Ölünün Ardından Ağlamaya Dair Rivayetlerin Değerlendirilmesi

Özet

Her fani için kaçınılmaz son olan ölüm geride kalanlar için bir hüzün sebebidir. Bazı insanlar bu hüznü göz yaşı olarak dışa yansıtırken bazıları ölüm gerçeğine isyan edercesine feryat, figan ederek ağlamakta, bazıları da âdet, gelenek gereği ya da gösteriş olarak ağıt yakıp taşkınlık yapmaktadır. Bu nedenle ölen bir insanın ardından hüzünlenmenin, göz yaşı döküp sesli veya sessiz ağlamanın, cahiliyedeki gibi feryat, figan edip ağıt yakmanın, yaka paça yırtıp saç baş yolmanın İslâm’daki yerini ve hükmünü rivayetlerle ortaya koymanın önemi tartışılmaz. Ölen bir insanın ardından hüzünlenip göz yaşı dökerek ağlamanın câiz olmadığını söylemek mümkün değildir. Zira bu durum fıtrat/yaratılış gereği ve merhamet eseridir. Hz. Peygamber ile Hz. Ömer (ö. 23/644), Hz. Fâtıma (ö. 11/632), İbn Mes’ud (ö. 32/652-53), İbn Ömer (ö. 73/692) gibi sahâbîler de sevdiklerinin vefatı sebebiyle ağlamışlardır. Ancak rivayetlerden, ölen kişinin meziyet ve güzelliklerini sayarak ve bağırıp çağırarak ağlamanın, yüze vurmanın, yaka paça yırtıp saç baş yolmanın, ölümü çağırmanın câiz olmadığı anlaşılmakta, ölen birinin ardından bu şekilde ağlanması ve bunda ölen kişinin etkisi ve katkısı olması durumunda o kişinin azap göreceği anlaşılmaktadır. Bu makale, Hz. Peygamber ve bazı sahâbenin ölen yakınlarına ağladığına dair rivayetler ile yasak olan ağlama ve davranışları belirten rivayetleri sunmayı, dirinin ağlaması sebebiyle ölüye azap edileceğine dair rivayetleri ve ilgili yorumları nakledip değerlendirmeyi, câiz olan ve olmayan davranış ve ağlama biçimlerini ortaya koymayı hedeflemektedir.

Abstract

Death which is inevitably for every mortal is a sadness for those who are left behind is the cause of sırrrow. While some people reflect this sadness out-word as a tear some of them rebel against this through and cry out.Some of them are traditionally reguired or lamenting as showy. For this reason it is inevitable to reveal the Position of the head of the head In İslam and the fact that it is not permissible to narrate it. As a result of person who dies after A person who dies and sheds tears and silent or vocal crying like the lgnorant. It’s not possible to say that, Permissible to cry after And that person sheds tears and tears. Because this situation is the essence of creation and work of mercy. The prophet Muhammad and Omar (d. 23/644), Fatima (d. 11/632), Ibn Mes’ud (d. 32/652-53), Ibn Omar (d. 73/692) Arecrying because of the death of their loved ones. However it’s understood that It’s not permissible to say the merits and beauty of the person who died from the narrations and to call the shocks of shouting and shouting. And it seen that, If a dead person is crying like that and affect and contribution of the dead person in it, He will see the punishment. This article aims to present to rumors that the prophet and some of companions had cried to their death relatives cried and cried forbidden behaviors and interpret and comment on the narrations about the punishment of the dead by the cry of alive and reveal the permissible and non-pemissible behaviors and forms of crying