Serebral Palsi: Genel Bakış

Özet

Çocukluk çağının en sık görülen disabilite nedeni olan serebral palsi (CP) ilk kez 1861 yılında İngiliz ortopedist William Little tarafından tanımlanmıştır. Uzun yıllar boyunca farklı biçimlerde ifade edilerek günümüze ulaşan CP tanısı, 2006 yılında uluslararası bir konsensüs ile “gelişmekte olan fetal veya infant beyin dokusunda sabit hasar sonrası görülen ve aktivite sınırlaması ile sonuçlanan, postür ve hareketin normal gelişiminde duraksamaya yol açan kalıcı bozukluklar grubu” olarak tanımlanmıştır. CP günümüzde her 1,000 canlı doğumda 1,7-3,1 prevalans ile hala en sık görülen çocukluk dönemi disabilite nedeni olmaya devam etmektedir. Bu rakam ülkenin gelişmişlik düzeyi arttıkça düşmektedir. Günümüzde CP etiyolojisinde risk faktörlerinin konsepsiyon öncesine dek uzanabildiğini söyleyen yayınlar artmaktadır. Bununla birlikte; ana neden olarak prenatal faktörler %75 gibi ağırlıklı bir oran ile karşımıza çıkmaktadır. Etiyoloji hakkında bilgilerimiz arttıkça korunma prosedürleri üzerine çalışmalar artmaya başlamıştır. CP klinik bir tanıdır. Bu nedenle risk faktörleri açısından alert olmak ilk ve en önemli adımdır CP tedavisi rehabilitasyon uygulamaları, medikal ve cerrahi tedaviler ile birlikte bütünleyici bir yaklaşımla planlanır. Tedavide temel hedef fonksiyonelliği artırarak çocukları sosyal hayata entegre edebildiğimiz maksimum kapasitelerine ulaşmalarını sağlamaktır. Tıbbi tanı ve tedavilerdeki tüm teknolojik ilerlemeye rağmen CP prevalansı beklenen azalmayı göstermemektedir. Bu nedenle risk faktörleri, etiyoloji, önleyici yaklaşımlar, teşhis ve tedavi gibi unsurları göz önüne alındığında; cevaplanması gereken birçok soru olduğu akılda tutulmalıdır

Abstract

erebral palsy (CP), the most common cause of disability in childhood, was first described in 1861 by the English orthopedist William Little. CP, which has been expressed in different forms for many years, has been defined in 2006 by an international consensus as “a group of permanent disorders of the development of movement and posture, causing activity limitation that are attributed to non-progressive disturbances that occurred in the developing or fetal brain”. CP still remains the most common cause of childhood disability with a prevalence of 1.7-3.1 per 1.000 live births. Today, there are increasing publications stating that risk factors in the aetiology of CP can be traced back to pre-conception period. However, when risk factors considered, prenatal factors appear as the main cause with a weighted rate of 75%. As our knowledge on etiology mounted up, studies on prevention procedures also accelerated. CP is a clinical diagnosis. Therefore, being alert for risk factors is the first and most important step. CP treatment is planned with an integrative approach together with rehabilitation exercises, medical and surgical treatments. The main goal of programs are to enable children to reach their maximum capacity. Despite the technological advances in medical diagnosis and treatment protocols, CP remains to be the most common cause of paediatric disability in childhood. Considering aspects like risk factors, aetiology, prevention measures, diagnosis and management; there are many questions that need answers.