SALİNGER'IN “FRANNY”SİNDE ANINDALIK VE MESAFEHİSSİ

Özet

Jerome David Salinger'ın 1955 tarihli öyküsü “Franny”, Amerikan öykücülüğünün en çok bilinen ve çok tartışılan eserlerinden olsa da tartışmalar sadece eserin içeriğine odaklanmıştır. Öykünün anlatı yöntemi ve biçemine dair hiçbir çalışma yapılmamıştır; anlatıcısından sadece üçüncü tekil şahıs ilâhi anlatıcı diye bahsedilmiştir. Oysa, ilâhi anlatıcı detaylandırılmaya muhtaç bir kavramdır; çünkü öykü ve roman türünde kullanılan bütün ilâhi anlatıcılar aynı özelliklere sahip değildir. “Franny”de kullanılan anlatıcı ilâhi anlatıcının kimi özelliklerine sahip olsa da salt bu kavramla hakkıyla tanımlanamaz. Diğer anlatıbilim kavramlarıyla ilişkilendirildiğinde öyküdeki anlatıcının hem yorumları hem de sözel biçemi itibariyle fâni bir anlatıcı gibi göründüğünü ve böylece hem öyküdeki aracılık hissinin azaldığını hem de okur ve metin arasındaki mesafenin kısaldığını görürüz.

Abstract

Although Jerome David Salinger's short story “Franny”, dated 1955, is one of the bestknown and most discussed works of American ction, its critical discussion have beenlimited to the subject matter of the short story. Nothing has been written on the narrativetechnique and linguistic style of the short story; critics simply noted that it is told by a thirdperson omniscient narrator. As a matter of fact, the omniscient narrator is a term thatrequires elaboration since not all third person omniscient narrators employed in ction arethe same. The narrator of “Franny” embodies some characteristics of an omnisicientnarrator; yet, s/he cannot simply be dened through this term. When the narrator of“Franny” is discussed in relation with other terms of narratology, it can be seen that s/helooks like a character-narrator because of her/his commentary and linguistic style. Thus,the sense of mediacy and the distance between the text and the reader are reduced in theshort story.