“‘JENNY’İ HATIRLA’: DANTE GABRİEL ROSSETİ’NİN ‘JENNY’SİNDE ERİL BAKIŞ AÇISINDAN DÜŞMÜŞ KADININ TEMSİLİ”

“‘REMEMBER JENNY’: REPRESENTATION OF THE FALLEN WOMAN THROUGH MALE GAZE IN DANTE GABRIEL ROSSETTI’S ‘JENNY’”

Özet

Dante Gabriel Rossetti “Jenny” adlı şiirinin üzerinde çalışmaya Found (Bulundu) adlı resminden neredeyse on yıl kadar önce başlamıştır. Her ne kadar şairin her iki eseri de düşmüş kadın konusu üzerine olsa da özellikle “Jenny,” şairin düşmüş kadına sempati duyan ve aynı zamanda yargılayan çelişkili tutumunu ortaya çıkardığı ve Viktorya Çağı’nda etkin olan erkek ikiyüzlülüğünü gösterdiği için dikkat çeker. Düşmüş kadının durumunu yansıtma arzusuyla Viktoryen sansür çığlıklarının arasında kalmış olan Rossetti bu durumun sonucunda Jenny’i sessizliği ve hareketsizliğiyle safi bir spekülasyon nesnesine indirgemiştir. Şiir boyunca Jenny’i eril bakış açısı ve yazarsal gücün spekülasyonlarına maruz bırakan Rossetti, şiirinin konuşmacısının ataerkil düzenin geleneksel temsilcilerinden pek de farklı olmadığını gösterir. Bu bağlamda, bu çalışmanın amacı şehvetli hazlara karşı ilgisiz olduğunun ısrarla altını çizmesine ve bu sebepten ötürü sürekli övgü beklemesine rağmen, önce kendisi ile Jenny ve sonra kuzeni Nell ile Jenny arasında sonu gelmeyen karşılaştırmalarıyla, Rossetti’nin konuşmacısının problematik tutumunun aslında Viktoryen ataerkil ikiyüzlülüğün nasıl da tipik bir temsili olduğunu tartışmaktır.

Abstract

Dante Gabriel Rossetti started working on his poem “Jenny” almost a decade earlier than his painting, Found. Although both of his works are about the issue of the fallen woman, “Jenny” particularly stands out as it reflects the poet’s conflicting attitude towards the issue of the fallen woman which sympathises and condemns the fallen woman at the same time and unravels the male hypocrisy that was prevalent during the Victorian Age. Caught in the middle between a wish to represent the condition of the fallen woman and fearful of Victorian outcries of censorship, Rossetti reduced Jenny to an object of pure speculation with her silence and inaction. Subjecting Jenny to the speculations of the male gaze and authorial power throughout the poem, Rossetti shows that his poetic persona is not actually that different from the conventional representatives of patriarchy. Hence, the aim of this study is to discuss the problematic stance of Rossetti’s poetic persona, who, despite the fact that he continuously emphasises his disinterest in sensual delights and expects praise in return, is yet typically reflective of Victorian patriarchal hypocrisy with his relentless comparisons initially between himself and Jenny and then his cousin Nell and Jenny.