COVID-19 Pandemi Döneminde Online Bilimsel Eğitim ve Kongrelerin Etkinliğinin Değerlendirilmesi: Anket Çalışması

Özet

Amaç: Bu araştırma, COVID-19 pandemisi sürecinde eğitimlerine uzaktan devam eden araştırma görevlilerinin acil yapılandırılmış online eğitim ve kongreler hakkındaki geri bildirimlerinin değerlendirilmesi, online öğrenme algısının araştırılması ve ileriye yönelik çözüm önerileri sunmak amacıyla yapıldı. Gereç ve Yöntemler: Kesitsel olarak planlanan araştırmanın örneklemi Sağlık Bilimleri Üniversitesi, Konya Şehir Hastanesi’nde farklı kliniklerde uzmanlık eğitimi almakta olan 100 araştırma görevlisinden oluşturmaktadır. Katılımcıların sosyo-demografik bilgileri, online eğitim ve kongreler hakkındaki görüşleri, online ve yüz yüze eğitimlerin değerlendirilmesi, online eğitimlerin ve kongrelerin önündeki engellerin tespitine yönelik çoktan seçmeli olarak yapılandırılmış bir anket ile değerlendirildi. Bulgular: Araştırma görevlilerinin yaş ortalaması 28,27±2,54 yıl olup, %69’u kadındı. Katılımcıların %72’si pandemiden önce herhangi bir online eğitim ve kongreye katılmadığını belirtti. Araştırma görevlilerinin %68’i, online eğitim ve kongrelerin etkili bir yol olduğu ve pandemiden sonra da devam etmesi (%62) görüşünde idi. Online dersler ile yüz yüze yapılan eğitimin etkinliğinin karşılaştırıldığı soruya, katılımcıların yarısından fazlası daha az etkili olarak cevap verdi. Katılımcıların büyük çoğunluğu online eğitim ve kongrelerin dezavantajı olarak en sık eğitimci ile etkileşimin azalması olduğu görüşünde idi. Sonuç: Pandemi sürecinde, yüz yüze eğitime ara verilmesi nedeniyle bu eğitime alternatif bir çözüm olarak kullanılan online eğitimin her öğretim yönteminde olduğu gibi avantajları ve dezavantajları mevcuttur. Bu tür kriz zamanlarında online eğitim sisteminin geleneksel yüz yüze eğitim kadar etkili olabilmesi için daha ileri çalışmalar planlanmalıdır.

Abstract

Objective: Depression is an important disease in childhood and early diagnosis is crucial. In this study, we aimed to determine the depression levels of children in hospital settings and evaluation of the processes leading to the emergence of depression. Methods: In this cross-sectional study, pediatric patients who admitted to outpatient clinics and pediatric inpatients were included. The child depression inventory and a questionnaire consisting of 22 questions about sociodemographic characteristics and personal information such as age, gender, income level of the family and social media usage of the children were applied to the patients. Results: 72 participants who met the inclusion criteria were included in the study. Of these participants, 38 were female (52.8%) and 34 were male (47.2%). When the depression scale scores of the children were examined, the mean score of the depression scale was 10.39 ± 5.99 (2-30). In our study, 7 (9.7%) of 72 patients had high depression scale scores. There was a significant relationship between depression scale scores and age (p = 0.033). In addition, a statistically significant relationship was found between smoking status with depression scores and sleep duration with depression scores in children. Depression scores increased with the presence of smoking. Conclusions: Screening of pediatric patients who admitted to pediatric hospitals or inpatients in terms of depression may allow early diagnosis and therefore treatment. In particular, depression screening should be performed in children who admitted to hospital with sleep problems and smokers adolescents.