Prepare edilmiş diş ve implantüstü desteklerde kullanılan iki geçici ve bir daimi yapıştırma yönteminin çekme dayanıklılığının değerlendirilmesi

Evaluation of the tensile strentghs of the use of two provisional and a permanent luting methods on prepared tooth and custom made implant abutments

Özet

Amaç: Doğal dişler ya da implant üstü sabit protetik restorasyonlarda uzun dönem geçici simantasyon amacıyla kullanılabilecek üç farklı simantasyon materyallerinin çekme dayanıklılıklarının karşılaştırılması. Gereç ve Yöntem: Çalışmada otuz adet çürüksüz ikinci altçene küçükazı dişi kullanıldı. Paralelometrede prepare edilen doğal dişlerden elde edilen patem resin duplikatları krom-nikel alaşımından döküldü. Doğal dişler ve metal duplikatları üzerine standart metal üst yapıları hazırlandı. Geçici simantasyon materyali olarak kullanılan Geçici simantasyon materyali (Tc), Polikarboksilat siman (Pk) ve polikarboksilat siman vazelin (PkV) ile modifiye edilerek metal üst yapılar simante edildi. Universal test cihazı (Lloyd UK) kullanılarak (0.5mm/sn crosshead speed) metal üst yapı ve prepare edilen diş ve/veya metal duplikatı arasında ayrılma oluşuncaya kadar çekme kuvveti uygulandı. Elde edilen değerler Kruskal-Wallis ve Mann-Whitney U testleri kullanılarak karşılaştırıldı. Bulgular: PkV, Pk ve Tc geçici simantasyon materyali kullanılarak yapılan simantasyonda prepare edilmiş diş ve metal duplikatlarında Pk diğerlerine oranla daha yüksek değerlerde çekme dayanıklılığı göstermektedir (p=0.000). Prepare edilmiş diş ve metal duplikat gruplarında, PkV ile Tc arasındaki farklar istatistiksel olarak önemli bulunmamakla birlikte Tc prepare edilmiş metal duplikatlarda sayısal olarak daha yüksek çekme dayanıklılığı gösterdiği izlenmektedir (p>0.005). Sonuç: Uzun dönem geçici simantasyon materyali olarak seçilecek materyal, gerekli durumlarda çıkarılabilecek ancak fonksiyon sırasında yeterli retansiyon sağlayacak fiziksel özelliklere sahip olmalıdır. PkV ve Tc bu amaçla kullanılabilecek benzer fiziksel dayanıklılık göstermektedir.

Abstract

Purpose: Evaluation of tensile strengths of two provisional and a permanent luting methods on prepared teeth and custom implant abutments. Materials and Methods: Thirty-two freshly extracted mandibular second premolars were used in the study. Each tooth was prepared using a high speed air turbine hand piece attached to a surveyor. Duplicates were made using pattern resin and cast in nickel-chrome alloy. Metal copings were fabricated by directly waxing over each sample. Temporary cement (Tc), a polycarboxylate cement (Pk) and trial polycarboxylate cement (PkV) were used to lute the copings over teeth and metal duplicates. The tensile strength tests were performed in a universal testing machine (Lloyd UK) with a cross-head speed of 0.5mm/sec. The results were analyzed with Kruskall-Wallis and Mann-Whitney U tests. Result: Pk cement exhibited significantly higher tensile strength values compared to PkV and Tc, both for natural teeth and metal dies (p=0.000). Although Tc cement was found to have higher tensile strength for metal samples, the differences between PkV and Tc cements was not statistically significant (p>0.005). Conclusion: Physical properties of long-term provisional luting agents should enable adequate retention without compromising retrievability. Both PkV and Tc seem to be suitable for achieving a cementation with these features.