İmam Mâturîdî ve Nesefî Şârihlerine Göre Peygamberlere İman

Özet

İmam Mâturîdî (333/944), Ehl-i Sünnet’in görüşlerini aklî venaklî delillerle ortaya koymuştur. Onun fikirleri kendisindensonra kaleme alınan birçok eserde savunulmuştur. Bu eserlerdenbirisi de Ömer Nesefî (537/1142)’nin Akâid adlı risalesidir.Söz konusu eser, İslam dünyasında meşhur olmuş vebirçok âlim tarafından şerh edilmiştir. Bu şerhlerden en önemlisişüphesiz Saduddin Taftâzânî (792/1390)’nin Şerhu’l-Akâid adlı eseridir. Belli başlı Nesefî şerhleri incelendiğinde,oralarda geçen görüşler ile İmam Mâturîdî’nin görüşlerininaynı olduğu görülecektir. Bununla birlikte konuların Nesefîşerhlerinde Mâturîdî’nin eserlerinden daha derli toplu elealındığı da bir gerçektir. Ancak bu durumun zamanın şartlarındanve hitap edilen kitleden kaynaklandığı kanaatindeyiz.Çünkü Mâturîdî’nin eserlerinde konularla ilgili farklı görüşlerteker teker ele alınıp onlara aklî, naklî delilerle cevaplar verilirken,Nesefî şerhlerinde farklı görüşlere ve tartışmalara pekyer verilmez, benimsenen görüşler aklî ve naklî delillerle öz vesistematik bir şekilde açıklanır. Bununla birlikte, İmamMâturîdî’nin eserlerinde ve Nesefî şerhlerinde nakil ile birlikteaklî delillere de büyük önem verilir. Bundan dolayı insanınpeygambere ne kadar muhtaç olduğu birçok aklî delil ile izahedilir.Bu makalede, İmam Mâturîdî’nin peygamberlik ile ilgiligörüşlerinin Nesefî şerhlerine ne şekilde yansıdığı metot vemuhteva bakımından ele alınacaktır.