MAKSİLLEKTOMİ-10 YILLIK CERRAHİ DENEYİMİMİZ

Özet

Amaç: Kliniğimizde 2011-2021 yılları arasında maksillektomi uygulanan hastaların özellikleri üzerinden sonuçlarımızı değerlendirmeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem: Kütahya Sağlık Bilimleri Üniversitesi Evliya Çelebi Eğitim ve Araştırma Hastanesi KBB kliniğinde 2011-2021 tarihleri arasında maksillektomi uygulanan 20 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastaların hastanemiz otomasyon sistemindeki kayıtları incelendi. Bulgular: Hastalar tümörün yerleşimine göre incelendiğinde, 13 hastada (%65) maksiller sinüste, 4 hastada (%20) sert damakta, 2 hastada (%10) nazal pasajda, 1 hastada ise malar alan üzerindeki ciltte (%5) olduğu saptandı. En yaygın histopatolojik tanı; toplam 7 vaka ile (%35) skuamöz hücreli karsinom (SHK) idi. Cerrahi yöntem, 14 hastada (%70) parsiyel maksillektomi, 6 hastada (%30) total maksillektomi idi. Parsiyel maksillektomi uygulanan 14 hastanın, lokalizasyona göre, 6’sına medial maksillektomi, 4’üne inferiomedial maksillektomi, 4’üne anteriomedial maksillektomi yapıldığı izlendi. Brown sınıflandırılmasına göre en sık Sınıf I ve Sınıf II maksillektomi yapıldığı izlendi. Postoperatif ileri tedavi gereken 12 hasta (%60) izlendi. 3 hastaya (%15) sadece kemoterapi, 1 hastaya (%5) radyoterapi, 8 hastaya (%40) ise eş zamanlı kemoradyoterapi uygulandığı saptandı. 8 hastaya (%40) ek ileri tedaviye gerek olmadığı görüldü. Hastalarımızın nüks açısından değerlendirilmesinde, 4 (%25) hastamızda nüks izlendiği saptandı. Maksillektomi yapılan hastalarımızın takiplerinde 12 (%60) hastanın halen yaşamakta olduğu, 8 (%40) hastanın ise hayatını kaybettiği saptandı. Ortalama takip süremiz 42 ay (4-96) olarak saptandı. Sonuç: Maksillektomi, ses niteliğinde kayıp, yutma problemleri gibi önemli cerrahi morbiditelere rağmen başarıyla uygulanan cerrahi yöntemdir. Uygun cerrahi yöntem, modern teknolojinin kullanılması ve diğer akademik displinlerle yakın işbirliği ve tedavi protokolünün hastaya göre planlanması başarı şansını artırmaktadır.

Abstract

Objectives: We aimed to evaluate results based on the characteristics of patients who underwent maxillectomy in our clinic between 2011 and 2021. Material and Methods: Twenty cases with malignant tumors requiring maxillary resection in the past 10 years were retrospectively reviewed. Results: The the patients were examined according to the location of the tumor, it was found to be in the maxillary sinus in 13 patients (65%), the hard palate in 4 patients (20%), the nasal passage in 2 patients (10%), and the skin over the malar area in 1 patient (5%). The most common histopathological diagnosis; it was squamous cell carcinoma (SCC) with a total of 7 cases (35%). In terms of surgical method, it was partial maxillectomy in 14 patients (70%) and total maxillectomy in 6 patients (30%). Depending on localization, it was observed that of 14 patients who underwent partial maxillectomy, 6 had medial maxillectomy, 4 had inferiomedial maxillectomy, 4 had anteromedial maxillectomy. According to the Brown classification, Class I and Class II maxillectomy were performed most frequently. Twelve patients (60%) who required further postoperative treatment were followed. It was observed that 8 patients (40%) did not need additional further treatment. In the evaluation of our patients in terms of recurrence, recurrence was found in 4 (25%) patients. In the follow-up of our patients who underwent maxillectomy, it was found that 12 (60%) patients were still alive and 8 (40%) patients died. Our mean follow-up period was 42 months (4-96). Conclusion: Maxillectomy is a successful surgical method despite significant surgical morbidities such as loss of voice quality and swallowing problems. To increase the chances of success, choosing appropriate surgical method, use of modern technology, close cooperation with other disciplines and planning the treatment protocol according to the patient are required.