HEİDEGGER'İN HOBBES ELEŞTİRİSİ: VARLIĞIN COPULA OLARAK İKİLİ YAPISI

Heidegger’s Critique of Hobbes: The Double Binded Structure of Being as Copula

Özet

Bu yazının amacı, varlığın dilde copula, koşaç olarak nasıl ikili bir bağlılık içinde işlev gördüğünü tartışmaktır. Bu çalışmada, dır’ın hem copula, yani koşaç olarak bağlayıcılığını, hem de bu bağlanan ifadelerde copula’nın ortaç olarak varlığın örtük karakterini koruduğunu öne süreceğiz. Heidegger bize bu ikili bağlılığın kendi içinde dile getirebilirliğin olanağını saklı tuttuğunu ve bu olanağı bize yinelenişinde gösterdiğini, yine de bu kendini gösterişte örtük kaldığını anımsatıyor. Hobbes’un copula yorumunun ötesinde, olmak fiili anlamındaki dır, koşaç işlevinde koşaçın geçişli yapısı sayesinde, varolan şeylerin varlığı olarak dilde ortaç formunu da kendisinde saklı tutar. Biz bu yazıda, dilin, olmak fiilinin ortaç anlamını da koruyarak, aynı zamanda, koşaç işlevini gördüğü bir oyun olarak görebileceğimizi öne süreceğiz.

Abstract

The aim of this work is to discuss how the double bindedness of being as copula functions in language. We will point to the binding function of is, both as copula and participle and claim that utterances, which are combined by copula, still conserve a veiled character of being as participle. Heidegger reminds us that this double bindedeness contains in itself the possibility of utterances and shows itself in repetation, yet still remains unveiled in this showing. Beyond Hobbes’s understanding of copula, to the “is” as the verb to be maintains its participle form of being. This maintenance means that the being of beings functions in language as the copula by virtue of its transitive structure. We will argue that, language can be seen as a play where the participle of the verb to be functions as copula and yet remains its double bindedness at the same time.