“EN SESSİZ ZAMAN” OLARAK NIETZSCHE’NİN ZERDÜŞT İLE YÜZLEŞME ÂNI

THE MOMENT OF CONFRONTATION OF NIETZSCHEAS “THE STILLEST HOUR” WITH ZARATHUSTRA

Özet

Bu çalışmanın amacı, Friedrich Wilhelm Nietzsche’nin İşte Böyle Dedi Zerdüşt [Also sprach Zarathustra] kitabındaki “En Sessiz Zaman” [“Die stillste Stunde”] başlıklı bölümü çözümlemektir. Bunun için ilk olarak birinci kitabın son bölümü “Armağan Eden Erdem Üzerine”den [“Von der schenkenden Tugend”] yararlanılacaktır. Zerdüşt’ün bir öğretmen olmadığı ve onun asıl görevinin öğretmek olmadığı açıklanacaktır. İkinci olarak, “En Sessiz Zaman” bölümünün genel hatları çizilecektir. Üçüncü olarak, ‘en sessiz zaman’ın on bir konuşması ele alınacaktır. Bu bölüm, metnin ortasında yer alan ve metnin asıl temalarından biri olan bengi dönüşün ortaya çıkışından önceki bölümdür. Ezoterik yapısı bu bölümü anlamayı zorlaştırmaktadır. Ancak bu bölüm, metnin tamamının anlaşılması için anahtar bölümlerden biridir. Burada ‘en sessiz zaman’ın sesi olarak on bir kere işitilen sesin Nietzsche olduğu ileri sürülecektir. Nietzsche, Zerdüşt’ün yanına yani metne kendi sesini sözcüklerle eklemektedir ve metne müdahale etmektedir. Böylece Nietzsche, okur ile metin arasında duran Zerdüşt’ün anlaşılması için kritik noktaları gösterebilmektedir. Ayrıca metindeki zaman teması üzerine kullandığı sembolik işaretleri de burada sunmaktadır.

Abstract

The aim of this paper is to analyse the chapter titled “The Stillest Hour” in Thus Spoke Zarathustra [Also sprach Zarathustra] by Friedrich Wilhelm Nietzsche. For this, firstly, the last chapter of the first book, “On the Bestowing Virtue” [“Von der schenkenden Tugend”] will be examined. It will be explained that Zarathustra was not a teacher and that teaching was not his main task. Secondly, the outline of the section “The Stillest Hour” will be drawn. Thirdly, the eleven speeches of “the stillest hour” will be discussed. This section comes before the release of the eternal return, which is located in the middle of the text and one of the main themes of the text. This chapter is difficult to understand because it has an esoteric nature. However, this section is one of the key sections to understand the entire text. Here, it will be argued that the voice heard eleven times as the voice of the “the stillest hour” is Nietzsche himself. He adds his own voice to the text with words alongside Zarathustra, and he interferes in the text. Thus, Nietzsche can describe the critical points for understanding the Zarathustra stand between the reader and the text. He also presents the symbolic signs he uses on the theme of time in the text.