BİREYSEL VE SOSYAL YENİLİKÇİLİK İLİŞKİSİ ÜZERİNE BİR ARAŞTIRMA: SELÇUK ÜNİVERSİTESİ ÖRNEĞİ

A RESEARCH ON THE RELATIONSHIP BETWEEN INDIVIDUAL AND SOCIAL INNOVATIVENESS: THE CASE OF SELCUK UNIVERSITY

Özet

Günümüzün rekabetçi yapısında yenilikçilik; işletmeler için rekabetçi bir avantaj sağlamanın, toplumsal olarak ise refahı artırabilmenin önemli araçlarından birisidir. Bununla birlikte araştırmalara göre yenilikçilik; örgütlere pazarda kendilerini farklılaştırma konusunda yardım etmekte, daha gelişmiş mal ve hizmetler ile değer sağlamakta ve müşteri sorunlarını çözmektedir. Bu çerçevede bireyin yeniliğe açık olması ve yenilik yapabilmesi hem toplum, hem örgüt için oldukça önemlidir. Bireyin yenilik yapmak istediği ve ona hazır olduğu zaman, yeniliği idari ve sosyal bakımından göz önüne alarak onun örgüt ve toplum içinde ortaya çıkan sorunları çözebildiği ve pozitif değişimleri sağlayacağı düşünülmektedir. Sosyal yenilik; yenilikçi uygulamalar ve hizmetler ile alakalı olup sosyal ihtiyaçları karşılamakla birlikte günümüzde önemli olan kadınların güçlendirme, programlar ve teknolojik uygulamalar aracılığıyla engelli insanların eğitim almaları, atık yönetimi, sürdürülebilir gelişim, içme suyu sağlaması ve kıtlık gibi sosyal sorunları çözmektedir. Bireysel yenilikçiliğin, yaratıcı davranış ile ilişkisi literatürde birçok çalışma ile tartışılmış ancak sosyal fayda yaratma ile ilişkisini irdeleyen bir çalışmaya rastlanmamıştır. Bu çalışma, literatüre bu boşluğu doldurarak katkı sağlamayı hedeflemektedir. Bu bağlamda çalışmanın temel amacı, bireysel yenilikçilik ile sosyal yenilikçilik arasındaki ilişkiyi tespit etmenin yanı sıra nedensel ilişkisini inceleyerek, literatürde öncül çalışmalardan biri olmaktır. Araştırmada veri toplama yöntemi olarak anket kullanılmıştır. Çalışmada, yeniliğin ortaya çıkmasında ve yayılmasında önemli rol oynayan akademisyenler üzerinde yapılan bir alan araştırmasının sonuçları değerlendirilmiş olup, öneriler ve kısıtlılıklar tartışılmıştır. Yapılan alan araştırması sonucunda akademisyenlerin bireysel yenilikçilik ile sosyal yenilikçilik düzeyleri arasında istatistiksel bakımdan anlamlı bir ilişkinin olduğu ve bireysel yenilikçiliğin sosyal yenilikçiliğin açıklanmasında kullanılabileceği tespit edilmiştir.

Abstract

In today’s competitive environment, innovativeness is considered to be one of the most important means of increasing social welfare while being a competitive advantage for organizations. Additionally, innovativeness helps organizations in differentiating themselves on the market and providing value with advanced products and services as well as solving customer problems. Within this framework, it is necessary to emphasize an individual’s openness to changes and one’s ability to innovate. It is supposed that the individual might provide positive changes to the organization and society, as well as solve problems arising in it by considering innovation from both managerial and social perspectives in case he/she wants to innovate. Social innovation regards to innovative practices and services while meeting social needs and providing solutions to such social issues as women empowerment, training for disabled people, waste management etc. There are many studies in the literature that examined the relationship between individual innovativeness and creative behavior. However, as literature review did not demonstrate any research on the relationship between individual innovativeness and generation of social value, this study aims to contribute to the literature by filling this gap. In this context, the main purpose of this research is to be the leading study in the literature by examining the relationship between individual and social innovativeness along with the causality relationship between these two variables. The survey method has been applied in this research. The results of the field study held on academicians who play an important role in the emergence and dissemination of innovation were evaluated along with the suggestions and limitations of the research. We find a statistically significant relationship between two variables and we conclude that individual innovativeness can be used to explain social innovativeness.