DİŞ HEKİMLERİNİN DENTAL ANKSİYETESİ OLAN ÇOCUK HASTALARA KARŞI KULLANDIKLARI DAVRANIŞ YÖNLENDİRME TEKNİKLERİ VE TUTUMLARININ DEĞERLENDİRİLMESİ

Özet

Amaç: Bu çalışmanın amacı İstanbul’daki diş hekimlerinin dental anksiyetesi olan çocuklar ile ilgili tutumlarını değerlendirmek ve diş hekiminin davranışlarını etkileyebilecek faktörleri tanımlamaktır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışma, e-posta ya da basılı formlar yolu ile 24 çoktan seçmeli soruya cevap vermiş olan 463 diş hekimi üzerinde yürütülmüştür. Diş hekimlerinin tümü İstanbul’da değişik semtlerde özel muayenehane ya da kliniklerde görev yapmaktadır. Anket soruları ile; (i) demografik özellikler, (ii) diş hekimlerinin mesleki tecrübesi, (iii) psikolojik özellikler ve (iv) davranış yönetimi teknikleri gibi belirleyiciler ayrı bölümler halinde sorgulanmıştır. Tüm veriler SPSS programı 23.0 versiyonu kullanılarak analiz edilmiştir. Tüm veriler, SPSS yazılım programı (Sosyal Bilimler için İstatistiksel Paket) 23.0 sürümü ile tanımlayıcı istatistik hesaplaması ve Pearson’ın ki-kare testi kullanılarak analiz edildi, p değeri 0.05 olarak belirlendi. Bulgular: Diş hekimlerinin %34,13’ü çocuk hasta tedavi ederken farklı düzeylerde stres yaşadığını, %49,24’ü çocuk hastaları tedavi etmenin zor olduğunu ve %21,41’i çocuk hastaları tedavi etmede isteksiz olduğunu belirtti. Diş hekimlerinin büyük bir kısmı temel davranış yönlendirme tekniklerini kullanırken (%90,6), %5,41’i farklı lokal anestezi tekniklerini, %2,84’ü bilinçli/derin sedasyonu, %1,13’ü genel anesteziyi ve %0,56’sı hipnozu kullanmaktadır. Kendilerini çocuk hastaları tedavi ederken “iyi değilim” diye tanımlayan diş hekimlerinin %24,5’i dental anksiyete yönetiminde daha fazla eğitim almaya ilgi göstermemektedir. Daha az mesleki tecrübesi bulunan diş hekimleri endişeli çocukları tedavi ederken kendilerini daha stresli hissettikleri görülmüştür (p

Abstract

Background and Aim: The aim of the study was to evaluatethe attitudes of dentists in Istanbul concerning children withdental anxiety and to define the factors that can affect thedentists’ behaviors.Subjects and Methods: The study was carried out on463 dental practitioners in Turkey, Istanbul, who answered24 multiple-choice questions via e-mail or hard copy. Thefollowing determinants were tested with the questionnaire:(i) demographic characteristics, (ii) vocational experience ofthe dentists, (iii) psychological characteristics, (iv) behaviormanagement techniques, and (v) education. All data wereanalyzed by the SPSS software program (Statistical Packagefor Social Sciences) version 23.0 using descriptive statisticscalculation, Pearson’s chi-square test with p value fixed at 0.05.Results: 34.13% of dentists, reported that they experienceddifferent rates of stress while treating children, 49.24% statedthat treating children was difficult, and 21.41% were reluctantto treat children. Dentists with less professional experiencefelt more stressed when coping with anxious children (p