Yolda kimlik tespiti: senatörler, equester'ler ve centurio'ların resmi ulaşım vasıtalarını diplomata olmaksızın talep etmeleri. Sagalassus Yazıtı (SEG XXVI, 1392) üzerine bir not
Özet
Yazar, bu makalede Altay Coşkun ile birlikte çalıştıkları ve yakında yayınlanacak olan (Latomos 2013) bir çalışmada ortaya çıkan, imparatorluk dönemi resmi haberleşme ve ulaşım sisteminin (geç dönemde genel olarak bilinen adıyla cursus publicus'un) senatörler, equestres ve centuriones gibi üst düzey kullanıcılarının, izin belgeleri olmaksızın (diplomata) araç değiştirme istasyonlarında (mansiones, mutationes) vasıta talebi yapabilmeleri için sosyal sınıflarını, askeri rütbelerini veya yolculuklarının vesilesini nasıl kanıtlayabildikleri sorusuna cevap aramaktadır. Bu çalışmanın sonuçlarını temel alarak yazar üst düzey kullanıcıların her bir sınıfının statü gaspı için gösterdikleri hassasiyetleri üzerine bir araştırma sunmaktadır. Bu bölümden sonra ise, statü göstergelerini (ornamenta), yolculuk izinlerini (legatio libera, commeatus) diğer yazılı belgeleri (mandata, codicilli, askeri kayıtlar gibi) de içermek üzere kimliklendirmenin mümkün olduğu değişik yöntemleri tartışması yer almaktadır. Böylece yazar, bir kimsenin sosyal statüsünü gösteren makul düzeyde güvenilir bazı mekanizmaların olduğu göstermektedir. Dahası bu sonuç daha önceki yapmış oldukları çalışmalarının sonucunda elde ettikleri, Sotidius Strabon edict'i (SEG XXVI, 1392 [20/37]) uyarınca, belirli statü sahibi gruplar için izinlerin zorunlu olmadığı bulgusunu desteklemektedir. İzinler yanlızca Claudius döneminde bütün kullanıcılar için zorunlu hale gelmiştir.
Abstract
This article seeks to answer the question posed in a study which I undertook with Altay Coşkun (forthcoming in Latomus 2013) how high-ranking users (senators, knights, and centurions) of the imperial information and transportation system (most commonly known by its late antique name, cursus publicus) would prove their social class, military rank, and official nature of their journey in order to qualify for requisitioning at stations (mansiones, mutationes) without permits (diplomata). Using the results of this study as basis, I offer a survey over the susceptibility of each of the classes of high-ranking users for status usurpation. This section is followed up by a discussion of the various ways in which identification was possible, including status symbols (ornamenta), travel permissions (legatio libera, commeatus) as well as other written documentation (mandata, codicilli, army records). It will thus be shown that there were acceptably reliable mechanisms in place to prove one's social status. This result will further corroborate the findings of our previous study that permits, in accordance with the edict of Sotidius Strabo (SEG XXVI, 1392 [20/37]), were not obligatory for certain status groups. Permits became a requirement for all users only in the reign of Claudius.