John Locke’un Mucize Anlayışı

Özet

Tanrı’nın doğanın akışına müdahalesi anlamına gelen mucize, Tanrı’dan vahiy getiren peygamberlerin, peygamberliklerini ispatlamalarının en önemli yollarından biridir. Vahiyle doğrudan bağlantılı olan mucize özellikle ilâhî dinleri ilgilendiren bir konudur. Düşünce tarihinde Tanrı’nın doğa kanunlarını değiştirebileceğini kabul edenlerin yanı sıra bu kanunların değişmesinin mümkün olmadığını ifade edenler de olmuştur. Örneğin, Aydınlanmacı bilim mensupları tabiat düzeninin bozulması anlamındaki mucizeyi kabul etmemişlerdir. Dinler tarihinde yer alan birçok mucize, tarihteki amacını yerine getirmiştir. Aydınlanma döneminin başlamasına sebep olan en önemli filozoflardan olan John Locke, felsefî sistemini oluştururken Hıristiyanlığı temele almıştır. Bu makale Locke’un mucize ile ilgili görüşlerini ele alıp değerlendirmeyi amaçlamaktadır.

Abstract

The miracle that God intervenes in the flow of nature is one of the most important ways of proving the embassies of the prophets who brought revelation from God. The miracle directly related to the revelation is a matter of particular interest to divine religions. There are those who acknowledge that God can change nature’s laws in the history of thought, as well as those who say that it is not possible to change these laws. For example, Enlightened scientists did not accept the miracle, which is regarded as the deterioration of the natural order. Many miracles in the history of religion have fulfilled the historical purpose. John Locke, one of the most important philosophers that led to the beginning of the period of the Enlightenment, took Christianity as the basis for his philosophical system. This article aims to evaluate Locke’s views on miracles.