ANDREA LEVY’NİN ROMAN VE ÖYKÜLERİNDE HOŞGÖRÜ VE AİDİYETİN DEĞİŞKEN SINIRLARI: “LOOSE CHANGE” VE MÜLTECİ FİGÜRÜ

SHIFTING “LIMITS OF TOLERANCE AND BELONGING” IN ANDREA LEVY’S FICTION: AN ENCOUNTER WITH THE REFUGEE IN “LOOSE CHANGE”

Özet

Andrea Levy’nin “Loose Change” (2014) adlı öyküsü kendini “Londralı” olarak tanımlayan siyah Britanyalı anlatıcı ile Özbekistan’dan Londra’ya kaçmak zorunda kalmış Laylor adlı evsiz bir mülteci kadın arasındaki tedirgin edici bir karşılaşmayı konu eder. Bu çalışmanın öne sürdüğü iddia şu şekilde ifade edilebilir: metindeki anlatıcı-karakterin yardıma muhtaç bir mülteciye gösterdiği hoşgörüsüz tavır, diasporik oluşumların toplumlardaki “ilişkisel” ve “tarihsel olarak değişiklik gösteren” (Brah, 1996, s. 180) konumlandırılmalarının altını çizmektedir. Buna ek olarak, Levy’nin söz konusu öyküsü Alison Donnell’ın yönelttiği şu soruya da cesur bir yanıt niteliği taşır: “Kültürel alanda ürünler verenlerin ‘siyah Britanyalı’ kimliğindeki ‘siyah’ın artık çok daha kapsamlı ve katmanlı bir temsiliyet kazanmasını sağlamaları, siyah yazarların ‘ulus’u artık sorunsallaştırmalarına gerek olmadığı anlamına mı gelir?” (Donnell, 2002, s. 17). Levy, “Loose Change” adlı öyküsünde ulusu sorunsallaştırmaya devam eder; ancak, bu kez vurgulanan nokta “Britanya’da hoşgörü ve aidiyetin sınırlarını, içerisi ve dışarısı arasındaki eşiği belirleyen yeni bir grup insan,” (Donnell, 2002, s. 17) yani, mültecilerdir.

Abstract

Andrea Levy’s short story “Loose Change” (2014) focuses onan unsettling encounter between the narrator, a black Britishwoman, who identifies herself as a “Londoner,” and a homelessrefugee woman, Laylor, from Uzbekistan. It is my claim that theunsympathetic attitude of the narrator to a refugee woman in need ofhelp is indicative of the text’s emphasis on “relational” and“historically variable” positioning of diasporic formations (Brah,1996, p. 180) and of Levy’s brave tackling of the following questionraised by Alison Donnell: “Does the success that writers and othercultural practitioners have had in ensuring that the black in blackBritishness has now arrived at a point of much fuller and complexself-representation, mean that black writers no longer need tocontest the nation?” (Donnell, 2002, p. 17). In “Loose Change,” Levycontinues with contesting the nation, yet this time her emphasis fallsupon “a new group of people in Britain that seem to mark the limitsof tolerance and belonging, the threshold between in and out”(Donnell, 2002, p. 17); i.e. the refugee.