Etnografik Yazının Siyaseti: Antropoloji ve Disiplinel Bir Cazibe Yaratımı

Politics of Ethnographic Narration: Anthropology and the Creation of Disciplinary Allure

Özet

Modern antropolojinin kuruluşuna karşılık gelen 20. yüzyıl başı klasik etnografi döneminin topluluk temsili iddiası, kullanılan kimi etnografik anlatı biçim ve stratejilerinin esasen ilgili toplulukların dezavantajlılıklarını yeniden ürettiği karşı iddiası üzerinden son yıllarda eleştirilmektedir. Metinsel konvansiyonlara odaklanan bu eleştiri, antropolojik yazın ile alegori arasında yeni bağlantılar üzerinde düşünülmesini sağlamıştır. Öte yandan bu makalede disipline mal olmuş büyü, bilim ve din tartışmasına vurguyla antropolojik kavram setlerinin ve yaklaşım biçimlerinin Batılı bilme biçimlerine meydan okuma kanalları açtığını, belirli stratejilerin kullanımına dayanan bu meydan okumanın Batılı okuyucu ile antropolojik topluluk arasındaki mesafeyi daralttığını ve hatta kimi zaman ikinci lehine yeniden kurduğunu, hülasa metinsel eleştirinin “ilkel” topluluk dezavantajlılığının yeniden üretimi tezinin işleyen tek senaryo olmayabileceğini iddia ettim. İlaveten antropolojinin, durmaksızın koyulttuğu tuhaf, farklı ve otantik antropolojik topluluk formülü ileişaret edilenden farklı alegorik bir muhteva, ‘disiplinel cazibe yaratımı’,üzerinde çalıştığını öne sürdüm.

Abstract

The argument on social representation made in the period of classical ethnography, properly placed to the beginning of 20th century as the emergence of modern anthropology, has recently been criticised by the counter argument that a number of narrative forms and strategies used in ethnographies indeed reproduced the current disadvantageousness of reported communities. Based on textual conventions, this critique has also led the scholars to think on new relationships between anthropological textuality and allegory. On the other hand, focusing on the highly esteemed disciplinary discussion on magic, science, and religion, I argue in this article that anthropological sets of concepts and approaches have provided some channels for challenging Western ways of knowing, that the aforementioned challenge, based on some specific strategies, has narrowed the distance between the Western reader and anthropological communities, yet on occasions opened it up in favour of the latter, and eventually that the textual critique on the reproduction of “primitive” community disadvantageousness may not be the only working scenario for the period of classical ethnographies. Moreover, I suggest that anthropology might have been operating on a different allegorical content than claimed, namely ‘the creation of disciplinary allure’, by tightening up the bizarre, unlike, and authentic anthropological community formulation.