Utilization of genomic retrotransposons as cladistic markers

Özet

Genomik retrotranspozonlar birçok ökaryotik organizmada ana genomik komponentlerdendir. Genomdaki miktarları genellikle genom büyüklüğüyle ilişkilidir. Bu elementler genom boyunca transkripsiyon, ters transkripsiyon ve kopyalanmış elementin yeni bir genomik lokasyona tekrar insersyonundan oluşan ve retrotranspozisyon olarak adlandırılan bir yöntemle yayılırlar. Hedef bölgeler göreceli olarak spesifik değildir ve bağımsızdır. Böylece, aynı elementin farklı sınıflarda spesifik bir bölgeye entegrasyonu evrimsel zaman ölçeklerinde ihmal edilebilir. Bununla birlikte, retrotranspozonların taksonomik markör olarak kullanımı diğer moleküler ve morfolojik verileri ilginç bir şekilde tamamlar. Bu markörler ilgili bir lokusta soysal ve türevlenmiş karakter durumlarını ayırdedebilir. Belli bir türün retrotranspozon içeriği konağın evrimsel hikayesinden, retrotranspozon dizilerinin hızlı yenilenme periyodlarıyla kuvvetli bir şekilde etkilenir. Dolayısıyla, retrotranspozon entegrasyon markörleri paylaşılan bir türevlenmiş transpozisyonel olayla sınıfların ortak atalarının belirlenmesinde ideal araçlardır.

Abstract

Genomic retrotransposons are major genomic components in most eukaryotic organisms. Their abundance in the genome is generally correlated with genome size. These elements spread throughout the genome by a process termed retro-transposition consisting of transcription, reverse transcription and reinsertion of the copied element into a new genomic location. The target sites are relatively unspecific and independent, thus, integration of the same element into specific site in different taxa is negligible over evolutionary time scales. However, utilization of retrotransposons as cladistic molecular markers represents a particularly interesting complement to other molecular and morphological data. These markers can differentiate between ancestral and derived character state at a respective locus. Retrotransposon content of a given species is strongly influenced by the host evolutionary history, with periods of rapid turnover of retrotransposons sequences. Thus, retrotransposon integration markers are an ideal tool for determining the common ancestry of taxa by a shared derived transpositional event.