Beş Yıllık Tigesiklin Deneyimi Gerçek Yaşam Verilerinin Bir Analizi

Fatih TEMOCİN, Çiğdem ATAMAN HATİPOĞLU, Günay Tuncer ERTEM, Sami KINIKLI, Fatma Şebnem ERDİNÇ, Şirin HEKİMOĞLU, Necla Eren TÜLEK, Tuba ILGAR, Cemal BULUT

Özet

Amaç: Komplike intraabdominal enfeksiyonlar, deri ve yumuşak doku enfeksiyonları ve toplum kökenli pnömoni tedavisi için Tigesiklin kullanımına Gıda ve İlaç Dairesi tarafından onay verilmiştir. Çalışmamızda; beş yıllık süreçte hastanemiz bünyesinde tigesiklin kullanımının klinik pratikteki yeri irdelenmiş ve gerçek yaşam verileri sunulmuştur. Yöntemler: Çalışma, 2008 ve 2013 yılları arasında, Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesi’nde, 48 saatten daha uzun süre ile tigesiklin kullanılan hastaların verileri retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Klinik başarı, tigesiklini tek başına veya kombinasyonda kullanan hastaların tümünde klinik iyileşme ve mikrobiyolojik kür sağlanması olarak tanımlanmıştır. Herhangi bir nedenle tigesiklin tedavisinin kesilmesi klinik başarısızlık olarak tanımlanmıştır. Bulgular: Hastanemizde, 2008-2013 tarihleri arasında 320 hastaya tigesiklin kullanılmıştır. Tigesiklin en sık pnömoni ve deri-yumuşak doku enfeksiyonlarının tedavisinde kullanılmıştır. Hastaların 173’ünde (%54,1) monoterapi olarak kullanılmıştır. Hastalarda en sık izole edilen etken Acinetobacter baumannii olup (%43,4), ikinci sıklıkta Enterococcus izole edilmiştir (%6,9). Tedavi alan hastaların 243’ünde (%75,9) tedavi değişikliğine gerek görülmemiş olup 77 hastada (%24,1) tedavi değiştirilmiştir. Sonuç: Sonuç olarak, çoğul dirençli bakteri enfeksiyonlarının tedavisinde, monoterapi ya da kombinasyon olarak kullanıldığında tigesiklin bir seçenek olarak düşünülmelidir.

Abstract

Aim: Tigecycline has been approved by the Food and DrugAdministration for the treatment of complicated intra-abdominalinfections, skin and soft tissue infections and community-acquiredpneumonia. In our study, we examined the efficacy of tigecycline inclinical practice and reported real life data from our hospital over aperiod of five years.Methods: The study was conducted between 2008 and 2013 onpatients who received tigecycline for longer than 48 hours in AnkaraTraining and Research Hospital. Clinical success was defined as clinicalrecovery and microbiological cure in patients who used tigecycline. Anyreason for discontinuation of tigecycline treatment was considered aclinical failure.Results: In our hospital, 320 patients were administered tigecyclinebetween 2008 and 2013. Tigecycline was mainly used for pneumoniaand skin and soft tissue infections. Tigecycline was used asmonotherapy in 174 patients (54.1%). The most frequently isolatedagent in tigecycline-treated patients was Acinetobacter baumannii(43.4%) followed by Enterococcus (6.9%). A change in treatmentwas not considered necessary in 243 (75.9%) patients who receivedtigecycline, while it was changed in 77 patients (24.1%).Conclusion: In conclusion, the use of tigecycline can be an effectivetreatment choice, either as monotherapy or as a combination antibiotictherapy.