THİACLOPRİD’İN İNSAN LENFOSİTLERİNDE DNA HASARINA ETKİSİ

Özet

Amaç Thiacloprid neonikotinoid sınıfı bir insektisittir ve DNA hasarına etkisi hakkında yapılan çalışma sayısı oldukça sınırlıdır. Bu araştırma ile Thiacloprid’in insan lenfosit DNA’sı üzerindeki etkisinin farklı dozlar ve farklı maruziyet süreleri için değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem 4 erkek ve 4 kadın gönüllünün her birinden 15 mL kan alınmış ve çalışmada yer alan gruplar için tüm katılımcıların kanları ayrı ayrı kullanılmıştır. Thiacloprid, 100, 300 ve 500 μM olmak üzere 3 farklı dozda ve her bir doz için 1, 2 ve 4 saat olmak üzere 3 farklı zamanda uygulanmıştır. Her inkübasyon saati için ayrı ayrı oluşturulan internal pozitif ve negatif kontrol grupları karşılaştırma için kullanılmıştır. DNA hasarının tespiti için comet metodu kullanılmış ve kuyruk DNA yüzdesi parametresi hasarın göstergesi olarak seçilmiştir. Bulgular Tüm Thiacloprid uygulamaları DNA hasarında artışa sebep olmuştur. Ancak en düşük doz olan 100 μM Thiacloprid ile inkübasyon uygulanan gruplar 7, 10 ve 13’de meydana gelen artış, internal kontrol gruplarına kıyasla istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (p>0,05). 300 veya 500 μM Thiacloprid ile 1, 2 veya 4 s inkübasyon uygulanan gruplar 8, 9, 11, 12, 14 ve 15’de, internal kontrol gruplarına kıyasla DNA hasarında anlamlı artış görülmüştür (p

Abstract

Objective Thiacloprid is a neonicotinoid insecticide and the number of studies on its effect on DNA damage is very limited. The aim of this study was to evaluate the effect of Thiacloprid on human lymphocyte DNA with different doses and exposure times. Material and Methods 15 mL of blood was drawn from each of 4 male and 4 female volunteers, and each was used separately for the groups included in the study. Thiacloprid was Deklarasyoadministered in 3 different doses as 100, 300 and 500 μM, and at 3 different times, 1, 2 and 4 hours for each dose. Internal positive and negative control groups, which created separately for each incubation hour, were used. The comet assay was used for the detection of DNA damage and the tail DNA percentage parameter was chosen as measure of damage. Results All Thiacloprid applications caused an increase in DNA damage. However, the increase in groups 7, 10 and 13, which incubated with the 100 μM Thiacloprid, was not statistically significant compared to the internal control groups (p>0.05). Groups 8, 9, 11, 12, 14, and 15, which incubated with 300 or 500 μM Thiacloprid for 1, 2, or 4 h, showed a statistically significant increase in DNA damage compared to the internal control groups (p