öncelikle şeyhin hayatı, tasavvufî eğitimi, faaliyetleri ve eserleri üzerinde durulmakta, ardından vahdet-i vücûd, insân-ı kâmil ve velâyet-nübüvvet ilişkisi ile ilgili düşüncelerine değinilmektedir. Daha sonra farklı yazarların İbrahim Efendi hakkında ileri sürdükleri birtakım iddiaların değerlendirilmesi yer almaktadır.
Abstract
Bayrami Malamis or Hamzavis represent a mystical group which has deep traces in the Ottoman social life. There are many important figures in this school. One of them is Oglan Sheikh Ibrahim Efendi (d.1065/1655) known as “Sani-i Muhyiddin al-Arabi”. In this article, Ibrahim Efendi who is one of the Malami sheikhs of the XI./XVII. century and his some views on sufism are dealt with. Firstly, Oglan Sheikh’s life, mystical training and activity and works are cited; later his thoughts with regard to the oneness of being, the perfect man and the sainthood-prophethood relation are mentioned. Subsequently, there is an evaluation of some arguments that the diffirent writers offered about Ibrahim Efendi.