“ALLAH” VE “MUHAMMED” İSİMLERİNİN TÜRKÇELEŞTİRİLMESİ SÜRECİNDE SES VE ANLAM DEĞİŞİMLERİNİ TAHLİL DENEMESİ

Özet

“Tanrı”, Türklerin Müslüman olmadan önce ilahlarına yaygın olarak verdikleri addır. “Mehmet” ise “Muhammed” isminin fonolojik olarak bozulmuş bir versiyonudur. “Allah” ve “Muhammed” isimleri, 20. yüzyıldaki Türkçeleştirme sürecinde bazı ses ve anlam değişikliklerine maruz kalmıştır. Bu çalışmada, Türklerin Müslüman olduktan sonra ortaya koyduğu metinler (11. yüzyıl-20. yüzyıl) taranarak “Allah” ve “Muhammed” isimlerinin ne denli kullanıldığı tahlil edilmeye ve bazı yenilikçilerin “Tanrı” ve “Mehmet” isimlerinde ısrar etmelerinin arka planında yatan semantik yaklaşım ortaya konulmaya çalışılmıştır.