Dergiler / Kafkas Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi / 2017 / Cilt: 4 - Sayı: 8
Orta Çağ’da Batı Dünyasında Otoritenin Sorunsallığı Tarihi ve Felsefi Bir Çözümleme
- Sayfa
- 94–134
- DOI
- —
Özet
Orta Çağ, V. asırdan XV. asra kadar uzanan bin yıllık süreyi kapsamaktadır. Batı Roma İmparatorluğu, Cermenler tarafından işgal edildikten sonra Batı'nın Latin kesiminde otorite boşluğu oluşmuştur. Bunun doğal sonucu olarak, feodalizm ortaya çıkmış ve siyasi otorite parsellenmiştir. Senyörler, birtakım sorumlulukları yerine getirme koşuluyla kont, dük ya da kraldan fief sözleşmesiyle aldıkları toprakları, vassallarına işletmişlerdir. Vassallar ise kendilerine tevdi edilen topraklarda serfleri çalıştırmışlardır. Bu toprak sistemi, her senyörü egemenliği altındaki topraklar üzerinde yerel bir güç haline getirmiştir. Orta Çağ boyunca Kilise'nin siyasi tutumu, farklı düzeylerde etkili olmuştur. Kilise, Roma İmparatorluğu'nun pagan döneminde siyasi meselelere müdahil olmamış ve kendi iç işleyişiyle ilgilenmiştir. Kurumsallaşmasını tamamlayınca otorite haline gelmiş ve siyasi alana da müdahale etmeye başlamıştır. Kilise, Orta Çağ'ın başlangıcında ruhanî ve dünyevî otoritenin iki ayrı bağımsız güç olarak, kendi alanlarında yetki sahibi olduklarını benimsemiştir. V. asırdan sonra ise ruhanî otoritenin siyasi otoriteden üstün olduğu anlayışı hâkim olmaya başlamıştır. Patristik dönem düşünürleri, bu anlayışın oluşmasına ve gelişmesine önemli katkılar sunmuşlardır. Skolastik dönem düşünürleri de, ikili otorite anlayışı üzerinden hareket etmişler ve görüşlerini teolojik argümanlardan çok akılla temellendirmeye çalışmışlardır. Skolastik dönemin ilk düşünürleri, ruhanî otoritenin üstün olması gerektiğini belirtirken, o dönemin son düşünürleri ise hem siyasi otoritenin üstün olmasını hem de halkın iradesine dayanmasını vurgulamışlardır.
Abstract
The term Middle Ages covers the thousand-year period from the fifth to the fifteenth century. Following the occupation of the Western Roman Empire by Germanic tribes there was a void of authority in the Latin part of the West. As a natural consequence of this, feudalism emerged and political authority was parceled. Senators operated the territory they received within the county, from the duke, or as a fief contract from the king, on the condition that they fulfilled certain responsibilities. Vassals, on the other hand, were serfs that ran the territories to which they were entrusted. This territorial system made each senor a local power over the lands under his sovereignty. Throughout the Middle Ages, the Church's political attitude was influential at different levels. The church was had not been involved in political affairs during the pagan period of the Roman Empire and was interested in its inner workings. Upon completion of institutionalization, he became an authority and began to intervene in the political arena. At the beginning of the Middle Ages, the Church adopted spiritual and secular authority as two independent powers, each having authority in their own fields. After five centuries, the understanding that spiritual authority was superior to the political authority began to prevail. Thinkers of the patristic period made important contributions to the formation and development of this understanding. These scholastic thinkers also acted on the understanding of dual authority and based their views on the opinions theological arguments. While the first thinkers of the scholastic period stated that the spiritual authority should be superior, the later thinkers at that time emphasized both the superiority of political authority and the will of the people.