Dergiler / Endokrinolojide Yönelişler / 2004 / Cilt: 13 - Sayı: 4
Tip I diabetlilerin glisemik kontrol açısından değerlendirilmesi: Üç yıllık izlem sonuçları
- Sayfa
- 120–122
- DOI
- —
Özet
Tip 1 diabetlilerde mikro ve makrovasküler komplikasyon riskinin azaltılması için iyi glisemik kontrol sağlanmasının gerekliliği bilinmektedir. DCCT çalışması sonuçları, tedavi protokollerinde önemli değişikliklere yol açmış ve tip 1 diabetiklerde yoğun tedaviyi (çoklu enjeksiyon) ön plana çıkaran agresif tedavi rejiminin önemini vurgulamıştır. Bu çalışmada, ünitemizde takip edilen tip 1 diabetli vakaların son üç yıldaki iyi glisemik kontrol hedeflerine ulaşma oranlarını belirlemeyi amaçladık. Çalışmaya, polikliniğimize ilk kez 2000 yılında başvurmuş ve yılda en az bir kez (2000-2003 yılları) kontrole gelmiş olan 103 tip 1 diyabetli (K/E: 53/50) vaka alındı. Çalışma grubunu oluşturan va¬kaların son üç yıldaki ortalama A1c sonuçları retrospektif olarak değerlendirildi. Ayrıca insülin tedavi protokolleri ve vizit sıklığı ile glisemik kontrol arasındaki ilişki araştırıldı. Vakaların ünitemize ilk başvurularında A1c ortalamaları % 9.6 ± 2.8 idi. 2001, 2002 ve 2003 yılı A1c düzeyleri karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı düşüş saptandı (sırasıyla % 9.2 ± 2.4, % 8.7 ± 2.1 ve %7.9 ± 1.7; p < 0.05, p < 0.001). A1c ortalaması < % 7 olan vaka oranı başlangıçta % 19.6 iken 2003 yılında % 41.6'ya yükseldiği saptandı (p < 0.01). Yıllık vizit sıklığı 2.5 ± 1.5 idi. Yıllık vizit sayısı (3 olan grubun (52/103) A1c ortalaması daha düşük bulundu (% 7.4 ± 0.8 vs % 8.3 ± 2.3, p < 0.05). Son dönemde vakaların glisemik kontrolünün başlangıca ve önceki yıllara göre daha iyi bulunmasını, intensif insülin tedavisine geçişe ve bunun 2001 yılından itibaren yoğun bireysel eğitim modeli uygulamasıyla desteklenmesine bağlayabiliriz. Ancak vakaların A1c ortalamalarının yüksek bulunması ve iyi glisemik kontrole ulaşılan vaka sayısının yetersiz olması (% 41.6), tip 1 diyabet tedavisinde daha yoğun tedavi yöntemlerin uygulanması gerekliliğini ortaya koymaktadır.
Abstract
The necessity of good glycemic control for reducing the risk of micro and macrovascular complications in type 1 diabetics is well known. The results of DCCT study, caused crucial changes in the treatment protocols of type 1 diabetes, have emphasised the importance of aggressive treatment methods like intensive (multiple injections)therapy. In this study we aimed to determinate the ratio of patients who could reached the target, optimal glycemic control in type 1 diabetic subjects, within the last 3 year follow up. Fifty three men and fifty women, total 103 subjects, who had admitted to our diabetes unit first time at the year 2000 and at least once a year, between 2000 and 2003, were taken to this study. The three years average A1c levels of study group were evaluated retrospectively. Also the effects of insulin treatment protocols and frequency of visits to glycemic control is investigated. The average A1c level of subjects at first admition was 9.6 ± 2.8 %. When the A1c levels between the years of 2001, 2002 and 2003 were compared, a statistically significant decrease was obtained (9.2 ± 2.4 %, 8.7 ± 2.1 %, 7.9 ± 1.7 %; p < 0.001). The ratio of subjects with lower than 7 % A1c levels were 19.6 % at the beginning, than it increased to 41.6 % in the year 2003 (p < 0.01). Frequency of visits in a year was 2.5 ± 1.5. And the average Al c levels of the group who had applied more than 3 visits in a year was significantly lower (7.4 ± 0.8 % vs 8.3 ± 2.3 "%, p < 0.05). In the last periods the finding of well glycemic control comparison to the beginning and past years, can be related with changing the treatments with intensive insulin therapy supported with intensive personal education model. However the findings of high average A1c levels and insufficient number of optimal glycemic controlled sub¬jects (41.6 %) indicate the necessity of more intensive treatment approach in the management of type 1 diabetes.