Dergiler / Yönetim ve Ekonomi Araştırmaları Dergisi / 2017 / Cilt: 15 - Sayı: 3
DAHA AKTİF BİR DIŞ POLİTİKA: ADALET VE KALKINMA PARTİSİ’NİN İKİNCİ İKTİDAR DÖNEMİNDE TÜRKİYE’NİN ORTA DOĞU POLİTİKASININ DÂHİLİ ETMENLERİ
- Sayfa
- 1–24
- DOI
- —
Özet
Türkiye, Adalet ve Kalkınma Partisi’nin 2007-2011 yılları arasındaki ikinci iktidar döneminde daha aktif bir dış politika izlemiştir. Bu dönemde Türkiye, artan ölçüde Orta Doğu’daki meselelere dâhil olmuştur. Adalet ve Kalkınma Partisi Türkiye’nin Orta Doğu’daki etkinliğini arttırmaya çalışmıştır. Hükümetin Orta Doğu’da daha aktif ve iddialı bir dış politika izlemesinin sebepleri Türkiye’nin dâhili politikasında ortaya çıkan gelişmelerle açıklanabilir. Hükümetin ikinci iktidar döneminde, Türkiye’nin dâhili kapasitesi artmış ve hükümet bu artışı Orta Doğu’da etkiye dönüştürmeye çalışmıştır. Bunun yanı sıra, hükümet dâhili politikadaki konumunu güçlendirmiş ve bu durum hükümetin dış politikada daha serbest eylemde bulunabilmesini sağlamıştır. Bu çerçevede makalede, Türkiye’nin dâhili politikasındaki gelişmeleri ve bu gelişmelerin Orta Doğu politikasına olan etkileri, neo-klasik realizmin yardımcı varsayımları temelinde analiz edilecektir.
Abstract
Turkey pursued a more active foreign policy during the second tenure of the Justice andDevelopment Party between 2007 and 2011. In this period, Turkey increasingly involved itself inissues concerning the Middle East. The Justice and Development Party government tried to increaseTurkey’s influence on Middle East politics. The reason for why the government pursued a more activeand assertive policy could be found in Turkish domestic political developments. In the second tenureof the government, Turkey’s national capacity increased, and so, the government sought to convert itinto influence in the region. Also, the government strengthened its position within the state, thereby beeasier to conduct foreign policy actions. The paper will elaborate on these developments along withthe domestic factors of Turkey’s Middle East policy referring to the auxiliary hypotheses ofneoclassical realism.