Onkoloji Hastalarında Yalnızlık ve Algılanan Sosyal Destek Düzeyleri Arasındaki İlişki

Özet

Amaç: Bu araştırma; Onkoloji servislerinde tedavi gören hastalarda yalnızlık ile algılanan sosyal destek düzeyleri arasındaki ilişkiyi belirlemek amacıyla yapıldı. Gereç ve Yöntem: Bu çalışma, kanser tanısı ile onkoloji kliniklerinde 2014-2015 yılları arasında tedavi gören, yaşları 18- 65 aralığında olan 121 hasta ile yüz yüze görüşülerek yapıldı. Verilerin toplanmasında sosyodemografik özelliklerin yer aldığı anket formu, Çok Boyutlu Algılanan Sosyal Destek Ölçeği ve UCLA Yalnızlık Ölçeği kullanıldı. Veriler, tanımlayıcı analizlerle birlikte, Varyans Analizi, Bağımsız Örneklem t -Testi ve Pearson Korelasyon Analizleri ile değerlendirildi. Bulgular: Çalışmada, geniş aileye sahip (40.24 ±7.35) olan bireylerin yalnızlık puanlarının daha yüksek olduğu, çocuk sayısının artmasıyla (5 ve üzeri çocuk b az alındı) yalnızlığın azaldığı görüldü. Eğitim düzeyinin artmasıyla (lise ve üzeri) yalnızlığın azaldığı (33.57±8.97) belirlendi. UCLA Yalnızlık Ölçeği ile Algılanan Sosyal Destek Ölçeği’nin “Algılanan Özel İnsan Desteği” alt boyutu arasında negatif, orta güçte ve anlamlı ilişki (r=-0.406); “Algılanan Aile Desteği” alt boyutu ile negatif, orta güçte ve anlamlı ilişki (r=-0.441); “Algılanan Arkadaş Desteği” ile negatif, orta güçte ve anlamlı bir ilişk i (r=-0.639) ve “Algılanan Toplam Destek” toplam puanı ile negatif, orta güçte ve anlamlı ilişki (r=-0.585) bulunduğu saptandı. Sonuç: Algılanan sosyal destek düzeyi arttıkça, yalnızlık düzeyinin azaldığı görülmektedir. 18-29 yaş arasında olan hastaların algıladığı özel insan desteği ve toplam sosyal desteğin, diğer yaş gruplarındaki hastalara göre daha fazla olduğu görüldü.

Abstract

Introduction: This research is performed to determine the relationship between loneliness and social support levels in patients treated. Materials And Methods: It was conducted by face-to-face interviews with 121 patients aged between 18-65 who were treated with cancer diagnosis in oncology clinics between 2014 and 2015. A questionnaire including sociodemographic characteristics, Multidimensional Perceived Social Support Scale and UCLA Loneliness Scale were used to collect the data. In the evaluation, Independent Sample t-Test, Variance Analysis, Pearson Correlation Analysis were used together with descriptive analyzes. Results: It was observed that individuals with extended families (40.24 ±7.35) had higher loneliness scores and decreased loneliness as the number of children increased (5 and over). It was determined that loneliness decreased (33.57±8.97) as the level of education increased (high school and above). A moderate and significant negative correlation between UCLA Loneliness Scale and "Perceived Special Human Support" subdimension of Perceived Social Support Scale (r = -0.406); There was a moderate and significant negative correlation with the "Perceived Family Support" sub-dimension (r = -0.441); There is a moderate and significant negative correlation with "Perceived Friend Support" (r = -0.639) and a negative moderate and significant relationship with the total score of "Perceived Total Support" (r = -0.585) was determined to be. Conclusion: It’s observed that the perceived social support decreases as the level of loneliness increases. It was observed that the special human support and total social support perceived by the patients between the ages of 18-29 were higher than the patients in other age groups.