EBÛ DÂVÛD SÜNENİ’NDE ZİYADE VE NOKSAN

Özet

Hadis rivayet sistemi, duyulan bir sözün sahibine isnad edilmesi ve hiçbir ekleme ya da çıkarma yapmadan olduğu gibi aktarılması esasına dayanmaktadır. Ravinin güvenilirliği, bu temel prensibi ne ölçüde gerçekleştirdiğine bağlı iken, hadisin sıhhati de isnadındaki ravilerin güvenilirliği ile doğrudan ilişkilidir. Sened veya metinde meydana gelebilecek lafız değişikliklerinin önüne geçmek, muhaddislerin hassas davrandıkları noktalardan birisidir. Bu meyanda, rivayet kitaplarında bir hadisin önceki benzerine göre fazla veya eksik (ziyade ve noksan) yönleri itinayla tespit edilmiştir. Ortaya çıkan sonuçlar, meselenin, idrâc, irsâl, ihtisâr, telfîk gibi hadis ıstılahlarının yanı sıra, hükümlerde değişiklik oluşturma bakımından Fıkıh ilmini de etkilediğini göstermektedir. Bir Sünen musannifi olarak Ebû Dâvûd’un ziyade ve noksan ihtiva eden hadisleri rivayet usûlü, kullandığı tabirler ve bunların rivayetin mana muhtevasına etkisi, bu makalede incelenmeye çalışılacaktır

Abstract

Hadith transfer system is based on to associate the hearded speech with the owner and narrate it with fidelity and without adding or removing. While the narrator’s reliability connected to his performance in achieving this principle, also the authenticity of the hadith is directly related to narrators reliability. To avoid the expression changes that can be seen in hadith isnad or text is one of the sensitivity points of hadith authorities. In this context, any addition or diminution in a part of the hadith compared to other was carefully detected in the classical hadith books. The results shows that, this subject is affecting the Islamic jurisprudence area by changing the provisions, as well as some hadith terms such as idrac, irsal, ikhtisar and telfiq. This article will discuss Abu Dawud’s methods for handling of hadiths contains additions and diminutions, his mold phrases and their effects on the meaning content