Multiple myelom’da kromozomal aberasyonlar: klinik sonuçlar ve bortezomib’ e yanıt

Chromosomal aberrations in multiple myeloma: clinical outcome and response to bortezomib

Özet

Amaç: Mutltiple myelom heterojen bir hastalık olup, en etkin tedavinin planlanlanabilmesi için kromozomal aberasyonların prognostik ve prediktif değerlerinin anlaşılması önemlidir. Bu çalışmada kurumumuzda tanı almış hastaların kromozomal aberasyonlarının sıklığını ve tedavi seçenekleri ile arasındaki ilişkiyi araştırmayı amaçladık. Gereç ve Yöntem: Ocak 2010 ve Aralık 2015 tarihleri arasında kurumumuzda tanı almış multiple myelomlu hastalarda, interfaz-floresan in situ hibridizasyon yöntemi ile del(17p13), del(13q14), t(11;14), and t(4;14) kromozomal aberasyonlarının sıklığını araştırdık. Bu sonuçların, konvansiyonel kemoterapi alan hastalar ile bortezomib tabanlı kemoterapi alan hastalardaki yanıtlarını karşılaştırdık. Bulgular: Seksen hastada (%72.7) en az bir adet kromozomal aberasyon saptandı. En sık saptanan aberasyon del(17p13) (%48.2) idi. Bunu sırasıyla del(13q14) (%40.9), t(11;14) (%16.4), ve t(4;14) (%11.8) takip etmekteydi. Klinik bulgularına ulaşılabilen 67 hastalık grupta, Bortezomib tabanlı kemoterapi alan 36 hastanın tedaviye yanıt oranı (%55.6) konvansiyonel kemoterapi alan gruba oranla (%48.4) daha yüksek idi. Kromozomal aberasyonlar ile karşılaştırıldığında; del (17p13) saptanan hastaların Bortezomib tabanlı kemoterapiye yanıtları (%63.2), konvansiyonel kemoterapi alanlardan (%50) daha yüksek saptandı. Benzer şonuç; del (13q14) saptanan hastalarda da gözlendi (Bortezomib alanlarda %61.5, konvansiyonel kemoterapi alanlarda %50). Sonuç: Bortezomib içeren tedaviler özellikle del (17p13) ve del (13q14) aberasyonu saptanan hastalarda daha iyi sonuç vermektedir.

Abstract

Purpose: Multiple myeloma is a heterogeneous disease,for which an understanding of the prognostic andpredictive value of chromosomal aberrations is necessaryto prescribe the most appropriate therapy. We aimed todocument the frequencies of chromosomal aberrations inour institute and searched the relationships betweentherapy regimens and chromosomal aberrations.Materials and Methods: We analyzed the frequency ofdel(17p13), del(13q14), t(11;14), and t(4;14) in patients withMM by interphase-fluorescent in situ hybridization whowere diagnosed between January 2010 and December 2015in our institute. We researched the relationship betweenresponse to conventional chemotherapy and Bortezomibbased chemotherapy.Results: Eighty patients (72.7%) had at least onechromosomal aberration. The most frequently observedaberration was del(17p13) (48.2%), followed by del(13q14)(40.9%), t(11;14) (16.4%), and t(4;14) (11.8%). In clinicallyanalyzed subgroup (n=67), 36 patients who receivedBortezomib based chemotherapy showed a higherresponse rate (55.6%) than conventional chemotherapygroup (48.4%). With respect to chromosomal aberrations,response rates were higher in Bortezomib based therapygroup (63.2%) than conventional chemotherapy group(50%) in del (17p13) positive patients as well as in del(13q14) positive patients (61.5% in Bortezomib based,50% in conventional chemotherapy group).Conclusion: Bortezomib-containing regimens may havebeneficial effects on the clinical outcome of patients withdel (17p13) and del (13q14).