Posterior Girişimle Tedavi Edilen Gartland Tip 3 Çocuk Humerus Suprakondiler Kırıklarında Cerrahi Tedavinin Dirsek ve El İşlevleri Üzerine Etkileri

The Effects of Surgical Treatment on Elbow and Hand Functions in Gartland Type 3 Children's Humerus Supracondylar Fractures with Posterior Approach

Fırat SEYFETTİNOĞLU, Ömer ÇETİN, Fatih DUYGUN, Hakan ÇİÇEK, Osman ÇİLOĞLU, Hasan Ulaş OĞUR

Özet

Aim: The aim of this study was to evaluate the effects of treatment with open surgery methods on elbow and hand functions in paediatric patients with a Gartland Type 3 humerus supracondylar fracture. Material and Method: The study comprised 25 patients (7 female, 18 male; mean age 6.7 years, range, 3-13 years) who were treated and regularly followed up at our clinic between 2005 and 2009. All the fractures were extension Type 3 according to the Gartland classification. All the patients were treated with posterior approach open reduction and internal fixation. 20 patients underwent surgery within the first 8 hours and 5 patients between 8-72 hours (mean 57.6 hours). In the postoperative follow-up, carrying angle, elbow range of movement, grip strength and pinch strength were measured with hand evaluation tests. Upper extremity functions were scored with the Q-DASH scoring system. The functional and cosmetic results were evaluated according to the Flynn criteria. Results: According to the Flynn criteria, 20 of the 25 patients had excellent results, 1 good, 3 fair and 1 poor. At the final follow-up examination, 6 patients (24%) had limited flexion of mean 3.9° (min 5°, max 25°). No restriction of extension was seen in any patient. While there was a loss of grip strength of mean 0.9kg (4%) compared with the healthy side, the loss of pinch strength was mean 0.05 kg (0.8%). Compared with the healthy side, 16 patients had a loss of carrying angle of mean 2.1° (min -10°, max+5°). Of these, the loss was valgus in 3 patients (mean 3.6°,min+3°-max+5° ), and varus in 12 (mean 5.7°, min -10° - max -3°). In 10 patients no loss of carrying angle was determined. Discussion: Limited extension and triceps insufficiency which are the most significant disadvantages of the posterior approach were seen to have completely recovered at the final follow-up. Loss of carrying angle which develops following treatment of paediatric humerus supracondylar fractures did not affect the functional results to a significant degree.

Abstract

Amaç: Bu çalışmada açık cerrahi yöntemle tedavi edilen Gartland tip 3 çocuk humerus suprakondiler kırığı olan hastalarda;cerrahi tedavinin dirsek ve el işlevleri üzerindeki etkilerinin değerlendirilmesi amaçlandı. Gereç ve Yöntem: 2005-2009 Yıllarında kliniğimizde tedavi edilen ve düzenli takibi yapılabilen 25 hasta çalışmaya dahil edildi. Kırıkların hepsi Gartland sınıflamasına göre göre ekstansiyon tip 3 kırıktı. Bütün hastalara posterior yolla açık redüksiyon ve internal tespit yapıldı. Yirmi hasta ilk 8 saat içinde, 5 hasta ise 8-72. saatler arasında (ortalama 57,6 saat) ameliyat edildi.Ameliyat sonrası izlemlerde hastaların taşıma açısı, dirsek hareket açıklığı ve el değerlendirme testleri ile el kavrama gücü ve çimdikleme gücü ölçüldü. Q-DASH skorlama sistemi ile üst ekstremite fonksiyonları puanlandı.Flynn kriterlerine göre fonksiyonel ve kozmetik sonuçlar değerlendirildi.Ortalama izlem süresi 32 aydı. Bulgular: Flynn kriterlerine göre 25 hastadan fonksiyonel olarak 20'sinde mükemmel, 1'inde iyi, 3'ünde orta, 1'inde kötü sonuç alındı.Son kontrolde 6 hastada (%24) ortalama 3.9° (min 5° - max 25°) fleksiyon kısıtlılığı mevcuttu. Hastaların hiçbirinde son kontrol muayenelerinde ekstansiyon kısıtlılığı görülmedi.Sağlam tarafla kıyaslama sonrası elde ortalama 0.9 kg (%4) kavrama gücü kaybı mevcutken, ortalama 0,05 kg (%0.8) çimdikleme gücü kaybı saptandı. Sağlam dirsekle kıyaslama sonrası hastaların 16 (%60) sında ortalama 2.1º(min -10° - max +5°) taşıma açısı kaybı mevcuttu.Bunlardan 3 tanesi valgus yönünde (ort 3.6°,min+3°-max+5° ),12 tanesi varus yönünde (ort 5.7°, min -10° - max -3°) kayıp mevcut iken 10 hastada taşıma açısı kaybına rastlanmadı. Tartışma:Posterior girişimin en önemli dezavantajı olarak görülen ekstansiyon kısıtlılığı ve triceps yetmezliğinin son kontrolde tamamen düzeldiği gözlendi. Çocuk humerus suprakondiler kırıklarda tedavi sonrası gelişen taşıma açısı kaybının fonksiyonel sonuçları anlamlı düzeyde etkilemediği sonucuna varıldı.