WALTER BENJAMIN’İN DİL FELSEFESİNDE ADLANDIRAN İNSAN FİGÜRÜ

Özet

19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılda dil felsefesi önemli bir yol kat eder. Wittgeinstein, Saussure, Heidegger, yapısalcılık ve sonrası düşünürlerini bu çerçevede düşünmek mümkündür. 20. yüzyılın ilk çeyreğinde Walter Benjamin’in eleştirel bir bakışla oluşturduğu Yahudi mistisizmi kökenli dil görüşü bu bağlamda dikkate değerdir. Benjamin’e göre dilin her şeyi kapsayıcı bir özelliği vardır ve her tinsel içeriğin iletilmesi dildir. İnsan kendi tinsel özünü dilde iletir ve tinsel içeriğin iletilmesi onun dilsel özüdür. Dilin kendisinin en temel özü ise addır. Bu durumda insanın özü adlandırmaktır. Ad koyma, Tanrı’nın yaratıcılığının insanda tezahür etmesini sağlayan bir özelliktir. Adlandıran insan, Benjamin’in dil felsefesinde ön plana çıkan bir unsur olarak dünyevi olan ile ilahi olanı birbirine bağlar. Bu çalışma, Walter Benjamin’in dil felsefesi üzerinden adlandıran insan figürünü beslendiği kaynaklar ve tarihsel olarak karşılaştırılabilir olan düşünceler çerçevesinde incelemeyi amaçlar.