Dergiler / YEDİ: SANAT, TASARIM VE BİLİM DERGİSİ / 2015 / Cilt: 0 - Sayı: 14
Characterizing Industrial Design Education in Turkey: A Current Synthesis for Future Directions
- Sayfa
- 39–50
- DOI
- —
Özet
Türkiyede endüstriyel tasarım alanında farklı düzeylerde eğitim veren üniversitelerin sayılarında son yıllarda bir artış gözlem- lenmektedir. Bu artışın nedenleri Türkiyedeki eğitim reformlarından kaynaklanmamakla birlikte, tasarım alanı dışındaki geliş- melerde bulunabilir. Üniversitelerin şirketleşme yolundaki evrimi genellikle yabancı modellerden uyarlanmış bir iş modelinitakip eder niteliktedir. Benzer eğitim modellerinin benimsenmesi endüstriyel tasarım programlarında da, özellikle özel üniver- sitelerin bünyesinde, genişleme yolunda yönlendirici olmaktadır. Türkiyede hızla büyümekte olan endüstriyel tasarım eğitimiçerçevesinde ise tasarım departmanlarını tanımlayıcı hizmet özellikleri veya nitelikleri hakkında nispeten az bilgi bulunmakta- dır. Bu makalenin temel amacı, Türkiyede endüstriyel tasarım bölümlerinin özelliklerini; coğrafi dağılımı, ev sahibi üniversitelerve fakülteler, akademik kadrolar, öğrenci seçme kriterleri ve öğrenci sayılarına referansla tartışmaktır. Türkiyede tasarım eğiti- minin ileriki vadede durumuna dair öneriler ayrıca sunulmaktadır.
Abstract
In recent years, we see an expansion of schools offering degrees at different levels in the field of industrial design in Tur- key. Reasons for this expansion can well be found outside the design field itself as well as the national education reforms.This shift towards corporatization of universities is a business model usually adapted from foreign models. This adoptionin education models also lead to the expansion of industrial design programs especially in private universities. Despitethe rapid growth of industrial design education in Turkey, there is relatively little knowledge about the features or quali- ties that serve to identify these design departments. The main aim of this article is to discuss characteristics of industrialdesign departments in Turkey as a case regarding programsprofiles in geographical distribution, housing universitiesand faculties, academic members, student selection criteria and student numbers. Final remarks are recommendationsfor a prospective state of design education in Turkey.