Spatial reasoning of architecture students with simple three-dimensional arrangements

Basit üç boyutlu düzenlemelerde mimarlık öğrencilerinin mekansal usavurumu

Özet

Basit ve soyut geometrik şekillere dayanan, özellikle dikdörtgen prizmalardan oluşan, mekansal algılama ve problem çözme işlemlerindeki başarının mimari eğitim ve eğitime yatkınlıkla yakından ilgisi olduğu zaman zaman iddia edilmektedir. Halbuki bu türlü işlemleri başarı ile tamamlamanın ne gibi akli işlemleri gerektirdiği ve bu gibi işlemleri tamamlamakta gerekli olan yeteneklerin nasıl kazanıldığı ve de başka işlevlere nasıl aktarıldıkları hakkındaki bilgimiz çok kısıtlıdır. Bu, Amerika'da akredite olmuş bir mimari eğitim programının beş sınıfını da içeren çalışmada standart bir yetenek ölçme anketi uygulanmıştır. Sonuçlar bu tür işlevleri kapsayan akli bir modele uygulanmıştır. Bulgularımız bazı beklentilerimizi desteklerken bazılarını da çürütmektedir. Sınıflar arası farklılıklar olmasına rağmen, bu farkların yönü beklentilerimize ters düşmektedir. Üst sınıftaki öğrenciler aşağı sınıftakilere kıyasla mekansal çözüm problemlerim daha güçlükle tamamlamışlardır. Hem belli süre içersinde tamamlanan işlemlerin sayısı daha düşük hem de yapılan hataların sayısı daha yüksek çıkmıştır. Doğal olarak, yıllar geçtikçe, öğrencilerin soyut problemlerden uzaklaşmaları sonucu, basit mekansal problem çözmekteki deneyimlerinin azaldığı gömülmektedir. Bulgularımız her durumda, ister istemez basit ve soyut geometrik şekillere dayanan mekansal algılama ve problem çözme işlemlerine dayanan eğitim problemlerinin, öğrenciyi üst düzeyde stüdyo çalışmalarına veya mesleki işlevlere hazırladığını iddia edemeyeceğimizi göstermektedir.

Abstract

There is some evidence to show that spatial reasoning with simple three-dimensional objects (rectangular prisms) is related to architectural design aptitude and education. However, there is little known about the cognitive processes responsible for these skills and how they are acquired and transferred to new and more complex situations. In this study, we measure the performance of architecture students enrolled in all five years of an accredited b arch. Program, using a section from a standard architectural aptitude test. The results are mapped into a cognitive model developed to represent the task. Findings confirm some expectations and refute others. In particular, the negative correlation with years of study points to interesting questions regarding domain dependent and independent material in architectural education.