Dergiler / R&S - Research Studies Anatolia Journal / 2018 / Cilt: 1 - Sayı: 3
GENETİK YAPININ SPORTİF PERFORMANSA ETKİSİ
- Sayfa
- 424–437
- DOI
- —
Özet
Seçkin spor kodlarının, gelecekteki sporcuların uzmanlık yeteneklerine göre tanımlanması ve tanıtılması, bireysel koç değerlendirmelerine ek olarak, nesnel fiziksel, teknik ve taktiksel özelliklere de büyük ölçüde bağlıdır. Yakın zamanlarda, birkaç tek nükleotid polimorfizmi (SNP) içeren genetik belirteçler arttırılarak aerobik kapasite, güç ve atletik kabiliyette genel bir artış ile ilişkilendirilmiştir. Bu çalışmada, bir dizi aday genin atletik performans, tek yetenekli ve çok yönlü spor kodları üzerindeki etkilerini tartışmak ve motor beceri edinimi ve öğrenmesinin tanımlanması için ek belirteçler belirtilmiştir. Bazı tutarsızlıklar sergilendiğinde, hem ACE hem de ACTN3 polimorfizmleri, güç ve dayanıklılık spor takımlarında daha yaygın görünmekle birlikte fiziksel değerlendirmelerle de ilişkili olduğu bulunmuştur. Dolayısıyla aday ile yapılan protokoller, genç yetenekler için hedeflenen kaynakların kullanımını önemli ölçüde artırabilir ve sonuç olarak etkinleştirilebilir.
Abstract
In elite sporting codes, the identification and promotion of future athletes into specialised talent pathways is heavily reliant upon objective physical, technical, and tactical characteristics, in addition to subjective coach assessments. More recently, genetic markers, including several single nucleotide polymorphisms (SNPs), have been correlated with enhanced aerobic capacity, strength, and an overall increase in athletic ability. In this review, we discuss the effects of a number of candidate genes on athletic performance, across single-skilled and multifaceted sporting codes, and propose additional markers for the identification of motor skill acquisition and learning. While displaying some inconsistencies, both the ACE and ACTN3 polymorphisms appear to be more prevalent in strength and endurance sporting teams, and have been found to correlate to physical assessments. However, in elucidating the role of genetic markers in athleticism, existing talent identification protocols may significantly improve and ultimately enabletargeted resourcing in junior talent pathways.