Dergiler / Interdisciplinary Medical Journal / 2011 / Cilt: 2 - Sayı: 8 #94379
Bir Türk talasemi majör hasta grubunda deferiprona bağlı agranülositozun yüksek sıklığı
- Sayfa
- 17–27
- DOI
- —
Özet
Deferipronun agranülositoz yapma potansiyeli mevcuttur. İskenderun Devlet Hastanesi Kalıtsal Kan Hastalıkları Merkezi ve Mustafa Kemal Üniversitesi Tıp Fakültesi Hematoloji Servisince takip edilen talasemi majör hastalarının kayıtları incelendi. Onsekiz vaka desferoksamin, beş vaka deferipron ve 21 vaka her ikisini de kullanmaktaydı. Tedavinin ilk yılında deferipron kullanan 26 hastadan üçünde (%11.5) agranülositoz gelişti. Bu oran, önceki yayınlarda belirtilen agranülositoz görülme oranı olan %0.5-1 ile karşılaştırıldığında, arada istatistiksel olarak anlamlı bir farkın mevcut olduğu görüldü (p<0.01). Hafif nötropeni hiçbir vakada görülmedi ve bu oran da anlamlı şekilde düşüktü (%0.0’a karşılık %8.5, p<0.01). Agranülositoz görülen vakaların üçü hem desferoksamin hem de deferipron kullanmaktaydı ve vakaların bir tanesi bayandı. Ayrıca, agranülositoz görülen vakaların ikisi splenektomiliydi ve hiçbir vakada antiHCV pozitifliği tespit edilmedi. Sonuç olarak, kalıtımsal faktörler ve desferoksamin ile birlikte kullanımın, deferiprona bağlı agranülositoz için önemli risk faktörleri olduğu ve bayan cinsiyet, geçirilmiş splenektomi veya hepatit enfeksiyonlarının getirdiği risklerin düşük olabileceği düşünüldü.
Abstract
Background: Deferiprone may cause agranulocytosis.Methods: All cases of thalassemia major followed by Center of Hereditary Blood Disordersof the Iskenderun Public Hospital and Hematology Department of the Mustafa KemalUniversity were retrospectively reviewed.Results: Eighteen cases were on desferrioxamine therapy, five on deferiprone, and 21 on bothinitially. Three of 26 deferiprone receiving cases developed agranulocytosis in the first year oftherapy, so its frequency was 11.5%. When we compared the ratio with previous reports (0.5-1%), difference was significant (p<0.01). Milder neutropenia was observed in none ofdeferiprone receiving cases, which was significantly lower (0.0% vs 8.5%, p<0.01). Threeagranulocytosis cases were both on desferrioxamine and deferiprone therapies, and only onecase was female. Additionally, two of them were splenectomized, and none was antiHCVpositive.Conclusion: Hereditary factors and combination with desferrioxamine are probably themost important factors for higher frequency of deferiprone induced agranulocytosis ratherthan female sex, splenectomy operations, or hepatitis infections.