ALMANYA'DA POPÜLİST ALTERNATİF: DIE LINKE ÖRNEĞİ

Özet

2007 – 2008 finansallaşmışkapitalist krizin patlak vermesininardından Avrupa’da ulusalhükümetlerin kemer sıkmayayönelmesi, ağır sosyal sonuçlara yolaçmıştır. Bu durum, birçok ülkedesiyasi memnuniyetsizliği tetikleyerek güçlü radikalpartilerin ortaya çıkmasına zemin hazırlamıştır. Nevar ki kemer sıkma çağında radikal aktörlerin eşzamanlı yükselişine rağmen siyasal partilerçalışmalarında radikal sol partilerin atılımı büyükoranda göz ardı edilmektedir. Bu boşluğundoldurulması için makalede, Almanya’da DieLinke örneklemi üzerinden radikal solun evrimi,yapısal politik ekonomik ve politik kurumsalkoşullar, toplumsal protesto dinamikleri vetoplumsal hareketlilik açısından analizedilmektedir. Die Linke’nin yükselişinde ülkedesosyal adalet talebinin temel temsilcisi halinegelerek parti sisteminde SPD’nin geleneksel olarakişgal ettiği yere kaymasının kritik bir rol oynadığısavunulmaktadır. Bununla birlikte 2013 sonrasındaradikal sağ AfD’nin kamusal söylemi ve partirekabetini belirleyen konuları tayin etmesiylebirlikte radikal solun atılım dönemi sona ermiştir.

Abstract

Following the outbreak of the financialized capitalist crisis of 2007-2008, the adoption of the austerity by national governments in Europe has led to severe social consequences. This has also triggered political dissatisfaction in many countries, paving the way for the emergence of powerful radical actors. However, despite the simultaneous rise of radical actors in the age of austerity, the breakthrough of radical left parties has been largely ignored in political party studies. In order to fill this gap, the evolution of the German radical left through the case of the Die Linke has been analyzed with regard to structural political economic and political institutional conditions, social protest dynamics, and social mobilization. It is argued that the move of the Die Linke to the place that was traditionally occupied by the SPD through emerging as the main representative of the demand for social justice in the party system has played a critical role in the rise of this party. Nonetheless, following 2013, the radical right’s successful determination of the public discourse and the issues that determined party competition have ended the breakthrough of the radical left.