D Vitamini Yetersizliği ve Depresyon: Ne Yapabiliriz?

Özet

D vitamini yetersizliği özellikle Batı toplumlarında yaygın olarak görülmektedir. D vitamininin kemik sağlığı açısından etkileri giderek anlaşılmasına karşın, henüz diğer sağlık alanlarında, özellikle mental sağlık alanındaki etkileri yeterince belirlenmemiştir. D vitaminin birçok kronik hastalığın patofizyolojisi ve ilerlemesinde rolü olduğu bilinmesine karşın, son yapılan çalışma verileri, D vitamini yetersizliğinin özellikle güneş ışığını sınırlı alanlar, yaşlılar, gebe ve çocuklar gibi bazı risk gruplarında yaygın olduğunu göstermektedir. Serum D vitamininin düşük olması depresyon, anksiyete ve stres ile ilişkili olabileceği belirtilmektedir. D vitamini ve depresyon arasındaki ilişkiyi güçlendiren en önemli bilginin beynin birçok alanında D vitamini reseptörleri saptanması ve 25(OH)D’yi 1.25(OH)D’ye metabolize eden 1-α hidroksilaz enziminin önemli immüno reaktivite göstermesinin olduğu öne sürülmüştür. Serum D vitamini düzeyinin düşük olması ve depresyon patofizyolojisi üzerine birçok araştırma bulunmasına karşın, depresyon tedavisinde D vitamini suplemantasyonunun rolü konusunda daha fazla çalışmaya gerek duyulmaktadır. D vitamini yetersizliğinin ülkemiz içinde halen bir halk sağlığı sorunu olduğu unutulmamalıdır vedepresyon ile düşük serum D vitamini düzeyleri arasında ilişki nedeniyle, özellikle depresyon hikâyesi olan kişilerde serum D vitamini düzeylerinin saptanması önerilebilir.

Abstract

Vitamin D deficiency is known to be widely in Western populations. The implications of this in terms of bone health are increasingly understood, yet its impact on other health areas, particularly mental health, is unclear. Although recent data shown that vitamin D has an important impact on pathophysiology and progression of serious chronic illness, vitamin D deficiency may be common, especially in the risk groups who utilize limited sunshine such as elderly, pregnant and children. Low vitamin D levels are associated with depression, poor mood and other mental disorders. Most important data about relationship between vitamin D and depression is determination of vitamin D receptors at most area in brain and immüno reactivity of 1-alpha-hydroxylase that convert to 1.25(OH)D from 25(OH). Although there are a number of trials that have suggested a role on lower serum vitamin D level and pathophysiology of depression, more studies were need about vitamin D supplementation on treatment of depression. Vitamin D deficiency is still major public health problem for our country. Primarycare patients with a history of depression may be an important target for assessment of vitamin D levels.