Pro-forms: Are pronouns alone in the function of representation?

Abstract

Geleneksel dil bilgisinin yaklaşımına göre dilde bir şeyin yerinegeçme işlevi sadece zamirlere mahsus bir özelliktir. Bu bakışaçısı, yerine geçme durumunu yalnız isim-zamir ikilisiyle sınırlandırmıştır. Oysa dilde temsil, vekâlet, yerine geçme vs. olayıdaha yaygın bir kullanıma sahiptir ve isim-zamir ikilisinin dışında birçok dil unsuru birbirinin yerine geçebilmektedir. Cinsisimlerin, bazı fiillerin ve sıfatların yanında bazı durumlarda deyimler, atasözleri, hikâyeler, fabllar, anekdotlar vs. bile benzerdurumları ifade için kullanılan temsil yapılarıdır. Dilde temsilifade eden unsurlara pro-form adı verilir. Zamirler pro-formlarınen büyükleri olsa da bunlar bu tür yapılar içerisinde yalnızca birtürüdür. Bu yazıda dilbilgisel olarak zamir diye adlandırılmadıkları halde zamirsellik gösteren unsurlar ele alınarak zamirlerin temsil işlevinde yalnız olmadıkları vurgulanmaktadır. Yazımızın teorik çerçevesini özellikle göstergebilim teorisi ile prototip teorisi oluşturmaktadır.