Çevre eğitiminin amaçları, uğraşı alanları ve sorunları

Özet

Çevre eğitimi iki farklı bilim dalı olan çevre bilimi (fen) ile eğitim bilimlerinin (sosyal) sentez edilmesiyle ortaya çıkmış yeni bir çalışma alanıdır. Çevre eğitiminin temel amacı, kognitif (algılama) düzeyde insanlarla tabiat arasında karşılıklı saygıya dayalı, çevreye zarar vermeyen davranışları üretecek şekilde sağlıklı bir iletişim kurabilmedir. Çevreyle ilgili konularda bireyin davranışını etkileyen ve belirleyen psikolojik, sosyolojik ekonomik ideolojik, politik ve kültürel boyutların tanımlanmasını ve katkı paylarının ortaya konmasını hedefler. Çevre eğitiminde yıllardır yaşanan problem, eğitimcilerin tek bir çekice (positivism) sahip olmaları; herşeyi çivi olarak görmeleridir. Çevre eğitimcileri bu problemi aşmak için, farklı koşulları ve durumları çalışmak ve anlamak için farklı metodolojiler ve metodların varlığına dikkat çekmektedirler. Tornavida en uygun alet ise, çekiç yerine onu kullan prensibi bugünkü positivist bilim paradigmasının ortaya çıkardığı krizi aşmak için geliştirilmiş olup, çevre eğitiminde kullanılmaktadır. Çevre eğitimi, zengin örneklerle desteklenmiş ve teorik arka planı da olan bir bilgi transfer modeli ile gerçekleştirilmelidir. Tabiat ekolojisinden daha ziyade insan ekolojisini anlamaya çalışan çevre eğitiminin temel paradigması, "lütfen tabiatta geri dönüşümü olmayan değişiklikler yapmayınız." şeklinde özetlenebilir. Çocuklar yarının çevre problemleri konusunda eğitilemez. Ancak çevreyle ilgili problemleri tanımlayabilecek, konuyla ilgili bilgi toplayabilecek ve bu bilgiler ışığında doğru kararlar vermesini sağlayacak ve çevre problemlerini çözebilecek zihinsel becerileri kazanmalarında onlara yardımcı olunabilir.

Abstract

Environmental education is a new interdisciplinary study field which was composed of two different scientific inquiry, one is environmental science based on physical science, and the other is education based on behavioral sciences. The objective of environmental education is to set up a healthy communication and dialog between human being and natural world in cognitive level so that the outcome should be to produce attitude and behaviour not harmful to himself and nature. It also aims for defining cultural, political, sociological, psychological and economic factors affecting human behaviour at environmental subjects. The problem in environmental education research is that all researchers have hammered with only one research paradigm called positivism (like a hammer) for years as if all topics of inquiry were nails. To overcome this, researchers in this field suggest to use interpretive paradigm. By doing analogy, when a screwdriver instead of hammer is most appropriate, use it. Environmental knowledge transfer model should include rich sample material and background knowledge and historical dimension for each subject. Environmental education is primarly an inquiry in the sphere of human ecology rather than nature ecology. Basic answer from this inquiry is not to make any irreversible changes in nature consciously. Children can not be educated to solve tomorrow's environmental problems. However, they may given a help in terms of gaining basic intellectual skills essential to solving environmental problems and keeping sensitivity towards environmental issues such as comunication, thinking, problem defining and solving, decision making and research skills etc.